Martha

Ik vind beide Orapa-spellen leuk om te spelen. De versie van Orapa Space die ik gespeeld heb, had ronde planeten, waardoor het net iets lastiger was om je de reflecties voor te stellen. In de basisversie vond ik deze ook iets makkelijker dan Orapa Mine, omdat één van de stukken altijd aan de rand van het grid moet worden geplaatst.

Dat gezegd hebbende: wat zijn dit heerlijke puzzelspelletjes. Ik vind het al leuk om de puzzel te bouwen zodat er toffe reflecties kunnen gebeuren en het is helemaal leuk als iemand die dan ook nog triggert. Maar ook het oplossen van de puzzel is fijn, elke gestuurde straal geeft je weer wat meer informatie en je strategie van waar je de volgende straal naar binnen stuurt is zeker niet onbelangrijk. 

De spellen werken ook met meer dan twee spelers, maar voor mij zijn het wel echt twee speler spellen. Ik speel ze dan ook met veel plezier en kijk er ook naar uit om de extra stukken eens uit te proberen en te zien hoeveel moeilijker de puzzel daarvan wordt... 

Matthias

Ik heb persoonlijk alleen Orapa Space gespeeld en alleen in een grotere groep, maar ik verwacht ook dat mijn favoriete manier van spelen juist met twee spelers zal zijn. Het is niet dat het niet werkt met een grotere groep, maar op het eind als alles duidelijk begint te worden, wil jij eigenlijk niet die laatste hint geven die zorgt dat de volgende speler(s) de puzzel kunnen raden.

Orapa Space sprak me meteen aan vanwege het thema en het uiterlijk van het spel. Het klopt wel dat de stukken van Orapa Mine duidelijker aangeven waar de reflecties heen gaan, maar dat is bij Orapa Space aangepast in de aankomende editie. Verder is de productie van de nieuwe editie van Orapa Space heel geschikt voor onderweg dankzij de magnetische stukken en het kleinere doosje ten opzichte van de eerste editie. Ik ga dus zeker een exemplaar aanschaffen voor mijn vakantie.

Martha

Zoals we de laatste jaren vaker doen, ging ik niet met heel specifieke wensen naar de beurs. Ik had vooraf wel een lijstje gemaakt met een paar interessante titels die ik wilde bekijken, maar er sprong niets uit als must-have.

Het eerste spel dat we speelden, was dan ook iets wat er tof uitzag en toevallig plek had aan een demotafel: Tatsumi. In dit spel beweeg je jouw draak over het bord om ringen te verzamelen, die je vervolgens weer inlevert om bonussen te verdienen en punten te scoren. Het was een leuke ervaring en zag er mooi uit, maar het miste net dat 'je ne sais quoi' wat ervoor zorgt dat we het wilden aanschaffen. 

Tijdens het rondlopen was het ook aantrekkelijk dat we vast een blik konden werpen op de uitbreidingen die ik al via de winkel had besteld: Underwater Cities Data Era, Agent Avenu Division M en SETI Space Agencies. Het doet toch wat voor de voorpret om alvast een voorproefje te krijgen! 

Het eerste spel dat we speelden dat op m'n lijstje stond was Etherstone. Ergens was genoemd dat dit spel op Res Arcana zou lijken, waardoor ik geïnteresseerd was geraakt om dit eens te proberen. Ik weet niet of ik het eens ben met de vergelijking...

Etherstone is een kaartspel waarin je moet proberen de meeste punten te halen door kaarten te spelen en vijanden te verslaan. Het spel begint met een draft, waarbij je zeven kaarten verzamelt waarmee je het hele spel gaat spelen. Je kiest ook één van twee leiders, die je begingrondstoffen en een speciale eigenschap geeft. De leider bepaalt ook met hoeveel levenspunten je begint.

Tijdens het spel kun je je kaarten spelen door de kosten te betalen met etherstones. Deze kun je krijgen door een dobbelsteen te kiezen uit de markt. De kleur en de waarde van de dobbelsteen kunnen eigenschappen van jouw kaarten triggeren, waardoor je bonussen kunt krijgen. Een aantal van de kaarten en je leider kunnen vijanden aanvallen om zo punten en bonussen te verdienen. 

Het spel eindigt als de stapel met vijanden op is, als de puntfiches op zijn, of als iemand zeven kaarten heeft gespeeld. De ronde wordt dan nog afgemaakt en degene met de meeste punten is de winnaar.

Ondertussen hebben we Etherstone meerdere keren gespeeld (vooral met twee speler) en het bevalt zeer goed! Elke keer zijn de beschikbare kaarten weer anders en kun je een andere strategie proberen. 

Het laatste spelletje dat we op de beurs geprobeerd hebben, is Insurrection. We wilden even rustig zitten en bij deze stand (waar ze eerdere jaren Faraway en Castle Combo hadden) was een plekje vrij.

In het Insurrection kaartspel bouw je in maximaal zes ronden een zo goed mogelijke hand van kaarten. Er liggen een aantal kaarten open op tafel in de markt. Elke ronde spelen de spelers een kaart gedekt die ze willen toevoegen aan de markt om een andere kaart uit de markt op handen te nemen. De waarde van de gespeelde kaart bepaalt de beurtvolgorde. Elke ronde krijgen de spelers een extra handkaart en worden er kaarten toegevoegd aan de markt. Aan het eind van het spel wint de speler die de meeste punten scoort voor de kaarten in diens hand. 

Het verhaal is dat er een opstand op weg is naar het kasteel om de kwaadaardige koningin te verslaan. Elke ronde komt de opstand dichterbij het kasteel en als ze het kasteel bereiken wint 'goed'. 'Kwaad' kan echter ook winnen als er aan het eind van iemands beurt tien of meer symbolen zichtbaar zijn in de markt. Hierdoor kan het spel al sneller afgelopen zijn en afhankelijk van welke factie wint leveren sommige kaarten meer of minder punten op. 

Vooraf hadden we dit spel helemaal gemist, maar wat een leuk, vlot kaartspelletje! We hebben het met bijna alle verschillende aantallen spelers gespeeld (2-6) en het werkt supergoed. Met twee heb je wat meer controle, terwijl met zes de chaos compleet is, maar dat maakt niets uit voor de lol die we met dit spel hebben. 

Het laatste spel dat we op de beurs hebben gekocht is Orapa Mine. Matthias had Orapa Space gespeeld en me aangeraden het spel eens te bekijken. Er waren helaas geen tafels vrij, maar het leek ons zo leuk, dat we het meegenomen hebben.

In Orapa Mine probeer je te achterhalen waar de edelstenen liggen op het afgeschermde bordje van je tegenstander, en deze probeert hetzelfde bij jou. De edelstenen hebben verschillende kleuren en worden door de spelers op een grid gelegd. Vervolgens vragen de spelers om de beurt waar en met welke kleur een golf uit het grid komt als deze op een bepaald punt naar binnen gaat. Door de kleur en de afbuiging probeer je te achterhalen waar welke edelsteen ligt. De winnaar is de eerste speler die het goed heeft. 

Ik vind het al leuk om te proberen alle stukken zo neer te leggen dat je lekker veel reflecties krijgt en dan zijn we nog niet eens aan het spelen. Volgens de doos kan dit spel ook met meer dan twee, maar dat trekt met niet zo, omdat dan niet iedereen hetzelfde aan het doen is. Met twee is het een toffe puzzel, waar ik me graag het hoofd over breek!

Op de beurs had ik ook nog het spel Pondscape bekeken, dat me erg aansprak door de leuke illustraties van verschillende kikkers. De auteur is dezelfde als van SETI, wat ik een erg leuk spel vindt.

In Pondscape creëer je in vijftien rondes jouw eigen vijver vol kikkers en planten. Je begint met drie handkaarten en je kiest in jouw beurt elke keer één van drie kaarten uit de markt. Vervolgens speel je één kaart in jouw vijvertableau, totdat deze vol is. De kikkers scoren allemaal meer als ze in een groter groepje zitten, maar de voorwaarden om te scoren zijn voor alle kikkers anders. Je krijgt ook nog punten voor verschillende planten in jouw vijver. Tenslotte krijg je ook nog punten voor de insect/spinsymbolen in jouw vijver op basis van hoeveel kaarten je apart hebt gelegd per beestje daarvoor. 

Het is leuk om een mooie vijver te maken met verschillende kikkers, maar om lekker veel punten te scoren is een flinke puzzel. Vijftien kaarten lijkt heel veel als je begint, maar al snel kom je erachter dat je toch echt niet alles kunt doen wat je zou willen. Een heerlijke puzzel met een practig eindresultaat ongeacht de score.

Epona is een andere tableaubouwer waar ik nieuwsgierig naar was, omdat het de nieuwe van Vladimir Suchy is en ik zo ongeveer al zijn spellen goed vind. Op de beurs twijfelde ik nog, maar uiteindelijk heb ik ook deze titel aan mijn collectie toegevoegd.

In Epona begin je met een staleigenaar en twee stallen waar je paarden, uitrusting en personeel aan toevoegt om punten te scoren. Vrijwel elke kaart heeft voorwaarden waar je aan moet voldoen om de punten te verdienen. Tijdens het spel kun je maximaal zes stallen krijgen waar een verschillend aantal kaarten aan toegevoegd mag worden.

Er zijn twee manieren om aan de kaarten te komen. In de interactieve variant wordt gebruikt gemaakt van een 'I split - you choose' mechanisme, maar er is ook een variant waarbij je uit een aantal mogelijke opties kiest welke kaarten je deze ronde krijgt en hoeveel je er mag spelen. Voor twee tot vier spelers wordt de laatste variant aanbevolen, voor vijf en zes de interactieve variant. Als iedereen zijn kaarten heeft gekregen, kunnen deze tegelijkertijd worden toegevoegd aan de stallen.

Het spel eindigt na zes ronden en dan wordt er voor alle kaarten die je hebt gespeeld gekeken hoeveel punten deze opleveren (als je aan de voorwaarden voldoet indien van toepassing). De speler met de meeste punten wint. 

We hebben Epona alleen nog met z'n tweeën gespeeld en dat werkt heel goed. Je hebt wel vrij veel ruimte nodig, maar de puzzel is interessant doordat eigenlijk alle kaarten ergens punten voor geven, mits je ze op de juiste plek legt... Elke keer is er wel iets dat ik over het hoofd zie waardoor het toch niet zo mooi uitkomt als ik bedacht had. Ik ben benieuwd hoe het speelt met de 'I split - you choose' variant en met meer spelers. 

Hoewel ik nog steeds niet echt kan aangeven wat dé hit van Essen 2025 is voor mij, ben ik wel erg blij met m'n nieuwe spelletjes. Doordat het deze keer wat kortere spellen zijn, heb ik ze ook allemaal al meerdere keren kunnen spelen. 

Matthias

Ook ik had dit jaar geen groot plan voor Essen. Er waren wel een paar spellen waar ik naar uitkeek, maar die kwamen al voor de beurs binnen of werden daarna bij ons verwacht.

Eén van de spellen die al eerder binnenkwam was Vantage. Ik keek uit naar dit spel omdat het iets unieks leek te doen en dat is iets dat steeds belangrijker wordt naarmate je collectie groeit. Dit spel belooft bovendien een enorm gevariëerde open wereld waar heel veel te beleven en ontdekken is.

Van wat ik er tot nu toe van gezien heb tijdens het spelen, denk ik dat dit zeker klopt. Het spelsysteem is relatief eenvoudig, maar toch heb je in het begin het gevoel dat je in het diepe wordt gegooid omdat je nog niets van de wereld weet. Hoe meer je speelt, hoe meer je bepaalde patronen begint te ontdekken die je kunnen helpen bij toekomstige keuzes, maar je zult je zeker een paar keer voelen alsof je doelloos aan het rondzwerven bent van willekeurige gebeurtenis naar willekeurige gebeurtenis. Dit zal niet iedereen aanspreken maar ik vermaak me er tot nu toe goed mee. Tijdens het spelen van Vantage vormt zich een verhaal in mijn hoofd, wat meestal een goed teken is dat ik me aan het vermaken ben.

Een ander spel dat ik voor de beurs binnenkreeg, is Forest Shuffle: Dartmoor. Deze had ik eigenlijk besloten om niet aan te schaffen, ondanks dat ik Forest Shuffle erg leuk vind. Door schadegevallen in leveringen kreeg ik echter de mogelijkheid om er eentje als demo in te zetten voor de winkel. Ironisch genoeg heb ik deze nog niet gespeeld, ondanks dat de instap erg laag is als je Forest Shuffle al kent.

Op de beurs zelf waren er twee spellen die voornamelijk mijn aandacht trokken, namelijk Children of the Colossi en Dogfight: 1917. Er waren natuurlijk nog veel meer interessante spellen te vinden, maar veel van die spellen had ik vooraf al gezien toen we deze als pre-orders aanmaakten op onze website.

Dogfight: 1917 gaat over luchtgevechten in de eerste wereldoorlog en dat is een onderwerp dat mij altijd geïnteresseerd heeft. De spellen rondom dit onderwerp zijn echter vaak niet aan mij besteed omdat je vaak met meetlinten in de weer moet, het halve simulaties zijn of het spelsysteem juist veel te simpel is om interessant te zijn.

Bij de demo van Dogfight: 1917 die ik op de beurs kreeg, had ik meteen het gevoel dat dit spelsysteem precies het niveau van detail geeft dat ik zoek door het deck van elk vliegtuig waar het gedrag ervan in vastgelegd is. Helaas heb ik het spel daarna nog niet weer kunnen spelen, maar ik ben nog altijd erg blij met deze aankoop en hoop hem in de kerstvakantie op tafel te krijgen.

Children of the Colossi viel mij op door de unieke combinatie van mechanismen en hoe ze gekoppeld zijn. Daarnaast spraken de tekeningen van de Colossi mij enorm aan. In dit spel heb je volgelingen op de rug van elke Colossus. Daar kunnen ze acties uitvoeren die bij die Colossus horen via een soort van Worker-Placement systeem met paden. Volgelingen kunnen echter ook van de rug van de Colossus glijden en op het speelbord landen waar een soort Area Control spelletje gespeeld wordt om de eieren te claimen die door de rondwandelende Colossi gelegd worden.

Children of the Colossi heb ik helaas nog maar één keer gespeeld en dit potje duurde veel langer dan verwacht door onwennigheid met het systeem en de acties. Ik kijk er echter naar uit om dit nog veel vaker te doen, omdat ik vermoed dat het spel veel sneller gaat als je er meer aan gewend bent. Bovendien denk ik dat de gevechten om de eieren spannender worden als iedereen meer ervaring heeft. Tenslotte hebben we nu nog maar met 3 van de 5 verschillende Colossi gespeeld en ik ben benieuwd hoe de anderen werken.

Natuurlijk ga je niet alleen naar de beurs voor de nieuwste spellen. Er zijn ook altijd leuke koopjes te vinden, zelfs als je een eigen winkel hebt. 

Canvas is een spelletje waar ik al langer naar keek, maar steeds niet aanschafte omdat het wellicht te simpel zou zijn. De enorm lage beursprijs gaf het laatste zetje en ik ben enorm blij dat ik de knoop nu wel doorgehakt heb. Dit is namelijk het spel dat we het meest hebben gespeeld sinds de beurs. Het speelt zo ongelooflijk soepel weg dat zelfs mijn 4-jarige dochtertje graag meespeelt. Ze haalt dan geen hoge punten, maar probeert simpelweg het schilderij te maken dat ze mooi vindt. Dit is dus een grote hit!

Annunaki was een beetje aan mij voorbij gegaan toen het uitkwam, maar voor de beursprijs kon ik die ook niet laten liggen. Na het lezen van de regels ben ik ook echt optimistisch dat ik dit leuk ga vinden, maar helaas heb ik het nog niet kunnen spelen omdat ik nog op een vervangend onderdeeltje wacht van de uitgever.

Verder heb ik sinds de beurs nog een aantal nieuwe Essen spelletjes gespeeld met vrienden, zoals Insurrection, Etherstone, Orapa Space, Muster: Raise the Banners en The Hanging Gardens. Van deze spellen waren mijn favorieten Etherstone en Insurrection (verwacht deze binnenkort op onze website).

Maar, de grote vraag blijft: wat was mijn favoriete Essen release? Voor wie recent bij ons in de winkel is geweest of onze columns regelmatig leest, zal het geen plot-twist zijn dat ik nu een spel noem dat ik bewust nog niet eerder heb genoemd. Take Time is mijn absolute favoriet van dit jaar en ik verwacht dat de aanhang van dit spel alleen maar gaat groeien in de aankomende jaren. Ik heb het al heel vaak gespeeld met heel veel verschillende mensen en de ervaring is altijd positief. 

Hopelijk hebben jullie ook leuke spellen kunnen vinden tijdens de beurs (of vanuit huis) en hebben jullie ze al veel kunnen spelen. Zo ja, wat waren jullie favorieten?

~ Martha & Matthias

Matthias

Toen ik Take Time op de retailerdag probeerde, wist ik al dat Martha het ook heel leuk zou vinden. Het is leuk om te lezen dat het zelfs deze verwachtingen ruimschoots overtroffen zijn. :)

Hoewel ik het niet voor elkaar heb gekregen om Take Time 70x te spelen in 1,5e week tijd, heb ik al wel voldoende gezien om oprecht te kunnen zeggen dat dit spel een plaats heeft in vrijwel iedere spellenkast. Het zo'n ontzettend simpel, maar goed werkend, concept dat je je direct afvraagt waarom het nog nooit eerder is gedaan. Dat is vaak een teken van toekomstige klassiekers.

Sinds Sky Team ben ik een fan van coöperatieve spellen waarin je een plan mag overleggen, maar alleen voordat je gezien hebt waarmee je dit plan moet uitvoeren. Dit is een hele leuke mix van open communicatie en communicatie restrictie die niet zo 'gamey' aanvoelt als communicatie restricties in andere coöperatieve spellen. In tegenstelling tot Sky Team, kun je Take Time echter met meer dan twee spelers spelen, waardoor ik verwacht dat ik Take Time nog veel vaker op tafel ga krijgen. Ik kijk er al naar uit.

Martha

Dit is zo verslavend! Eén potje duurt vijf tot tien minuten en nodigt erg uit om het nog eens te proberen als het niet gelukt is, of verder te gaan met 'nog eentje dan' als het wel gelukt is. We hebben hoofdstukken één tot vijf ondertussen uitgespeeld en ze weten erg leuke dingen te verzinnen om het elke keer weer uitdagend te maken. Ik ben dan ook erg benieuwd naar de rest van de hoofdstukken en het refresh pack. 

Take Time werkt prima met twee, drie en vier personen. Bij elk spelersaantal worden de twaalf kaarten evenredig verdeeld onder de spelers, maar met z'n tweeën krijg je eerst maar vier kaarten te zien en pas als je je eerste twee kaarten gespeeld heb, pak je de rest op. Dit werkt heel soepel om te zorgen dat je niet teveel kennis hebt vanaf het begin. 

We hebben het eerste hoofdstuk met drie verschillende groepjes gespeeld en ik zou het zo nog vaker spelen. Doordat de kaarten anders verdeeld worden en iedereen de puzzel anders aanpakt, had ik nooit het gevoel dat het saai was omdat ik de opdracht al kende. 

Kortom: dit spel werkt zeer goed voor mij!

Matthias

Stonespine Architects was voor mij een leuke verrassing. Ik ben normaal niet zo van het opbouwen op jouw eigen eilandje, maar in dit spel is er voldoende interactie omdat je strijdt voor hetzelfde doel, kamerkaarten doorgeeft aan jouw tegenstanders en graag de juiste uitdagingen wilt bemachtigen voordat iemand anders ze voor je neus wegpikt. Het is dus ten allen tijde zinvol om te kijken waar jouw tegenstander(s) mee bezig zijn.

Daarnaast vind ik het spel erg soepel wegspelen. Er zijn weinig regels en het spelmateriaal is behulpzaam om jouw weg te vinden. Zo vind ik het bijvoorbeeld een enorm leuke vondst dat onderaan de kamerkaarten staat hoeveel goud ze opleveren en dat je dit met de volgende rij kaarten bedenkt omdat het niet meer relevant is. Hierdoor blijft het spel overzichtelijk en kun je je volledig focussen op de puzzel die je probeert op te lossen en hoe je kunt voorkomen dat jouw tegenstander dat beter doet dan jij.

Dankzij deze positieve punten en het leuke thema, zal dit spel zeker nog lang in mijn collectie blijven en vaak tevoorschijn komen.

Martha

Aangezien ik wel ben van opbouwende spellen en het prima vind om dat op m'n eigen eilandje te doen, leek het me meteen leuk om dit spel eens te proberen.

De draft is interessant en met twee spelers gooi je ook nog een extra kaart weg, voordat je jouw kaarten doorgeeft aan je tegenstander (met een extra kaart van de stapel). Dit zorgt er niet alleen voor dat je niet je eigen kansen hoeft te vergooien als je een kaart wilt weghouden van je tegenstander, maar ook dat je meer kaarten van de stapel te zien krijgt. 

In ons potje had ik niet het idee dat eerder passen heel interessant was, omdat de fiches die je kunt kopen heel handig zijn. Ik kan me echter voorstellen dat dit in een meerspelerspel interessanter wordt, omdat er meer concurrentie voor zowel die fiches als de doelen waaruit je mag kiezen als je gepast hebt. 

Uiteindelijk had ik een leuke kerker gebouwd, die precies voldeed aan mijn blauwdruk en de meeste goblins had (ons algeme doel). Helaas kon je niet verder dan de eerste kamer vanaf de deuren naar binnen, want ik was een beetje uit het oog verloren dat dat ook nog moest... 

Kortom, dit spel werkt goed voor mij en ik zou het graag vaker spelen.

Matthias

King of Tokyo is één van mijn favoriete chaotische spelletjes voor grotere groepen, maar ik moet toegeven dat het met twee spelers niet het beste spel is. Ik werd dan ook enthousiast van de aankondiging van King of Tokyo Duel. Dit enthousiasme werd alleen maar groter toen ik de regelwijzigingen las. Eindelijk zijn de monsters niet allemaal hetzelfde en wordt het iets makkelijker om kaarten te kopen. Tevens leek het sporensysteem een goede vervanging te zijn voor het puntensysteem en vond ik de toevoeging van de buzzfiches erg creatief gevonden.

Helaas moet ik echter constateren dat ik dit enthousiasme niet echt kon vasthouden tijdens het spelen. De nieuwe regels werken prima, maar ze leggen daardoor des te meer bloot hoe willekeurig de basis van King of Tokyo is. Dit is niet zo erg als je met meer spelers speelt, maar zelfs met twee spelers kun je in het origineel de willekeur makkelijker accepteren omdat je van te voren weet dat het onzinnig gaat zijn. Omdat King of Tokyo Duel speciaal ontwikkeld is voor twee spelers, verwacht je echter meer controle te hebben dan dat er inherent in het basissysteem van het spel zit. Daardoor zul je onherroepelijk een aantal keer het gevoel krijgen dat je allerlei dingen gemanipuleerd hebt, maar het uiteindelijk allemaal niets uitmaakte voor het eindresultaat.

Hierdoor moet ik helaas tot de conclusie komen dat King of Tokyo Duel in principe beter is dan King of Tokyo met twee spelers, maar dat ik in beide gevallen liever iets anders speel als we met z'n tweeën zijn. Bijvoorbeeld Agent Avenue met de uitgebreide regels is een goed alternatief waar ik dan meer plezier uit haal in dezelfde tijd. Het is alleen jammer dat dat spel geen vechtende titanische monsters heeft. ;)

Martha

Helaas moet ik me bij Matthias aansluiten, King of Tokyo Duel werkt niet voor mij, om eigenlijk dezelfde redenen. Ik had zelfs meteen hetzelfde andere spelletje in gedachten dat ik dan liever zou spelen (Agent Avenue).

Waarschijnlijk is het belangrijkste verschil dat ik ook geen groot fan ben van King of Tokyo, wat ik best af en toe speel met de juiste groep, maar dan meer als chaotisch tijdverdrijf dan voor het spelmechanisme. Ik had dus niet de hoge verwachting van het spel die Matthias van te voren had.

Bij King of Tokyo Duel zorgden de extra, op zich prima in elkaar zittende, mechanismen ervoor dat voor mij juist de choas extra naar voren kwam, maar niet op een fijne manier. Waar ik bij King of Tokyo kan accepteren dat het vrij willekeurig en geluksafhankelijk is, stoor ik me daar bij King of Tokyo Duel aan. 

Martha

Ik ben normaal niet zo van de aandelenspellen en Mega Vega is precies dat, puur aandelen (groentes) verzamelen en de prijs beïnvloeden. In het Engels heet het spelletje vast niet voor niks Vegetable Stock. Maar doordat het hier het hele spel is en het er leuk uitziet en vlot speelt, heb ik me prima vermaakt met dit spelletje.

Hoewel ik het maar één keer geprobeerd heb, denk ik dat er genoeg inzit om leuk te blijven na meerdere potjes. De overweging tussen wat je graag wilt hebben en welke prijzen je wilt laten stijgen (of juist crashen) is interessant, maar niet zo lastig dat het spel stilvalt. 

Matthias

Mega Vega is echt zo simpel uit te leggen als het klinkt en de speelduur van 15 minuten is ook niet gelogen. Juist daardoor is het zo knap dat dit spel ook interessant blijft na meerdere keren spelen. Mocht je er toch op uitgekeken raken, dan kun je nog de varianten proberen voor een turbulentere markt en/of weersinvloeden.

Voor mij valt dit spelletje een beetje in dezelfde categorie als Love Letter en Gesjaakt omdat je deze spellen werkelijk met iedereen kan spelen. Kortom: Mega Vega is een goede (groente)snack voor tussendoor!

Martha

Finspan ziet er leuk uit en speelt makkelijk weg. De opties zijn overzichtelijk en je kunt eigenlijk altijd wel aan de dingen komen die je nodig hebt. Dit zorgde er helaas bij mij voor dat ik het niet zo spannend vond.

Net als bij Wingspan kwamen de mogelijkheden die de gespeelde viskaarten geven, vooral overeen met wat je sowieso krijgt als je de kolom activeert waarin ze liggen. Hierdoor heb ik nooit echt het gevoel dat ik iets gaafs voor elkaar heb gekregen of een heel slimme combo heb gevonden. Wyrmspan gaf me dat gevoel wel, doordat je met de grotten en het gildebord kan zorgen dat je net dat extra dingetje krijgt wat je nog nodig had, zonder daar een hele actie aan te wijden.

Van de drie spellen is Finspan in mijn optiek het meest toegankelijk, daarna Wingspan en Wyrmspan is het meest een spel voor veelspelers.

Finspan werkt niet supergoed voor mij, maar ik zou het niet erg vinden om mee te doen als iemand anders het voorstelt. Van de drie spellen blijft Wyrmspan mijn favoriet.

Matthias

Finspan is een spel dat duidelijk op het Wingspan systeem gebaseerd is maar alles net even makkelijker maakt. De regels en de speelduur zijn wat korter, de kaarten zijn wat overzichtelijker en je kunt ze wat vrijer plaatsen om soms toch iets voor elkaar te krijgen zonder dat je daarbij verplicht de betreffende kolom hoeft te activeren (een punt waar Martha en ik dus een andere ervaring bij hebben).

Ook ik vind dat het nettoresultaat van deze wijzigingen het spel wat minder spannend maakt dan Wingspan, dus ik zal mijn geliefde Wingspan zeker niet inruilen voor Finspan. Ik hou Finspan echter zeker wel in de collectie, omdat ik het een heel goed spel vind om met mensen te spelen die nog niet zoveel spelletjes gespeeld hebben of niet zo vaak spelletjes spelen. Wingspan wordt namelijk in mijn optiek vaak ten onrechte neergezet als een zeer goed 'gateway' spel, omdat ik denk dat veel ervaren spelers onderschatten hoe lastig het is om elke (unieke) kaart goed lezen EN combinaties te bedenken terwijl je de regels van het spel nog aan het leren bent. Beginnende spelers kiezen daarom in hun eerste spel vaak zomaar iets uit dat geen synergie heeft met wat ze al hebben liggen en komen daardoor nauwelijks vooruit. Dat kan er al snel toe leiden dat de speelervaring niet is wat ze ervan gehoopt hadden. Finspan heeft uiteraard ook allemaal unieke kaartjes, maar klikt veel sneller omdat deze kaartjes simpeler zijn en veel vrijer te plaatsen zijn. Hierdoor kunnen nieuwe spelers al vrij vroeg focussen op WAT ze willen doen in plaats van HOE ze het moet doen. Alle verschillende kaartjes zorgen er vervolgens voor dat meer ervaren spelers zich niet gaan vervelen terwijl de beginners dit uitvogelen.

Ik ben het dan ook niet eens met de mensen die roepen dat er geen derde 'span' spel nodig is omdat er al Wingspan is voor beginners/familie en Wyrmspan voor ervaren spelers. Ik denk dat ze nu een veel betere verdeling hebben met deze drie titels. Daarnaast brengt elk van deze spellen duidelijk een ander gevoel naar voren. Martha zou bijvoorbeeld Wingspan echt liever niet meer spelen, maar heeft zich wel vaak vermaakt met Wyrmspan. Voor mij ligt daarentegen de keuze duidelijk bij Wingspan, maar beide andere titels zijn ook prima te spelen en benader ik ook heel anders. Dat zie ik als een duidelijk teken dat deze spellen zeker allemaal het proberen waard zijn, zelfs als je het gebruikte systeem in één van deze titels niet leuk vond.

Matthias
Er zijn meerdere redenen waarom ik Nexus Ops zo leuk vind. De eerste is de unieke combinatie van bijna schaak-achtige manoeuvres en gevechten die afgehandeld worden met eenvoudige dobbelsteenworpen. Nu zal dit niet iedereen aanspreken, omdat je soms simpelweg pech kunt hebben terwijl je wel goed nagedacht hebt over jouw acties. Zo kon ik het laatste spelletje winnen als ik in een cruciaal gevecht niet met mijn draak een 1 zou gooien. Uiteraard is dat wat ik wel deed en kon een volgende speler er met de winst vandoor gaan. Ik was me er echter wel terdege van bewust dat ik alleen maar in deze potentiële winpositie was gekomen omdat ik een aantal keer voor extra punten was gegaan in plaats van extra actiekaarten toen ik de Monolith controleerde (in de King of the Hill variant). Hierdoor had ik dus bijna voldoende punten, maar niet de actiekaarten had om deze ene ongewenste worp ongedaan te maken.

Een andere belangrijke reden is dat dit spel een opbouw kent als geen ander. In het begin verplaats je jouw eenheden in onontdekte terreinen waar je mijnen en andere nieuwe eenheden vindt die je volgende beurt meteen kunt gebruiken. Dit zorgt ervoor dat je al direct na de eerste beurt elkaar in de haren zult vliegen om de laatste onontdekte tegels te claimen en andermans mijnen te veroveren. Er is in dit spel dus geen sprake van beurtenlang opbouwen voordat je een keer een gevecht begint.

De laatste reden waarom dit spel me zo aanspreekt, is hoe belangrijk de Monolith in het midden is. Iedereen wil daar staan om de gewilde actiekaarten te verkrijgen. Als je daar echter teveel op focust, dan moet je bijna onherroepelijk de troepen in de achterliggende gebieden aan hun lot overlaten en kan iemand anders daar weer eenvoudiger mijnen veroveren en punten claimen door jou aan te vallen. Dit, in combinatie met het feit dat spelers telkens meer nieuwe geheime missies krijgen, zorgt voor een enorm dynamisch spel waar je nergens veilig bent en defensief spelen vaak tot verlies lijdt.

Ik raad Nexus Ops al langer aan voor mensen die het wel leuk vinden om aan tafel te strijden met andere spelers, maar het was erg moeilijk verkrijgbaar. Nu is er dus geen excuus meer om dit niet aan jouw collectie toe te voegen als mijn beschrijving je ook maar enigszins leuk in de oren klinkt. ;)