Caesar’s Empire was bij ons een beetje onder de radar gevlogen, maar het viel op hoeveel het spel uiteindelijk bij ons werd besteld. Toen we ons erin verdiepten, ontdekten we dat het spel heel anders is dan de doos doet vermoeden en daarom leek het ons bij uitstek geschikt om dit spel in onze column te behandelen.
De doos van Caesar's Empire toont een nors kijkende Caesar uit Asterix en Obelix die neerkijkt op een maquette van zijn keizerrijk. Betekent dit we een heel keizerrijk gaan besturen? Na het openen van de doos zie je dat deze bomvol plastic legionair miniaturen zit. Gaan we dan grote veldslagen houden die de val van Rome inluiden? Nee, niets van dit alles. We gaan er voor zorgen dat een hedendaags spreekwoord waarheid wordt: alle wegen leiden naar Rome.

De regels van Caesar's Empire zijn extreem simpel. Als je aan de beurt bent, dan leg je één of meerdere legionairs in jouw kleur op het speelbord om één stad met Rome te verbinden die daarvoor nog niet met Rome verbonden was. Dit levert jou het stadsfiche en het schatfiche op die bij deze stad liggen. Daarna volg je de kortste route terug naar Rome vanuit deze stad en krijgen alle spelers een punt per legionair die in hun kleur op deze route staat (of twee punten als het gepakte schatfiche een goudstuk is).
De verzamelde stadsfiches en schatfiches worden pas gescoord als alle steden met Rome verbonden zijn en het spel beëindigd wordt. Bij de schatfiches krijg je zowel punten voor diversiteit als voor grotere hoeveelheden van hetzelfde fiche. Stadsfiches hebben verschillende kleuren en waarden en je scoort per kleur alleen de hoogste waarde die je verzameld hebt. De speler die daarna de meeste punten verdiend heeft, krijgt een pluim van Caesar.
| Martha Mijn eerste reactie toen Matthias de regels uitlegde was: is dit alles? Het is namelijk echt zo simpel als verbindt een stad met Rome, krijg fiches, krijg punten en de volgende speler is aan de beurt. Maar al vrij snel tijdens het spelen kwam ik erachter dat goed scoren helemaal niet zo simpel is. Je moet blijven opletten wat de ander doet en door slim te spelen zorgen dat jij ook puntjes meepakt in diens beurt. Het spel is leuk om te spelen, ziet er top uit, gaat lekker vlot, en heeft voldoende uitdaging om het spannend te houden. Ik zou Ceasar's Empire dan ook met plezier vaker spelen en ben ook benieuwd hoe het met meer dan twee spelers is. |
| Matthias Ik was echt verbaasd toen ik zag hoe simpel Caesar's Empire is ten opzichte van hoe het er uit ziet. Het speelt ook nog eens veel sneller dan op de doos aangegeven is. Dit spel zet je daardoor eerst echt op het verkeerde been. Het spel heeft, ondanks zijn eenvoud. behoorlijk wat diepgang. De keuzes die je maakt, zul je zeker niet op de automatische piloot kunnen doen, want elke zet heeft meerdere gevolgen voor jou en jouw tegenstanders en sommige daarvan kun je makkelijk over het hoofd zien. Caesar's Empire voelt aan de ene kant door zijn eenvoud alsof het eind jaren '90 of begin 2000 uit had kunnen komen, maar aan de andere kant voelt het ook als frisse wind in een tijd waarbij spellen steeds meer subsystemen en lagen lijken te krijgen. Bij sommige spellen komt inmiddels de complexiteit meer voort uit de hoeveelheid opties dan door de diepgang in deze opties en dat is een trend waar ik persoonlijk niet zo blij mee ben. Als jij dat gevoel ook hebt, dan zou ik je zeker Caesar's Empire aanraden om eens terug te keren naar de essentie. Hou jij wel van enorm complexe spellen met diverse op elkaar ingrijpende systemen? Speel Caesar's Empire dan eens terwijl een enorm complex spel met honderden blokjes, kaartjes en fiches door iemand opgezet wordt. ;) |
~ Matthias & Martha
De eerste helft van de tien spellen waarvan ik vind dat het de moeite waard is om ze te proberen als je de kans krijgt, hebben we eerder al gepost. Deze keer maken we het lijstje af, met wederom vijf spellen die ik erg leuk vind om te doen en die bij een hoop verschillende mensen goed in de smaak gevallen zijn.

PUERTO RICO
In San Juan op Puerto Rico komen de schepen met kolonisten aan en vertrekken ze weer met verschillende goederen voor de oude wereld.
Tijdens het spel bouw je jouw eiland op door plantages aan te leggen en gebouwen te bouwen om de grondstoffen uit de plantages te verwerken en andere voordelen te krijgen. In jouw beurt kies je één van de beschikbare rollen en vervolgens voert iedere speler de bijbehorende actie uit. Degene die de rol gekozen heeft, krijgt daarbij een privilege.
STEAMPUNK RALLY
Verschillende uitvinders nemen het in Steampunk Rally tegen elkaar op in een knotsgekke race.
Eerst verzamel je nieuwe onderdelen voor je machine of wissel je deze voor tandwielen of dobbelstenen. Daarna laat je de machine stoom afblazen om dobbelstenen terug te krijgen. Vervolgens rol je je dobbelstenen en activeer je de verschillende onderdelen van je machine. Dit alles met als doel om als eerste over de finish te gaan.
NEUROSHIMA HEX
In Neuroshima Hex! nemen twee tot vier zeer verschillende facties het tegen elkaar op en proberen de basissen van de andere facties te vernietigen.
Tijdens het spel plaats je eenheden en support op het bord en speel je acties door tegels te kiezen om te gebruiken. Eenheden en support plaats je op het bord, waarbij je moet letten op oriëntatie en initiatief. De oriëntatie van de tegel bepaald in welke richtingen deze zijn eigenschap gebruikt (bijvoorbeeld schieten of een schild) en het initiatief bepaald wanneer deze aan de beurt is als er een gevecht uitbreekt. Dit laatste gebeurt als het hele bord vol is, of als iemand een gevechtsactie speelt.
DEAD MAN'S DRAW
Dead Man's Draw is een snel push-your-luck spelletje, waarbij iedereen probeert van elk symbool in het spel een kaart met een zo hoog mogelijke waarde te krijgen.
Tijdens jouw beurt draai je kaarten van de stapel todat je besluit te stoppen en de kaarten te pakken om voor je neer te legeen, of totdat je af bent omdat je een kaart met een symbool draait wat er al ligt. In dat laatste geval krijg je niks. Alle kaarten hebben bijzondere eigenschappen die je kunnen helpen, of soms juist tegenwerken. Zo kun je met een kanon een kaart bij een andere speler wegschieten, zorgt de kristallen bol ervoor dat je kunt zien welke kaart er bovenop het deck ligt en zijn de meerminnen extra punten waard.
LORDS OF WATERDEEP
Als Lord of Waterdeep ontwikkel je de stad en huur je avonturiers in om voor jou kweestes te gaan oplossen.
Tijdens het spel stuur je jouw bedienden over het bord om nieuwe kweestes te halen, avonturiers in te huren of nieuwe gebouwen te bouwen. Tevens kun je intrigekaarten krijgen en spelen, die jouw voordelen opleveren of soms nadeling zijn voor je tegenstanders.
~Martha
Designer Uwe Rosenberg lijkt wel een schier oneindige lijst van ideeën te hebben voor puzzelachtige tegellegspellen. Toen vrienden een spellenuitgeverij wilde starten, doneerde hij hen daarom het idee dat uiteindelijk Applejack zou worden.
In dit spel probeer jij een succesvolle appelgaard aan te leggen. Je plant daarom allemaal verschillende appels voor diversiteit, maar legt ook bijenkorven aan voor de broodnodige kruisbestuiving. Dit doe je door een tegel te kiezen uit één van de twee inhammen naast de Applejack (dobbelsteen). Om een tegel te kunnen pakken, moet je evenveel honing betalen als aangegeven is op de bijenkorf die op de tegel staat. Nadat je een tegel betaald en geplaatst hebt, zet de Applejack een stap vooruit en kiest de volgende speler een tegel uit de inhammen naast de nieuwe positie van de Applejack.

Als je een tegel gekozen hebt, dan moet je deze in jouw boomgaard plaatsen. Daarbij probeer je zo groot mogelijke aaneengesloten gebieden te maken van dezelfde appelsoorten. Als de Applejack namelijk zich over een appelsymbool verplaatst, dan wordt deze appelsoort geoogst en krijg je evenveel honing als het aantal aaneengesloten appels die je van deze soort hebt, minus het getal op de Applejack. In de tweede en derde ronde van de Applejack moeten de specifieke appelvelden dus groter zijn als je er nog wat aan wilt verdienen.

Er is nog een belangrijke manier om honing te verdienen en dat is door bijenkorven aan elkaar te leggen. Elke keer dat je een tegel plaatst en daarbij twee bijenkorven verbindt, krijg je namelijk evenveel honing terug als op de bijenkorf met het laagste getal is aangegeven. Als je hier goed op let, kun je dus soms tegels kopen die je uiteindelijk netto niets kosten, of zelfs honing kunnen opleveren als je meerdere paartjes van bijenkorven weet te maken. Sommige tegels tonen ook nog bloesems die je eens per ronde van de Applejack honing opleveren.
Als iedereen zijn boomgaard helemaal volgebouwd heeft, volgt de eindtelling. Hierbij worden alle appelsoorten en nog één keer geoogst en krijg je hiervan de dubbele opbrengst. Ook bloesems scoren nu nog eens en er wordt een zeer belangrijke bonus uitgedeeld voor diversiteit van de appelsoorten in jouw boomgaard. Tel daar alle honing bij op die je tijdens het spel al verdiend hebt, en je weet wie de meest succesvolle appelgaard heeft aangelegd.
Applejack is momenteel alleen in het Duits verkrijgbaar, maar het spelmateriaal is taalonafhankelijk en er zijn Engelse spelregels en een Nederlands spelbeurtoverzicht beschikbaar.
| Martha: Applejack heeft duidelijk aspecten van zowel Patchwork als Nova Luna, maar is wel echt een ander spel. Het ziet er leuk uit en ook de puzzel is leuk. Doordat je kunt zien waar je de volgende keer uit kunt kiezen als je aan de beurt bent, kun je een beetje vooruit plannen, maar dat hoeft niet. In de twee potjes die ik gespeeld heb, heb ik elke keer geprobeerd om van zoveel mogelijk appels minstens vier te verzamelen om een zo hoog mogelijke diversiteitsbonus te krijgen. In het eerste potje, waarbij we dit allebei min of meer probeerden, heb ik daarop gewonnen. De tweede keer had mijn tegenstander echter tijdens het spel al bijna honderd honing weten te verzamelen door veel meer bijenkorven te kiezen en daar kon mijn zeer diverse appelgaard niet tegenop... Er lijken dus meerdere manieren te zijn om te winnen. Het spel heeft nog wat varianten voor nog meer mogelijkheden. Je kunt spelen met een unieke boomgaard, de volgorde van het scoren van de appels aanpassen en/of een eigen tegel hebben die alleen jij kunt gebruiken. Ik verwacht dan ook dat je er lang plezier aan kunt beleven en zou het spel ook zeker nog eens willen spelen (met of zonder variant(en)). |
| Matthias Ik zal eerlijk bekennen dat ik niet altijd gecharmeerd ben van de tegellegspellen van Uwe Rosenberg. Ik merk dat dit vooral geldt voor de wat uitgebreidere spellen in deze reeks, want bijvoorbeeld Patchwork en Nova Luna vind ik wel erg leuk. Hoe meer zijn puzzelspellen gefocust zijn, hoe leuker ik het dus vaak vind. Applejack houdt de focus ook op zijn puzzel en die werkt erg goed. Het is leuk om proberen overlappende gebieden van de verschillende appelsoorten te maken en je moet goed in de gaten houden dat je bepaalde soorten niet per ongeluk afsluit voordat ze mee kunnen tellen voor de diversiteitsbonus. Tevens zie je ook invloed van Patchwork terug omdat je punten (honing) uitgeeft om nieuwe tegels te kopen die je weer honing opleveren tijdens het spel. Waar je echter bij Patchwork vaak echt punten tekort komt om tegels te kopen, is Applejack vergevingsgezinder. Vooral na de eerste ronde is het eigenlijk nooit meer de vraag of je wel genoeg honing hebt om tegels te kopen en moet je je alleen nog afvragen of de gekozen tegel zijn prijs kan terugverdienen gedurende de rest van het spel. Dit maakt Patchwork in mijn ogen wat spannender. Al met al vind ik Applejack wel een leuke toevoeging aan de groeiende collectie tegellegspellen van Uwe Rosenberg. Het is verschillend genoeg van de andere spellen en geeft mij ook het rustgevend gevoel dat de persoon op de voorkant van de doos ongetwijfeld heeft. |
~ Matthias & Martha
Welke spellen bevallen zo goed dat we ze aan iedereen zouden aanraden? Dat was de vraag die we onszelf onlangs stelden. Al snel had ik een lijstje van tien spellen waarvan ik vind dat het de moeite waard is om ze te proberen als je de kans krijgt.
De eerste vijf daarvan wil ik nu met jullie delen. Dit zijn stuk voor stuk spellen die ik met plezier speel en al met succes bij veel verschillende mensen heb geïntroduceerd. Het leek me dus leuk om deze als tips met jullie te delen.

KODAMA
Kodama is een kaartspel waarbij je begint met alleen de stam van je boom, die je gedurende het spel laat uitgroeien tot een grote woudreus om je boomgeesten (Kodama) gelukkig te maken.
Je probeert aan hun wensen te voldoen door kaarten te spelen en sets van symbolen te maken. Je legt de kaarten echter niet gewoon voor je neer, maar laat de kaarten als takken ontspruiten uit de stam of andere takken van jouw boom. Daarbij mogen de kaarten elkaar niet overlappen, waardoor je goed moet opletten dat je wel ruimte overhoudt voor je volgende kaart(en).
ROLL PLAYER
In Roll Player creëer je een karakter waarmee je een RPG zou kunnen spelen.
Elke ronde draft je dobbelstenen en wijs je deze toe aan de verschillende eigenschappen van jouw karakter. Je moet daarbij echter niet alleen rekening houden met diens klasse, instelling en achtergrondverhaal, maar ook met welke eigenschap je activeert door het plaatsen van de dobbelsteen en de waarde ervan.
NEFERTITI
Nefertiti is jarig en haar man is de cadeau's vergeten. Zijn raadgevers sturen bedienden op pad om op verschillende markten geschikte geschenken te verzamelen.
Elke beurt stuur je een bediende naar een markt om een bod te doen op de daar aanwezige kostbaarheden. Elke markt heeft zijn eigen voorwaarden voor wanneer de markt sluit en de spullen verkocht worden. Als een markt sluit, moet degene met het hoogste bod dit betalen om een cadeau te kopen. Iedereen die minder heeft geboden, mag vervolgens kiezen of ze de helft van het geld van de markt nemen, of hun bod betalen om één van de andere geschenken aan te schaffen.
CARTOGRAPHERS
In Cartographers probeer je een landschap in kaart te brengen voor de koningin.
Tijdens het spel worden kaarten opengedraaid waarop één of twee landschapstypes en één of twee vormen zijn afgebeeld. Vervolgens moet je op jouw spelersblad een landschapstype en vorm intekenen die overeenkomen met een optie op de gedraaide kaart. Elke ronde zijn er andere zaken die punten opleveren, dus je moet je spelersblad goed plannen om maximaal te kunnen scoren. Helaas zijn er echter ook monsters in het gebied! Als er een monsterkaart gedraaid wordt, geef je je spelersblad aan je buur en deze moet het monster tekenen, waarna je je blad weer terugkrijgt.
AZUL
Azul is een abstract spel waarbij je een muur betegelt in bonte kleuren.
In jouw beurt pak je alle tegels van dezelfde kleur van één van de fabrieken die in het midden van de tafel liggen. De overige tegels worden naar het midden geschoven. De genomen tegels wijs je toe aan een rij op jouw spelersbord waar nog geen tegels liggen, of al tegels liggen in dezelfde kleur. Dit mag je echter alleen doen als je op die rij nog geen tegel in die kleur op de muur hebt aangebracht. Je moet dus goed opletten welke tegels je pakt, omdat je minpunten krijgt voor tegels die je niet kunt plaatsen.
Dit waren mijn eerste vijf aanraders, binnenkort volgt de rest van het lijstje!
~Martha
Normaal gesproken gaat deze column over spelletjes die we hier op het werk uitgeprobeerd hebben, maar natuurlijk spelen we ook vaak in het weekend spelletjes. Afgelopen weekend was helemaal perfect daarvoor, want we gingen met een grote groep vrienden en bijbehorende kinderen er een weekendje tussenuit. Veel van onze vrienden zijn ook spelletjesliefhebbers, dus het leek ons leuk om eens te kijken wat er dan zoal wordt gespeeld.

Tiny Towns is een heel handig spel voor grotere groepen met een mix van spellenliefhebbers en mensen die af en toe een spelletje spelen. Het spel heeft een korte speelduur, is zeer eenvoudig uit te leggen, maar de puzzel op jouw bordje wordt snel genoeg uitdagend om het spannend te houden. Tevens zorgen de vele verschillende mogelijke combinaties van gebouwenkaarten ervoor dat je, zelfs als je het spel al veel gespeeld hebt, telkens weer op een andere manier uitgedaagd wordt.

Wil je toch wat meer (inter)actie dan puzzelen op jouw eigen bordje? Probeer dan een missie te vervullen in Magic Maze. In dit spel mag elke speler maar één of twee taken uitvoeren (bijvoorbeeld pionnen naar rechts bewegen en roltrappen nemen), dus je moet samenwerken om de missie succesvol te beëindigen. Je staat daarbij echter onder constante tijdsdruk en mag nauwelijks met elkaar communiceren. Dat betekent echter niet dat de spelers in stilte aan tafel zitten. Je bent constant bezig en er worden meer dan eens kreten van verbazing en opwinding geslagen.

Waar Magic Maze al het groepsgevoel stimuleert, leer je elkaar pas echt kennen in A Fake Artist Goes to New York. Iedereen tekent om beurten een lijn om gezamelijk iets uit te beelden, maar het wordt al snel duidelijk dat niet elk brein hetzelfde werkt. Wat voor de één heel logisch is, wordt door een ander totaal niet begrepen. Het helpt ook niet dat één van de tekenaars geen idee heeft wat er getekend moet worden. Komt deze speler er mee weg, omdat niemand meer snapt wat er in vredesnaam op papier staat?

Als je groep een mix is van kinderen en volwassenen, dan vallen sommige spelmechanismen zoals bieden en draften al snel af omdat het voor een kind lastig inschatten is wat andere spelers graag willen. Bij Draftosaurus lijkt dit probleem echter niet zo aanwezig te zijn en het was verrassend om te zien hoe oud en jong dit spel zonder al te veel hulp en instructie konden spelen.

Zijn de kinderen nog wat jonger en wil je graag voorkomen dat je eindeloos de geijkte kaartspelletjes zoals UNO of Skip-Bo moet spelen? L.A.M.A. biedt hetzelfde gevoel als deze spelletjes, maar dan op een veel vlottere en interessantere wijze. Wij hopen dat dit gauw de eerder genoemde klassiekers vervangt.
Heb jij ook favoriete spelletjes voor dergelijke gelegenheden? Laat hieronder dan een berichtje achter met jouw favoriete spel voor een dergelijke gelegenheid en stuur ons ook even een emailtje als je jouw reactie geplaatst hebt. We zoeken dan over één week de leukste reactie uit en belonen deze met een gratis spelletje.
De spellen die we hier behandelen zijn vaak best wel bekend, maar ditmaal willen we graag een wat meer obscuur spel in de spotlight zetten.
In Sovereign Skies worden de zes verschillende planeten van het spel in een willekeurige volgorde neergelegd. Je bezoekt deze planeten vervolgens met jouw moederschip om daar acties uit te voeren. Je kunt altijd gratis naar de volgende planeet in jouw reisrichting reizen, maar het kost energie om verder door te reizen of jouw reisrichting te veranderen.

Op elke planeet die je met jouw moederschip bezoekt, kun je een shuttle laten landen, de politieke kaart van de planeet verzamelen (als je die nog niet hebt) en/of de unieke actie van de planeet uitvoeren. Je ontvangt 1 energie als je maar één van deze acties uitvoert en je moet juist 1 energie betalen om ze alledrie uit te voeren.
Het laten landen van shuttles is belangrijk om de meerderheid te krijgen op een planeet. Dit laat je namelijk energie verdienen als een andere speler deze planeet met zijn moederschip bezoekt. Het geeft je ook de mogelijkheid om een basis op een planeet te kunnen bouwen als je met jouw moederschip de unieke actie van de planeet Utei uitvoert. Gebouwde basissen zijn belangrijk voor het verkrijgen van meerderheden op planeten en geven je de mogelijkheid om ze te activeren met de unieke actie van de planeet Hreja. Deze activatie levert je het hoogste beschikbare activatie puntenfiche voor die planeet op en versterkt jouw positie in de bepaling van de meerderheid op die planeet.
![]() |
Het verkrijgen van de verschillende politieke kaarten van elke planeet is nodig omdat je hiermee op planeet Deyvas in de gunst kan komen van één van de beschikbare senators. Je levert daar een combinatie van politieke kaarten in en ontvangt vervolgens de bijbehorende senatorkaart en het hoogst beschikbare puntenfiche voor die stapel senators. Een ontvangen senatorkaart kun je in jouw volgende beurten inleveren om één van de twee acties op de kaart uit te voeren. Een andere functie van de politieke kaarten is dat je ze op planeet Eylona kunt inleveren om invloed uit te oefenen op de planeet waar je de politieke kaart vandaan hebt. Je verdient daarmee het pledge puntenfiche voor die planeet als deze nog in het midden beschikbaar is. Als een andere speler het fiche van deze planeet eerder al geclaimd heeft, dan neem je het alleen over als jij de meerderheid op de betreffende planeet hebt met shuttles en (geactiveerde) basissen. |
Zodra twee van de beschikbare stapels met activatie of senator puntenfiches leeg zijn, eindigt het spel en wordt gekeken wie de meeste punten verdiend heeft en dus de meest invloedrijke factie is.
| Martha: Ruimtethema's vind ik meestal niet interessant, vooral niet als het gaat om grootse 4X spellen met een boel dobbelstenen om conflicten uit te vechten en je veel makkelijker spullen verliest dan je ze kunt bijbouwen. Sovereign Skies leek me op basis van de doos dan ook niet heel interessant. In dit spel ben je echter juist aan het opbouwen en krijg je steeds meer invloed op de verschillende planeten, wat je weer extra mogelijkheden kan geven. Het conflict zit erin dat je meerderheden moet krijgen op de planeten en probeert om de eerste te zijn die bepaalde dingen haalt, omdat het dan meer punten waard is. Het rondvliegen om verschillende acties te doen vond ik leuk, maar het was iets te makkelijk om gewoon de actie te doen die je wilde door energie bij te betalen. Ik heb tijdens het spel nooit het gevoel gehad dat ik niet elke actie op het bord in principe kon doen, het was hooguit de vraag of dat zoveel energie waard zou zijn. Hierdoor was het slim plannen van meerdere beurten minder belangrijk dan ik in eerste instantie had verwacht, wat ik jammer vond. De race naar de punten was ook wat minder spannend dan ik in eerste instantie dacht, omdat het volgende fiche maar één punt minder waard was. Hierdoor was het niet super zinnig om een race aan te gaan, omdat je al snel teveel moest investeren om iemand te snel af te zijn en dat ene puntje dan niet opwoog tegen de kosten. Samengevat heb ik me best vermaakt, maar vond ik het minder interessant dan ik gehoopt had. |
| Yvette: Ook voor mij is Sovereign Skies niet een spel wat ik snel zelf zou uitkiezen. Ik ben niet zo van de space en ruimteschepen, maar toch heeft dit spel mij wel positief verrast. Al spelende kom je er al snel achter dat het ruimte thema helemaal niet zo aanwezig is en is het gewoon een spel waarbij je moet zorgen dat je altijd de meerderheid in een gebied hebt. Op zich was dit niet lastig om voor elkaar te krijgen, alleen had ik een beetje een verkeerde strategie gekozen. Ik heb aan het begin vrij vaak voor een extra energie gekozen, in plaats van een shuttle te plaatsen. Want, zoals bij veel spellen, was ik bang dat ik uiteindelijk zonder energie zou komen te zitten en dat ik dan niks nuttigs meer kan uithalen. Achteraf gezien bleek dat bij dit spel totaal niet nodig, er zijn redelijk veel manieren om extra energie te krijgen, dus bij een volgend potje zou ik me veel meer focussen op meer, meer en nog meer shuttles te plaatsen. Hoe meer shuttles je in een bepaald gebied hebt, hoe makkelijker je een basis kunt bouwen. Het gedeelte van het 'pledgen' in het spel vond ik zelf niet heel veel toevoegen. Je kreeg er niet heel veel punten voor en het was voor mij dus lastig om de meerderheid te houden. Ik heb vrij vroeg in het spel gepledged, maar die kaarten werden al snel weer van me afgepikt. 1x raden door wie ;-) Al met al vond ik het een prima spel, maar ik zou het een volgende keer heel anders spelen. Zeker nu dat ik weet dat ik me niet zo druk hoef te maken om de energie. Als je weet waar je je focus op moet leggen, zal het spel zeer zeker weer heel anders aanvoelen. |
| Matthias De doos van dit spel viel mij meteen op door het glanseffect dat ze gebruikt hebben en omdat er een fraai ruimteschip op staat. Dit is voor mij altijd moeilijk te weerstaan. Bovendien is het doosje aardig compact (terwijl het wel vol zit), waardoor dit wellicht nog wel een klein plekje in mijn collectie kon verdienen. Bij het lezen van de regels werd mij echter al snel duidelijk dat we hier niet te maken hebben met een spel vol epische ruimtegevechten, maar een veel abstracter spel waarbij je punten moet zien te verzamelen met relatief vreedzame acties. Het hart van het spel sprak mij echter wel aan omdat het in feite een rondel mechanisme (circulaire actie-selectie) combineert met het verkrijgen van meerderheden in gebieden. Ondanks dat het thema dus vrij vreedzaam en abstract is, moet je wel echt rekening houden met tegenstanders die jouw plannen kunnen dwarsbomen. Het thema verdwijnt tijdens het spelen echter al snel naar de achtergrond en je bent voornamelijk aan het plussen en minnen in jouw hoofd om de optimale zetten te vinden. Ook vind ik het jammer dat je, afgezien van de meerderheden, niet echt permanente vooruitgang boekt. Er zijn bijvoorbeeld geen technologieën te verdienen waardoor je nooit echt een gevoel van groei krijgt. De teleurstelling die ik daarbij voel, wordt echter grotendeels veroorzaakt door mijn eigen verwachtingen van het spel op basis van hoe het er uit ziet. Het spel zelf zit echter wel goed in elkaar en ik vermaak me altijd goed als ik het speel. Bovendien voelt het vrij uniek ten opzichte van al mijn andere science fiction spellen. Ik waardeer het spel daardoor steeds meer naarmate ik het vaker speel en tegen meer tegenstanders opneem. Ondanks dat het spel dus totaal niet was wat ik er van verwacht (en gehoopt) had, ben ik wel blij om het in mijn collectie te hebben en heb ik inmiddels besloten om de uitbreiding ook toe te voegen. |
~ Matthias, Martha & Yvette
Ark Nova is een zeer populair spel met een leuk thema, dus deze stond hoog op de lijst om uit te proberen.
Tijdens het spel bouwt elke speler zijn eigen dierentuin. Daarvoor moet je verblijven bouwen, er dieren in huisvesten, sponsoring regelen en conservatieprojecten te steunen. Het doel is daarbij om een populaire dierentuin te runnen en tegelijkertijd jouw steentje bij te dragen aan de bescherming van de natuur.
Als je aan de beurt bent, kies je één van de kaarten onder jouw spelersbord om uit te voeren. Hoe verder naar rechts de kaart in het rijtje ligt, hoe sterker de actie die je mag doen. Daarna schuif je de kaart naar de meest linkse plek in de rij. Alle andere kaarten schuiven daarbij door, waardoor je weer nieuwe mogelijkheden krijgt.
Met de acties op de kaarten kun je verblijven bouwen, dieren toe te wijzen aan deze verblijven, nieuwe kaarten pakken, sponsorkaarten spelen en acties uitvoeren op het samenwerkingsbord. Geplaatste dieren zorgen ervoor dat je tickets verkoopt, waardoor je inkomen omhoog gaat. Sponsorkaarten geven je voordelen tijdens het spel en/of extra punten aan het eind van het spel. Het plaatsen van een arbeider op het samenwerkingsbord laat je vooruit gaan op het reputatiespoor, samenwerkingen aangaan met dierentuinen en universiteiten of een conservatieproject steunen. Al deze dingen geven je extra mogelijkheden/voordelen/punten tijdens het spel.
Het spel eindigt als de scoremarker voor tickets en die voor conservatieprojecten van één speler op hetzelfde vakje staan of elkaar kruisen. Daarna krijgen alle anderen nog één beurt. Daarna worden de punten geteld, waarbij je score het verschil is tussen beide sporen. Je score is positief als jouw scoremarkers elkaar voorbij zijn en negatief als dit niet het geval is. Degene met de hoogste score heeft de meest succesvolle dierentuin gestart.
| Martha: We hebben drie potjes Ark Nova gespeeld, steeds met twee spelers. Na het eerste spel hebben we elke keer met een unieke dierentuin voor gevorderde spelers gespeeld. Het systeem met de actiekaarten vind ik leuk, het is een leuke puzzel om te proberen steeds op het juiste moment de beste actie voor jouw plannen te kiezen. Het vullen van je dierentuin met dieren en het regelen van sponsoring leveren je steeds meer voordelen en inkomen op, waardoor je weer meer kunt doen. Hierdoor kun je uiteindelijk gaan bijdragen aan conservatieprojecten, wat je ook weer bonussen geeft. De unieke dierentuinen geven je een leuk voordeeltje, wat ervoor zorgt dat je net iets anders gaat doen, omdat dat beter werkt met jouw dierentuin, zonder dat het teveel invloed heeft. Mijn voornaamste probleem met het spel was, dat ik het wat te willekeuring vind. In al onze potjes won degene die het beste kon bijdragen aan de conservatieprojecten, maar daarvoor heb je symbolen op kaarten nodig, die soms gewoon niet voorbij komen. Het voelt dan echt een beetje alsof degene die toevallig één of twee kaarten met een bepaald symbool heeft gevonden, heeft gewonnen. Een beetje jammer in zo'n uitgebreid spel. Het blijkt echter dat we een regel gemist hadden, je mag niet twee keer bijdragen aan hetzelfde project. Omdat wij dat wel deden, werd het gelukselement vergroot, omdat je als je eenmaal veel van iets had, je elke keer opnieuw een boel punten kon halen. Eigenlijk wil ik het nu nog eens proberen, maar dan met de juiste regel... Met uitzondering van het 'teveel geluk' gevoel wat het spel me gaf, vond ik het namelijk wel erg leuk! |
| Matthias Ik heb Ark Nova helaas nog maar één keer kunnen spelen en het is lastig om dan al een complete mening te vormen over zo'n complex spel. Ik wilde het echter toch opschrijven omdat ik denk dat mijn ervaring interessant kan zijn voor iedereen die nog niet zo goed weet of Ark Nova iets voor hen is. Laat ik beginnen met dat Ark Nova behoorlijk complex is en het regelboek het niet op de meest toegankelijke wijze uitlegt. Dat laatste verbaasde me, want Ark Nova heeft een aantal interessante subsystemen die individueel helemaal niet zo ingewikkeld of enorm uniek zijn. Een goed voorbeeld hiervan is het kiezen van de actie met het systeem van de doorschuivende kaartjes. Dit is een leuk gevonden en eenvoudig systeem dat je voor veel interessante dilemma's stelt en eigenlijk het hart van het spel vormt. Omdat de regels echter alle achterliggende systemen achter deze acties vrijwel meteen volledig gaan uitleggen en aangeven hoe alles op elkaar ingrijpt, krijg je direct daarna nogal een overvloed aan informatie. Het helpt ook niet dat er drie verschillende sporen en heel veel informatie op het speelbord en de spelersborden staat. Al deze informatie is absoluut relevant en handig om ergens te hebben staan, maar door het immense aantal iconen wordt je er in eerste instantie niet altijd mee geholpen. Ik vergelijk het wat dat betreft met Race for the Galaxy. Dit spel is berucht om de hoge instap vanwege alle iconen, maar voor ervaren spelers zijn ze zeer behulpzaam. Dat alles gezegd hebbende, was mijn eerste spel Ark Nova zeker vermakelijk. Na wat initiële onduidelijkheden kon ik leuk bezig zijn met het opbouwen van mijn dierentuin. Dit is echter nadat ik thuis al zelf de regels een keer volledig had doorgelezen EN een uitleg had gekregen van zeer ervaren spelers. Een goede voorbereiding is dus zeker noodzakelijk. En daar ligt voor mij het probleem. Met een grote collectie van spellen en de langere speelduur van Ark Nova, zal ik dit spel waarschijnlijk niet zo vaak op tafel krijgen. Dat betekent dat ik altijd die voorbereidingstijd nodig heb en waarschijnlijk niet op het punt kom waarbij ik alle beschikbare informatie niet meer afleidend werkt. Daarnaast heb ik Terraforming Mars in de collectie en dit spel vereist voor mij minder voorbereidingswerk (door meer ervaring met het spel) en geeft mij een zeer vergelijkbaar gevoel (en meer interactie tussen de spelers). Ark Nova zal ik dus niet zo snel zelf op tafel leggen, maar dat betekent niet dat ik het spel niet goed vind. Als iemand dit zou voorstellen, dan zou ik zeker ja zeggen en me ook zeker vermaken. Tevens zou ik Ark Nova ook aanraden voor mensen die van complexe spellen houden en wel die tijd er in kunnen investeren om echt de diepgang van dit spel te ontdekken. Ik kon duidelijk zien hoe interessant en lonend het spel is aan de keuzes en reacties van de ervaren spelers waar ik het spel mee speelde. |
Omdat we vaak spellen behandelen die we hier op het werk snel tussendoor kunnen spelen, komen we vaak uit op wat eenvoudige, snelle en toegankelijke spellen. Vandaag wilden we eens iets heel anders proberen, namelijk Cthulhu Wars: Duel.

Cthulhu Wars: Duel is een kleinere versie van het epische Cthulhu Wars en probeert in één klap twee 'problemen' van zijn grotere broertje op te lossen. Allereerst bevat Duel kartonnen standees voor de monsters in plaats van grote miniaturen, waardoor het spel een stuk goedkoper is. Ten tweede zijn de regels en de kaart geoptimaliseerd, waardoor het een spannendere speelervaring oplevert als je met z'n tweeën speelt.
In dit spel krijgt elke speler de controle over één van de beide oude goden en hun volgers en proberen ze daarmee de wereld te veroveren. De speelwijze van elke factie is daarbij behoorlijk anders dan die van andere facties vanwege factiespecifieker vaardigheden en monsters. Ook heeft elke factie een setje van zes unieke spreuken die ze kunnen verdienen door opdrachten op hun sheet te voltooien. Deze spreuken leveren zeer sterke permanente vaardigheden en voordelen op als je ze verdiend hebt.
Beide spelers voeren om beurten één actie uit, die ze moeten betalen met hun krachtpunten. Op deze wijze recruteren ze nieuwe sekteleden waarmee ze poorten kunnen bouwen, roepen ze monsters op uit hun poorten of wekken ze hun 'Great Old One' die nog veel krachtiger is dan de monsters. Deze eenheden kunnen ze vervolgens over de kaart verplaatsen om gevechten te starten of vijandige sekteleden te vangen.
Zodra één speler al zijn krachtpunten aan acties gespendeerd heeft (of geen acties meer wilt uitvoeren), wordt het voor de andere speler steeds duurder om door te blijven spelen. Zodra beide spelers klaar zijn, krijgen ze weer nieuwe krachtpunten voor (gecontroleerde) poorten, hun sekteleden in het spel en voor de gevangen sekteleden die ze teruggeven aan de tegenstander.
Daarna krijgen beide spelers de kans om een oplopend aantal krachtpunten te betalen om een speciaal ritueel uit te voeren. Middels dit ritueel kunnen ze doempunten verdienen voor de poorten die ze controleren en/of hun Great Old One. Doempunten kun je ook tijdens de actiefase ontvangen als je vijandelijke eenheden verslaat. Zodra iemand 30 doempunten of meer heeft verzameld, wordt gekeken welke factie de meeste punten heeft en dus de wereld veroverd heeft.
| Martha: Dit was een keer een heel ander soort spel dan we meestal spelen en ook meteen het soort spel wat minder goed in mijn straatje past. Ik ben namelijk niet zo van de gevechten en bij dit spel lijkt het toch wel de bedoeling te zijn dat je elkaar te lijf gaat. In mijn spelletje tegen Yvette hadden we precies één gevecht dat zij startte om te zien hoe dat zou gaan. Aangezien ik wel lekker ging met het doen van het ritueel en daar punten op pakken, heb ik dat zo gelaten... Wat het spel wel een beetje saai maakte. Het hielp daarbij ook niet dat er nogal veel tekst op alles staat. Elke speler heeft een speciale eigenschap, een speciale manier om zijn 'Great Old One' op te roepen, zes verschillende manieren om een spreuk te krijgen, die ook niet kort van stof zijn. We zijn vast dingen vergeten, die waarschijnlijk heel thematisch zijn als je het spel beter in de vingers hebt, maar voor zo'n eerste keer was het lastig te volgen. Ik denk dat het spel ervan uitgaat dat je elkaars poorten probeert over te nemen en er een constante strijd is om controle van poorten en gebieden. Aangezien wij dit niet deden, was het hele spel wat mat. Als het type spel me beter zou liggen had ik het nogeens willen proberen om te zien of het anders speelt als je het allemaal wat beter doorhebt en het conflict wat meer zoekt. Maar omdat me dat nou juist niet zo trekt, hou ik het bij dit ene potje. |
| Yvette: Ik heb het spel één keer tegen Martha gespeeld en zoals zij hierboven al beschrijft; het spel heet 'Duel', maar wij hebben maar weinig gedueleerd met elkaar haha! Ik speelde met het Cthulhu karakter en het is daarmee de bedoeling dat je flink wat gevechten aangaat, maar ik had regelmatig redelijk weinig punten waardoor ik het iets te spannend vond om een battle aan te gaan. Wat ik ook wat lastiger vond is om alle abilities en spellbook acties te onthouden. Je kunt naarmate het spel vordert steeds meer, maar omdat het spel zich helemaal afspeelt op het bord, let je helemaal niet meer op je eigen spelersbordje waar de spellbook kaartjes liggen en denk je er niet meer aan je om de spellbook acties toe te passen. Cthulhu Wars: Duel is ook niet helemaal mijn spel, al snap ik zeker wel wat er zo gaaf aan is. Het ziet er echt goed uit en als je fanatiek met elkaar de gevechten aangaat, zal het spel zeer zeker niet zo aanvoelen zoals Martha en ik dat hadden. |
| Matthias Ik hou wel van wat strijd op de spellentafel, maar had nog nog nooit Cthulhu Wars gespeeld. Ik was dus heel benieuwd naar deze duel versie. Ik had al wel gelezen dat het een snel en helemaal niet zo ingewikkeld spel is, dus ik was wel enigszins verbaasd toen ik het nogal dikke regelboekje zag. Tijdens het lezen kwam ik er echter al snel achter dat het nogal wollig geschreven is en dat veel van de voorbeelden pas relevant zijn als je met andere facties speelt die niet in de eerste doos zitten. Tijdens het spelen viel het me vervolgens erg mee hoe ingewikkeld het was en de beurten volgden elkaar al snel op. Vragen die tijdens het spel ontstonden, konden gelukkig ook eenvoudig in het regelboekje gevonden worden. Het enige bezwaar dat er dan voor mij nog overbleef is dat dezelfde wollige schrijfstijl van het regelboek ook op de kaartjes en sheetjes van het spel gebruikt werd. Alles is heel thematisch beschreven, maar hier had wat mij betreft juist beter gekozen kunnen worden voor een wat klinischere schrijfstijl om de duidelijkheid en overzichtelijkheid te vergroten. Dat mocht echter de pret niet drukken, want het spel werkt uitstekend zodra je eenmaal weet waar je mee bezig bent. Er zijn echt verrassend veel (factie-specifieke) opties te vinden om jouw tegenstander het leven moeilijk te maken en de facties voelen daardoor heel verschillend. Wel moet gezegd worden dat de speelstijl van Great Cthulhu factie eenvoudiger te begrijpen is, waardoor de Black Goat factie het al snel heel moeilijk kan krijgen. De gevechten zijn ook heel slim gedaan. Ze kunnen snel afgehandeld worden, maar er gebeurt wel een hoop. Met één worp van de dobbelstenen zullen er al snel slachtoffers vallen bij beide partijen en veel tactische terugtrekkingen plaatsvinden. Ook is het leuk dat een groot monster kwetsbaar kan zijn voor de aanvallen van veel kleinere monsters als hij zichzelf met te weinig bescherming omringt. Al met al moet ik dus zeggen dat Cthulhu Wars voor mij precies waarmaakt wat ik ervan gehoopt had. Het is een snel, asymmetrisch en thematisch oorlogsspelletje dat goed werkt met twee spelers. Vooral dat laatste maakt het redelijk uniek tussen de andere oorlogsspellen in mijn kast en ik kijk er dus ook naar uit om de tweede basisset ook te proberen en nog meer combinaties van facties uit te proberen. |
Deze week was er wat minder tijd, dus hebben we een kleiner spelletje gedaan: Click! The Great Wall.

In dit spel probeer je op het juiste moment een foto te maken van de Chinese muur. Daarbij wil je muurkaarten met specifieke objecten, dieren en mensen in een bepaalde compositie vastleggen. Er liggen hiervoor drie compositiekaarten open op tafel die iedereen in zijn eigen beurt kan voltooien om de punten daarop te scoren.
Iedereen heeft ook twee compositiekaarten in zijn hand die ze op een willekeurig moment kunnen voltooien. Zodra je ziet dat de compositie op één van jouw handkaarten op tafel ligt, roep je zo snel mogelijk Click! Degene die het snelst is mag zijn compositiekaart voor zich leggen en verwijdert daarna de muurkaarten die gebruikt zijn in zijn compositie.
In jouw beurt moet je eerst eventuele riksja's een plek naar rechts verplaatsen als deze in het spel zijn. Riksja's blokkeren de kaart waarop ze liggen, dus die kunnen behoorlijk in de weg liggen. Daarna moet je een muurkaart aanleggen aan de linker of rechter kant van de muur. Vervolgens speel je actiekaarten. Je moet er altijd één spelen, maar afhankelijk van het aantal spelers mag je soms meerdere spelen. Met de actiekaarten kun je bijvoorbeeld de volgorde van de muurkaarten in de muur veranderen, een extra compositiekaart op handen nemen, of een muurkaart uit de muur verwijderen. Muurkaarten met torens kun je echter nooit verplaatsen of verwijderen. Tenslotte vul je je handkaarten weer aan en is de volgende speler aan de beurt.
Het spel gaat door totdat de openliggende compositiekaarten allemaal voltooid zijn, of er geen compositiekaarten meer in de gedekte stapel liggen. Iedereen telt de punten van zijn voltooide compositiekaarten op en degene met de meeste punten wint de prestigieuze fotografieprijs.
| Yvette: Click! is typisch een spelletje wat je snel even tussendoor kan doen als je een klein half uurtje over hebt. De regels zijn eenvoudig en snel uit te leggen. Het enige wat het spel wat lastiger kan maken is dat je meerdere blauwe actiekaarten mag gebruiken in je beurt. Dit betekent dat je meerdere stapjes goed vooruit moet denken. Ook moet je goed rekening houden dat de muurkaarten met een groen symbool (toren) niet verplaatst en/of verwijderd mogen worden. De riksjakaart, die soms in het spel in het spel zit, kan ook roet in het eten gooien als je niet goed vooruit denkt. Al met al heb je dus best wel wat factoren die het spel de nodige uitdaging geven. Het spel zal altijd anders zijn omdat er zoveel verschillende compositiekaarten zijn, dus ik zou het zeker nog een keer willen spelen! |
| Martha: Aan de hand van de regels deed dit spel me een beetje denken aan Guillotine. Bij beide spellen probeer je een rij zo te beïnvloeden dat je zoveel mogelijk punten kunt scoren. Click! speelt echter heel anders, maar minstens net zo leuk. Omdat we met z'n drieën waren, mocht je eventueel een tweede actiekaart spelen, wat me een paar keer behoorlijk geholpen heeft om toch een foto te kunnen maken die eerst buiten bereik leek. Voor mij was het moment waarop ik 'Click!' riep toen Yvette een draak van drie lang had neergelegd ook erg grappig. Yvette leek wat teleurgesteld... Dit spelletje ziet er leuk uit, speelt vrij vlot en heeft wel een leuke balans tussen proberen iets zo te leggen dat de andere misschien iets voor je afmaken en gewoon zelf de rij zo manipuleren in je eigen beurt dat je kunt scoren. Waarbij de rest natuurlijk hoopt dat je het goed voor hen neerlegt... Ik zou met plezier nog een potje spelen. |
| Matthias Af en toe moet je toch even een spelletje spelen waarbij je niet jouw hele hersencapaciteit hoeft te gebruiken. Click! leek me na het lezen van de eenvoudige regels typisch zo'n spelletje en ik moest ook meteen aan Guillotine denken. In Click! moet je echter de hele tijd goed blijven opletten of je een foto kunt maken in andermans beurt en heb je best veel mogelijkheden om de rij te manipuleren. Het was dus een heel andere ervaring dan ik vooraf gedacht had, maar het was zeker een leuk tactische uitdaging (die ik overigens hopeloos verloren heb). |
Oriflamme is een spel dat al langer op ons lijstje stond om uit te proberen. Door drukte, vakanties en ziektes was het echter wat lastiger om de minimale drie personen bij elkaar te krijgen om dit spel te kunnen spelen. Vandaag was het dan eindelijk zo ver.
In dit spel krijgt iedereen de tien kaarten van één kleur en worden daar drie willekeurige kaarten van afgelegd. Van de overige zeven kaarten worden door de spelers één voor één zes kaarten gespeeld om zoveel mogelijk invloed te verzamelen.
Bij het spelen kies je of je deze aan het begin of het einde van de rij legt of bovenop één van jouw eerder gespeelde kaarten plaatst. Een kaart wordt altijd op de kop gespeeld. Nadat iedereen zo een kaart geplaatst heeft, wordt de rij kaarten in volgorde afgewerkt. Als je bij één van jouw kaarten aankomt, dan mag je kiezen om deze op de kop te laten liggen en er een invloedspunt op te verzamelen. Je mag hem ook omdraaien om de verzamelde invloedspunten te innen en de vaardigheid van de kaart te gebruiken. Als de kaart een personage is, blijft hij in de rij liggen en kan de vaardigheid in de volgende ronde weer geactiveerd worden.
Dankzij deze vaardigheden kun je jouw tegenstanders dwarszitten of meer punten verzamelen. Zo kun je kaarten van tegenstanders uitschakelen, kaarten verplaatsen, valstrikken leggen, etc. Door hier slim gebruik van te maken, kun je uiteindelijk eindigen met de meeste invloed en het spel winnen.
| Yvette: Ik had Oriflamme aangedragen om een keer met elkaar te spelen. Het duurde even voordat deze op tafel kwam, maar vandaag was het zo ver. Het spel is vrij eenvoudig, maar het regelboekje liet het spel vrij ingewikkeld lijken. Al spelende werd het al snel duidelijk hoe het moest en wat er nou precies wel en niet mag. Ik heb veel minder spellen gespeeld dan Martha en Matthias, maar ik vond het zelf wel wat weg hebben van het spel Guillotine. Daar moet je ook met je kaarten een rij manipuleren door kaarten te (ver)plaatsen en/of uit te schakelen. Bij dit spel zit een klein bluf element. Zo heb ik Matthias om de tuin weten te leiden door zijn Soldaat mijn Hinderlaag te laten uitschakelen, waardoor ik aan het eind van het spel nog een flinke bak punten binnen heb kunnen harken. Helaas wel net één puntje te weinig om er met de winst vandoor te gaan! Wat ik ook heel leuk vond aan Oriflamme is dat je kaarten op je eigen kaarten mag leggen, je kunt hiermee als het ware een kettingreactie opbouwen. Want als je de bovenste kaart omdraait en hebt uitgevoerd, mag je daarna ook die tweede er onder nog spelen en helemaal uitvoeren. Dit vergt wel een hoop meer strategisch plan en denkwerk, maar is zeker niet onmogelijk en geeft een hoop meer mogelijkheden. Ik vond het echt een leuk spel en ieder potje zal anders zijn, omdat je random aan het begin drie kaarten aflegt. Hierdoor speel je ieder potje met andere karakter en intrige kaarten, wat best veel invloed kan hebben op je strategie. Zeker nog een keertje spelen dus! |
| Martha: Oriflamme is het soort spel wat mij meestal niet zo kan bekoren. Ik hou niet zo van bluffen.. 'hij denkt dat ik denk dat hij denkt etc' vind ik vaak vooral vermoeiend en niet interessant. Hierdoor ben ik er ook niet goed in, wat natuurlijk weer niet helpt als het een grote rol speelt in een spelletje. Eigenlijk vond ik het bluffen in Oriflamme wel meevallen. Je legt kaarten sowieso op de kop en mag ze alleen aan het begin en het einde van de rij leggen. Hierdoor waren de keuzes goed te overzien en heb ik me eigenlijk nooit heel druk gemaakt over welke kaarten er zouden liggen. Dit werkte nog best goed. Wat ik wel heel jammer vond is dat je drie willekeurige kaarten niet hebt, maar de anderen misschien wel. Wat een beetje geluksafhankelijk voelt als zij met zo'n kaart iets gaafs kunnen, maar jij niet, omdat je die kaart toevallig hebt moeten afleggen aan het begin van het spel. Ook het onthouden of steeds checken van mijn dichte kaarten in het midden, het misgaan van een regel en algemeen hoeveel er invloedsfiches heen en weer geschoven werden, vond ik tegenvallen. Uiteindelijk zorgt dit ervoor dat ik dit spel niet weer zou willen spelen, het is teveel gedoe voor iets wat ik niet interessant vind om te doen. |
| Matthias Oriflamme is gebaseerd op een heel eenvoudig spelsysteem en moet het vooral hebben van de interacties tussen de kaarten voor de tactische en strategische besluiten. Wat dat betreft doet het spel mij denken aan Love Letter waar dit ook het geval is en dat is mijn favoriete micro-spel voor meerdere spelers. Ik denk echter dat Love Letter toegankelijker is qua thema en net iets minder 'gemeen' aanvoelt dan Oriflamme. In Love Letter kun je altijd maar uit twee kaarten kiezen en lig je er meestal kort voor het einde van de ronde eruit. Hierdoor neemt niemand het je echt kwalijk als je iemand uitschakelt, want het is uiteindelijk onvermijdelijk. In Oriflamme schakel je echter niemand direct uit, maar moet je jouw tegenstanders verspreid over een ronde meerdere keren dwarszitten om vooruit te komen. Omdat de voortgang van een speler ook grotendeels zichtbaar is, is het in Oriflamme ook mogelijk om je te richten op de persoon waarvan je denkt dat die aan het winnen is. Daarom voorzie ik dat ik Oriflamme vooral zal inzetten bij specifieke speelgroepen waarbij de mensen er wel van houden om snode plannen te maken en het niet erg vinden als dit ook tegen hen gebruikt wordt. Binnen dit kader verwacht ik dat Oriflamme ook zal uitgroeien tot één van mijn favorieten in dit segment van micro-spellen. |
~ Matthias, Martha & Yvette