Wingspan is een zeer populair spel dat veel prijzen gewonnen heeft, maar er zijn ook veel mensen die helemaal niets begrijpen van de hype rond dit spel. Ben jij benieuwd waar wij en jijzelf in dit spectrum vallen? Lees dan verder!

De vogelkaarten worden geschud en er worden drie in het midden opengelegd. De bonuskaarten worden ook geschud en in het midden gelegd. Er worden voor elk spel vier unieke doelen getrokken en op de vier vakjes van de rondeteller gelegd. De eieren en voedselfiches worden ook in het midden gelegd. Daarna worden de vijf voedseldobbelstenen in het vogelhuisje geworpen.
Elke speler krijgt een groot bord voor zich met de vier mogelijke acties en 8 actiestenen in zijn kleur. Elke speler krijgt vervolgens vijf vogelkaarten en vijf verschillende voedselfiches. Hiervan mogen ze in totaal vijf houden, dus je kunt kiezen om meer kaarten te houden en dan met minder voedsel te beginnen of vice versa. Daarnaast krijgt elke speler 2 bonuskaarten waarvan ze er maar eentje mogen houden, dus dit maakt de keuzes nog lastiger.

Elke keer als je aan de beurt bent, kies je één van de vier beschikbare acties op jouw spelersbord door een actiesteen in de juiste rij op het eerste vrije vakje te plaatsen. Van boven naar beneden zijn dat de volgende acties:
Na het uitvoeren van de gekozen actie, beweeg je jouw geplaatste actiesteen naar links in de rij en mag je elke vogel die je passeert activeren als deze een bruine vaardigheid heeft. Dit geeft je allerlei bonussen en extra acties die je vooruit kunnen helpen. Zo zijn er bijvoorbeeld vogels die je extra voedsel geven en vogels die op andere vogels jagen.
Er zijn ook vogels die je een eenmalige actie laten uitvoeren als je ze plaatst (bijvoorbeeld je een extra bonuskaart laten trekken) en vogels die je een actie laten uitvoeren als een andere speler iets doet (bijvoorbeeld dat je een ei mag leggen op één van jouw vogels als een tegenstander de 'leg eieren actie' kiest). Als je de Europa uitbreiding hebt, dan zijn er ook vogels die iets speciaals doen aan het einde van elke ronde.
Het einde van de ronde wordt ingeluid als iedereen al zijn actiestenen heeft geplaatst. Dan wordt het doel van deze ronde gewaardeerd en scoort iedereen een bonus, afhankelijk van hoe goed hij en de andere spelers hebben voldaan aan dit doel. Zo kun je bijvoorbeeld bonuspunten krijgen als jij de meeste vogels in het bos hebt, vogels die een bepaald soort nest maken, etc. Jouw verkregen bonuspunten markeer je met één van jouw actiestenen, dus in de volgende ronde heb je één actiesteen minder om acties mee uit te voeren. Daar staat tegenover dat je steeds meer vogels hebt die je kunt activeren.
Na vier ronden is het spel afgelopen en volgt de eindtelling. Je telt de punten op die op jouw vogels staan en die je bij de doelen verdiend hebt. Daarna controleer je hoeveel bonuspunten je krijgt met jouw bonuskaart(en). Tenslotte krijg je nog één punt voor elk ei en elk voedselfiche op jouw vogels en voor elke kaart onder jouw vogels. De speler met de die de meeste punten heeft verdiend, is de winnaar.
| Martha: Ik heb Wingspan nu twee keer gespeeld. De eerste keer is al een tijdje geleden, toen de hype nog behoorlijk heerste. Wat mij betreft was het ok, maar zat ik gedurende het spel te wachten wanneer het nu dit geweldige spel zou worden waar iedereen zo lyrisch over deed... Jammer genoeg voor mij, kwam dat moment niet, waardoor het een nogal teleurstellende ervaring was. Het spel zit goed in elkaar en speelt vlot, maar ik vond het jammer dat alle vogels die wij te zien kregen, echt alleen maar iets deden met de rij waarin ze toch al zaten. Dus als je voedsel kreeg, had ik een vogeltje dat ervoor zorgde dat ik een extra voedsel mocht pakken, in mijn ei-rij lagen vogels die een extra ei konden leggen en bij het kaarten pakken, had ik meer opties om kaarten te pakken. Hierdoor voelden de keuzes oninteressant. Wat wil ik? Dan moet ik in die rij zijn - er zat niks in waardoor ik een interessante afweging kon maken tussen de verschillende rijen omdat je op meerdere plekken een bepaalde grondstof kon krijgen. Mij is verzekerd dat er wel degelijk interessantere eigenschappen op de vogels mogelijk zijn dan die wij toevallig zagen in dat eerste spel en ook de Europa uitbreiding voegt net iets meer interactie toe, waardoor het ook nog weer iets interessanter wordt wat de andere spelers allemaal aan het doen zijn. Dus toen Matthias voorstelde om het nog eens te proberen, maar nu met de uitbreiding, leek me dat wel een goed plan. Ik zat nu ook niet meer zo in de hype, dus kon ik het spel een eerlijkere kans geven. Jammer genoeg ging het nu niet beter bij mij. Ik had weer behoorlijk oninteressante vogels, met eigenschappen die bij de rij hoorden waar je ze moet plaatsen. Deze had ik uiteraard zelf gekozen, maar dat kwam omdat ze bij mijn doel en bij de doelen van de eerste paar rondes pasten. Hierdoor had ik ook nog dat ik aan het eind eigenlijk niet zoveel meer kon wat me iets zou opleveren, behalve eieren leggen, wat de laatste twee rondes helemaal saai maakte, omdat ik ook niks anders meer kon proberen te doen waar ik nog iets van punten uit zou kunnen halen. Ik heb me op zich in de eerste helft van het spel prima vermaakt, maar de spanningsboog van het spel werkt voor mij niet goed. Dat zou niet zo erg zijn, als ik wat ik aan het doen was heel leuk zou vinden, maar ik vind het verzamelen van de vogeltjes ok, maar niet heel spannend. Daarvoor is het net iets te moeilijk om op zoek te gaan naar bepaalde vogels. De nieuwe vogels zijn wel heel leuk, omdat deze herkenbaarder zijn dan die uit Amerika. Yvette had ook wel een paar leuke eigenschappen die haar iets opleverden in andermans beurt, dus ik denk wel dat de uitbreiding iets toevoegt. Kortom: Wingspan is niet voor mij, maar ik snap wel waarom een hoop mensen het een leuk, toegankelijk spelletje vinden wat ze graag spelen. |
| Yvette: Ik had een beetje hetzelfde gevoel bij Wingspan als Martha. Dit zou hét spel zijn, maar ik werd er niet zo heel erg enthousiast van. Het spel is vrij rechttoe rechtaan, er gebeurt weinig "spannends". De regels zijn gemakkelijk en logisch, al vond ik in het begin het aantal opties wat veel en verwarrend. Gelukkig werd het al spelende snel duidelijk. Misschien is juist daarom het spel ook wel zo populair, omdat het heel intuïtief is en weinig zijweggetjes of lastige keuzemomenten heeft. Ook vond ik het spelersbord soms wat onduidelijk. Met name het gedeelte helemaal bovenaan op de rand: speel een vogel. Elke keer als ik een vogelkaart wilde spelen, dacht ik dat ik moest betalen wat er in dat desbetreffende vakje stond. Dit klopt niet, het gaat bij het spelen van vogelkaarten om de informatie op de bovenste centimeter van het spelersbord. Ik vond dat té goed verstopt, waardoor ik er overheen bleef kijken. Nu klinkt dit allemaal wat negatief, maar het spel speelt wel lekker weg en voor een beginnend speler raad ik het ook zeker aan. Ook zijn de vogel kaarten bedrukt met prachtige afbeeldingen en je leert daadwerkelijk iets over de vele vogels! |
| Matthias Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik ben een fan van Wingspan. Dat betekent echter niet dat ik het compleet niet eens ben met de kritische noten die bij dit spel geplaatst worden. Het spel wint de ene na de andere prijs, waardoor veel mensen er ook veel van verwachten. Als je dan een door de wol geverfde spellenliefhebber bent, dan kun je inderdaad al snel het gevoel krijgen: is dit nu alles? Dat betekent niet dat het spel niets unieks doet. Het systeem met de rijen waarin je vogels plaatst en dan met de actiesteen er langs gaat als je de actie van die rij kiest, had ik bijvoorbeeld nog nooit eerder gezien. Dit werkt ook heel vloeiend en dat mag eigenlijk ook gezegd worden van de rest van het spel. Ook als je het een tijdje niet gespeeld hebt, komen 90% van de regels terug als je het spelersbord voor je ziet. Het is simpelweg een elegant en goed werkend spelontwerp en het hele spel is ook prachtig uitgevoerd door de uitgever. Hierdoor begrijp ik heel goed waarom Wingspan een geliefd en veel gespeeld spel is. Dat betekent echter niet dat ik dit het beste familiespel vind of dat ik het iedereen aan zou raden. Er zijn nogal veel verschillende kaartjes om te lezen waar je uit moet kiezen en Yvettes verhaal geeft al aan dat dit overweldigend kan zijn voor iemand die niet heel vaak bordspellen speelt. Daar staat tegenover dat veel vogels ook geen extreem gevarieerde of heel spannende actiemogelijkheden geven, waardoor voor een doorgewinterde speler als Martha de keuzes soms niet zo interessant kunnen voelen. Wat ik wel denk, is dat Wingspan snel één van jouw favoriete spellen wordt als het eenmaal een snaar bij je raakt. Het speelt dan echt heerlijk weg en het verveelt ook niet snel, omdat je elke keer heel andere doelen en kaarten hebt waarmee je nieuwe strategieën en tactieken kunt uitproberen. Hoe meer je uitprobeert, hoe meer je ook ontdekt dat sommige kritieken op het spel eigenlijk veel genuanceerder liggen dan je in eerste instantie zou denken. Daarbij moet ik wel zeggen dat de Europa uitbreiding hier veel aan bijdraagt. De nieuwe doelen in deze uitbreiding zorgen dat de focus minder ligt op het eieren leggen en de nieuwe vogelkaarten zorgen voor meer interactie tussen de spelers en bieden interessantere mogelijkheden. Sinds het toevoegen van deze uitbreiding is Wingspan één van de favoriete spellen geworden in mijn collectie. |
Matthias had al vaker aangegeven dat hij dacht dat we Jaipur wel een leuk spelletje zouden vinden, maar helaas kan dit maar met twee spelers. Hij had echter ook het spelletje Pearls, dat er wel wat op lijkt en met meer spelers gespeeld kan worden. Zodra we een kwartiertje de tijd hadden, hebben we dit meteen maar eens uitgeprobeerd.
PEARLS

De kaarten worden geschud en elke speler krijgt zes handkaarten. De overige kaarten vormen een trekstapel in het midden van de tafel. Zes kaarten van de stapel worden in een rij opengelegd. Dit is het aanbod. De halskettingen worden op waarde gesorteerd klaargelegd. Het spel kan nu beginnen.
In jouw beurt moet je kiezen of je nieuwe kaarten neemt of kaarten uit je hand aflegt op je puntenstapel.
Als je kaarten neemt, dan pak je alle kaarten van één kleur uit het aanbod en voeg je deze toe aan je hand. Je moet hierbij echter opletten dat je nooit meer dan tien handkaarten mag hebben. Als je door het nemen van kaarten deze limiet zou overschrijden, moet je dus een andere kleur kiezen (of kaarten afleggen). Nadat je de kaarten aan je hand hebt toegevoegd, vul je het aanbod weer aan tot zes kaarten.
Als je kiest om handkaarten af te leggen, dan speel je een aantal kaarten van dezelfde kleur en eventuele jokers uit je hand open op tafel om ze aan je medespelers te laten zien en legt ze vervolgens gedekt op je puntenstapel. Leg je precies zoveel kaarten af als het getal op één van de halskettingen, dan voeg je deze halsketting eveneens toe aan je puntenstapel.
Het spel houdt op als de trekstapel leeg is of er geen halskettingkaarten meer zijn. Iedereen krijgt nu nog één laatste beurt om handkaarten af te leggen op zijn/haar trekstapel en telt daarna de waarden van de kaarten in zijn puntenlstapel bij elkaar op. De waarde van jouw overgebleven handkaarten trek je vervolgens van dit totaal af. Degene die op deze wijze de hoogste eindscore weet te halen, is de winnaar!
JAIPUR
Nadat we allemaal Pearls gespeeld hadden, was Matthias toch echt benieuwd wat we dan van Jaipur vonden. Vanwege een aantal vrije dagen waren er ineens ook een aantal mogelijkheden om 2-speler spellen te spelen, dus dat kwam goed uit.

Er worden drie kameelkaarten open tussen de spelers gelegd, dit is de markt. De rest van de kaarten wordt geschud en als trekstapel tussen de spelers gelegd. De markt wordt dan vanaf de trekstapel aangevuld tot vijf kaarten. De goederenfiches worden per kleur op aflopende waarde gesorteerd en naast de trekstapel neergelgd. De bonusfiches worden gesorteerd per niveau en de drie resulterende stapels worden geschud. De kameelfiche en de zegels van uitmuntendheid worden daarnaast gelegd. Tenslotte trekt elke speler vijf kaarten en legt eventuele kameelkaarten uit zijn hand open voor zich neer. Dit is de kudde van de speler.
In jouw beurt moet je kiezen of je kaarten neemt of kaarten verkoopt.
Als je kiest om kaarten nemen, dan heb je drie opties. Je kunt één kaart van de markt in je hand nemen en dan wordt de markt aangevuld van de trekstapel. Je kunt ook meerdere kaarten van de markt ruilen met kaarten uit je hand en/of kamelen uit je kudde. Tenslotte kun je ervoor kiezen om alle kameelkaarten uit de markt toe te voegen aan jouw kudde. De markt wordt in dat geval aangevuld vanaf de trekstapel. Je mag nooit meer dan zeven kaarten in je hand hebben aan het einde van je beurt. Kaarten in jouw kudde tellen daarbij niet mee.
Als je kaarten gaat verkopen, kies je één goederentype en leg je daarvan zoveel kaarten als je wilt op de aflegstapel. Voor elke kaart die je aflegt, krijg je een goederenfiche in dezelfde kleur. Als je voldoende kaarten verkoopt voor een bonusfiche (3, 4 of 5), krijg je ook het bovenste bonusfiche van de betreffende stapel en kijk je in het geheim hoeveel punten deze oplevert. Als diamant, goud en zilver verkoopt, moet je altijd minstens twee kaarten afleggen.
Het spel gaat zo door totdat drie van de zes goederenfiches op zijn of er niet genoeg kaarten meer in de trekstapel zitten om de markt tot vijf kaarten aan te vullen. Op dat moment volgt meteen de telling. De speler met de grootste kudde ontvangt allereerst het kamelenfiche dat vijf punten waard is. Daarna tellen beide spelers de waarde van al hun goederen- en bonusfiches op en wordt bepalen wie de rijkste handelaar is. De rijkste handelaar krijgt een zegel van uitmuntendheid. Als niemand nu twee zegels heeft, wordt het spel weer klaargelegd voor een nieuwe ronde, anders is de speler met twee zegels de winnaar.
| Martha: Jaipur is een tof spel. Het speelt lekker weg, maar je maakt wel interessante keuzes en moet ook zeker niet vergeten een beetje op te letten op wat je tegenstander aan het doen is... Mijn eerste potje was tegen Matthias en daarin moest ik nog even doorkrijgen hoe je dit slim speelt. Gelukkig speel je altijd minstens twee rondes, waardoor je eerst nog even kan uitproberen. Het is best belangrijk om je acties goed te timen, zodat je niet teveel weggeeft aan je tegenstander, zonder dat het jou echt iets oplevert. In mijn tweede potje tegen Yvette ging me dat al beter af. Nu had ik veel beter door wat zij aan het proberen was en hoe ik daar rekening mee kon/moest houden. De eerste ronde ging bij mij heel lekker, maar de tweede zat Yvette duidelijk meer in de flow. De derde ronde moest dus de beslissing brengen, en deze was echt heel spannend. Uiteindelijk heb ik het net gewonnen, omdat ik nog net één kaart heb kunnen verkopen voordat zij het spel kon uitmaken. Ik snap ook zeker waarom Matthias dit spel met Pearls vergeleek. Het basisidee van Pearls lijkt namelijk behoorlijk op dat van Jaipur, maar laat de wat complexere dingen weg. Hierdoor is het een wat lichter spelletje, maar zeker leuk om af en toe te doen, zeker als je met meer dan twee bent en je zin hebt in iets wat lekker vlot speelt. |
| Yvette: Ook ik vond Pearls een leuk spelletje. Deze kan altijd gespeeld worden als je een loos momentje hebt, of als je groep nog niet compleet is en al wel vast met de anderen iets wil spelen. Maar Jaipur vond ik toch echt leuker. Het is zeker goed vergelijkbaar met Pearls, maar in Jaipur zit nét iets meer wat het spannender maakt. Je hebt meer opties om strategisch te spelen, zo kun je bijvoorbeeld het einde van het spel beïnvloeden. Als de goederenfiches van 3 kleuren helemaal op zijn, eindigt het spel en je kunt daar natuurlijk handig gebruik van maken. Het feit dat je meer controle hebt over het spel vind ik het leukste aspect qua verschil met Pearls. Ik heb het spel één keer tegen Martha gespeeld en, zoals zij al vertelde, was het behoorlijk spannend! Het eerste rondje was zij groot in het voordeel, de tweede ronde ging het bij mij heel goed, maar het laatste potje... Het scheelde maar één enkele punt! Dit kwam door de kamelen, ik had niet gedacht dat de kamelen zo'n grote invloed zouden hebben op het spel. |
| Matthias Ik had al vaak gelezen over hoe Jaipur gezien wordt als één van de beste 2-speler spellen, maar toen ik de regels las, was ik niet echt overtuigd. Uiteindelijk heb ik het toch maar eens een keertje aangeschaft en toen bleek al snel dat er meer in zit dan je op het eerste gezicht zou denken. Allereerst is er in dit spel een uitstekende balans tussen het snel scoren om de goederenfiches met hogere waardes te krijgen en het langer wachten om er bonusfiches bij te scoren. Belangrijker is echter het mechaniek met de kamelen. Dit simpele systeem zorgt er namelijk voor dat je, ondanks de handlimiet, je opties meer open kan houden om een grotere slag te slaan, maar ook dat je daar automatisch risico's mee neemt. Zo kan iemand anders bijvoorbeeld net die twee groene kaarten voor je neus wegkapen terwijl jij aan het wachten bent op de derde. Op een ander moment kun je maar liefst vier kamelen in één keer krijgen, maar zou dat er voor zorgen dat ineens dat jouw tegenstander vrij kan kiezen uit een compleet ververste markt. Dit zorgt voor een gezonde spanning aan jouw kant, maar geeft je ook de mogelijkheid om tactische besluiten te nemen die je tegenstander op dezelfde wijze voor het blok zetten. Het systeem met de kamelen zou nooit goed werken met meer dan twee spelers en dat is ook meteen het grootste verschil tussen Pearls en Jaipur. Pearls is ook in andere opzichten simpeler dan Jaipur. Zo heb je geen goederenfiches, maar scoor je direct de waarde op de kaarten die je verzameld hebt. In Pearls scoor je wel bonussen als je langer wacht, maar deze leveren een vast aantal punten op en ze zijn dus geen verrassingselement in de eindscore. Nu klinkt het vooral alsof Pearls een inferieure versie is van Jaipur, maar dat is naar mijn mening alleen het geval als je met twee spelers bent. Pearls is een gestroomlijnd kaartspel dat je elke beurt interessante besluiten laat nemen over hoe lang je nog kan wachten voor een grotere slag en hoe flexibel je moet zijn om te kunnen reageren op de acties van jouw tegenstander. Koppel dat met de feiten dat het goedkoop is, in een lekker compact doosje zit en maar ongeveer 15 minuten duurt en je hebt een spel dat in vele collecties een plaatsje verdient. |
Mariposas is het nieuwe spel van Elizabeth Hargrave, de auteur van Wingspan. In het spel volgen de spelers verschillende generaties Monarchvlinders op hun reis vanuit Mexico naar de Verenigde Staten en weer terug naar Mexico.

Het speelbord wordt in het midden van de tafel gelegd. Elke speler neemt de vlinders en scoresteen in een kleur naar keuze en legt één vlinder van de 1e generatie op het bord in Michoacan. Voor elk seizoen wordt willkeurig één seizoenskaart gesloten op het bord gelegd. De lentekaart wordt opengedraaid, zodat de spelers kunnen zien waar ze dit seizoen punten voor krijgen. Op de dichte zomerkaart wordt voor elke speler een vlinder van de 2e generatie gelegd en op de herfstkaart twee vlinders van de derde generatie. Elke speler krijgt daarna twee actiekaarten.
De tussenstopfiches worden geschud en willekeurig gedekt op alle steden op het bord gelegd. De levenscycluskaarten worden op het tussenstopbord gelegd en er worden drie willekeurige levenscyclusvaardigheidstegels naast de kaarten op het bord gelegd. Hierdoor weten de spelers welke bonus ze kunnen verdienen door de vier verschillende levenscycluskaarten van één kleur te verzamelen. De bonusverplaatskaarten worden per soort naast dit bord gelegd.
In jouw beurt leg je telkens één actiekaart uit jouw hand open voor je op tafel en voer je de actie uit. De meeste actiekaarten geven je de mogelijkheid om één of meer van jouw vlinders, één of meer velden te verplaatsen. Er zijn ook actiekaarten die ervoor zorgen dat je een eerder gespeelde actiekaart van jezelf of anderen nogmaals kunt gebruiken.
Het veld waar jouw vlinder landt, bepaalt wat je voor deze verplaatsing krijgt. Als je op een bloemveld landt, dan krijg je het overeenkomstige bloemfiche. Als je op een stad landt, dan krijg je de bonus die op het tussenstopfiche van deze stad afgebeeld is (meestal een levenscycluskaart). Als je de eerste bent die een stad bezoekt, krijg je een willekeurig bloemfiche. Daarna kun je een nieuwe vlinder laten uitkomen als je op een veld naast een zijdeplant staat. Je levert dan de benodigde bloemfiches in en plaatst een vlinder van de volgende generatie op de net gelande vlinder. Aan het eind van jouw beurt vul je je hand weer aan tot twee actiekaarten en is de volgende speler aan de beurt.
Tijdens het spel ga je dus meerdere generaties vlinders laten uitkomen. De eerste keer dat je een vlinder van de 2e generatie krijgt, pak je deze van de zomerkaart, de eerste twee vlinders van de 3e generatie komen van de herfstkaart. Als alle vlinders van een kaart zijn genomen, wordt de kaart opengedraaid en kunnen de spelers alvast zien hoe je in dat seizoen punten verdient. Aan het einde van de lente legt elke speler gratis een 2e generatie vlinder op het bord als ze nog niet alle 2e generatie vlinders uit hebben laten komen en sterven de vlinders van de 1e generatie uit. Aan het einde van de zomer gebeurt dit met een vlinder van de 3e generatie, waarna de vlinders van de 2e generatie uitsterven.
Je kunt tijdens het spel punten verzamelen door te voldoen aan de doelen op de seizoenskaarten. Deze laten je meestal verder landinwaarts reizen met jouw vlinders om punten te verdienen. Verzamelde levencycluskaarten leveren ook een punt op (en eventueel meer via de verdiende bonus als je de set compleet hebt). Aan het eind van het spel kun je tevens veel punten verdienen door jouw vlinders van de 4e generatie terug te laten keren naar Michoacan om te overwinteren. Degene met de meeste punten aan het einde van het spel is de winnaar.
| Martha: In eerste instantie wilde ik het spel vooral uitproberen omdat ik het er zo mooi uitzag. Leuke houten vlinders bewegen zich over een kleurrijk bord met verschillende bloemen en het is nog thematisch ook! Ik heb het spel twee keer mogen proberen, de eerste keer met twee spelers, daarna met drie. In mijn eerste spel ben ik vooral gaan ontdekken wat er te vinden was in alle steden. Dit leverde me een boel kaarten en extra verplaatsopties op, maar helaas was ik vergeten dat je ook nog terug moet met je level 4 vlinders... Dat lukte me dan ook niet, want ik was teveel bezig geweest met het bezoeken van de steden, ook omdat m'n medespeler die links liet liggen. Uiteindelijk kon ik nog wel wat compenseren door punten te halen voor de seizoensdoelen, maar lang niet genoeg voor de winst. In ons volgende spel wilde ik die fout niet nog een keer maken, dus probeerde ik heel erg op te letten dat ik m'n vlinders niet te ver weg liet gaan. Hierdoor had ik helaas weer veel minder levencycluskaarten verzameld en uiteindelijk kwam ik ook nog net één beurt te kort om nog extra vlinders naar huis te sturen, waardoor de winst me weer ontging. Met drie spelers vond ik het spel leuker dan met twee, omdat met meer spelers er meer te zien is van de bonusfiches zonder dat je alles zelf moet bezoeken. Daardoor kun je meer kiezen welke levencycluskaarten je probeert te sparen en welke niet interessant zijn voor jou. In beide spellen had ik het gevoel dat het wel heel lastig is om je vlinders terug te laten keren naar Mexico, wat ik aan de ene kant wel jammer vind, omdat het heel veel punten oplevert en je best kansloos lijkt als je minder vlinders terugstuurt dan de anderen. Aan de andere kant past het wel goed in het thema dat dit lastig is maar wel veel oplevert. Ik zou het spel nog eens willen spelen om echt alleen te focusen op het terugbrengen van mijn 4e generatie vlinders naar mexico en te kijken wat er dan gebeurt. Ik twijfel of ik het spel spannend genoeg vind om het echt vaak te gaan spelen, maar als tussendoortje is het zeker leuk. |
| Yvette: Net als Martha was ook ik enthousiast over het spel vanwege hoe het er uit zag. De algehele stijl en de houten vlinders zijn erg mooi. Door de zwarte achtergrond springen de andere delen op het speelbord er echt uit. Ik vond het begin van het spel wat lastig. Er zijn meerdere manieren om punten te verzamelen, maar je komt er vrij laat achter wat de beste opties zijn en als je eenmaal bezig bent met een strategie kun je lastig nog snel omschakelen. Ik heb er voor gekozen om te gaan voor de levencycluskaarten, maar daarvoor moet je haast het hele bord rond en dat bleek een flinke klus, aangezien de anderen mij er niet heel veel in hielpen en het speelbord behoorlijk groot is. Uiteindelijk had ik wel wat levenscyclus setjes compleet, maar de opbrengst was zo minimaal, dat ik beter een andere strategie had kunnen inzetten. Omdat het speelbord groot is, moet je goed in de gaten houden dat je op tijd begint met je vlinders terug naar het beginpunt te sturen. Ik had het niet helemaal goed uitgeteld, want ik kwam net één vakje te kort met een vlinder. Helaas! Over het algemeen een prima spel, maar ik zou het eigenlijk vooral nog eens willen spelen om een andere strategie uit te proberen, om te kijken of er dan meer punten te behalen zijn. |
| Matthias Aangezien ik een groot fan ben van Wingspan, was ik geïntrigeerd door dit nieuwe spel van Elizabeth Hargrave. Dan moet je altijd oppassen dat je de verwachting vooraf niet te hoog maakt. Al snel was echter duidelijk dat dit een heel ander spel zou zijn qua uitstraling en spelmechanieken. Het idee van het spel vond ik wel heel leuk. Om een vlindertrek te simuleren, wordt het eerst aantrekkelijk gemaakt om je verder landinwaarts te bewegen en je vlinders voort te laten planten, maar aan het einde moet je zoveel mogelijk van de 4e generatie vlinders naar huis brengen. Ik weet alleen niet of het spel helemaal slaagt om dit gedrag te stimuleren, want het is extreem lastig om jouw vlinders van helemaal boven weer helemaal naar beneden te krijgen. Ook weet ik niet of je wel voldoende beloond wordt qua punten om je helemaal naar boven te bewegen en dan niet alle vlinders op tijd terug krijgt, want het leeuwendeel van jouw punten komt toch echt uit vlinders die op tijd terugkeren. Ik had het waarschijnlijk leuker gevonden als er een meer analoge puntenverdeling was voor het landinwaarts trekken, waarbij je steeds per vlinder de afweging moet maken of het nog lukt om net één stapje verder te gaan. Het kan natuurlijk zijn dat ik het spel heel anders had moeten spelen om wel meer vlinders terug te kunnen laten keren en hier meer punten voor te scoren en dat is ook iets dat ik zeker wel uit wil proberen. Ik ben dan alleen benieuwd hoeveel van het thema je nog terugziet in het spel. In ieder geval is duidelijk dat je dit spel zeker niet kunt beoordelen op één keer spelen. |
Met het lengen van de dagen en het mooie weer van de laatste tijd, krijg je helemaal zin om er lekker op uit te gaan in de natuur. In Parks ga je met je metgezel op trektocht door de nationale parken van Amerika en probeer je fijne herinneringen te creëren.

Het bord wordt tussen de spelers op tafel gelegd en daarnaast worden de twee bakjes met de fiches geplaatst. De geschudde trekstapels van de parkkaarten en uitrustingskaarten wordt op het bord geplaatst en er worden van elk drie kaarten opengedraaid. Elke speler ontvangt twee jaarkaarten en kiest hieruit voor welk geheim doel hij gaat. Tevens krijgt iedereen één veldfleskaart toebedeeld van de bijbehorende trekstapel die je een speciale actiemogelijkheid geeft als je later in het spel water ontvangt. Daarna wordt het pad opgebouwd uit de starttegel, eindtegel en daar tussenin verschillende andere padtegels. De spelers zetten hun twee wandelaars vervolgens op de begintegel. Als laatste wordt de bovenste seizoenskaart opengedraaid. Hierop zie je het patroon waarop zon- en waterfiches op het pad gelegd moeten worden en welke speciale regels er voor dit seizoen gelden.
In jouw beurt zet je één van jouw wandelaars vooruit op het pad en voer je de actie uit op de padtegel waar jouw wandelaar stopt. Als er nog een zon- of waterfiche op de padtegel ligt, krijg je deze ook. De meeste padtegels geven je simpelweg één of twee fiches (boom, berg, water of zon), maar op anderen kun je een foto maken, een nieuwe veldvles krijgen, een fiche ruilen voor een jokerfiche, fiches ruilen voor andere fiches, betalen om de actie bij een andere wandelaar uit te voeren, enz.
In principe mag je zelf kiezen hoe ver jouw wandelaar gaat, maar je mag nooit meer achteruit gaan. Als je dus langzamer vooruit gaat, dan kun je dus meer acties uitvoeren, maar als je ooit als enige wandelaar nog op het pad staat, dan moet je met deze laatste wandelaar direct naar de eindtegel gaan. Tevens kan jouw wandelaar alleen naar een lege padtegel wandelen, tenzij je jouw kampvuur dooft. Als één van jouw wandelaars echter op de eindtegel stopt, dan wordt jouw kampvuur weer actief en kan jouw overgebleven wandelaar (nogmaals) naast een andere wandelaar gaan staan.
Een wandelaar die op de eindtegel stopt, mag kiezen of hij een een parkkaart reserveert, zonfiches uitgeeft om een uitrustingskaart te kopen voor een permanent voordeel of een parkkaart koopt met de verkregen fiches. Als je een parkkaart koopt, dan krijg je de daarop afgebeelde punten aan het einde van het spel en telt deze kaart eventueel mee voor de geheime opdracht op jouw jaarkaart. Alle gepakte of gekochte kaarten worden direct weer aangevuld.
Als alle wandelaars op de eindtegel staan, dan eindigt de ronde. De speler die het laatst een foto gemaakt heeft, mag er nog eentje maken. Alle gebruikte veldfleskaarten worden geleegd, zodat deze de volgende ronde weer gebruikt kunnen worden en de wandelaars worden weer op de begintegel gezet. Het pad wordt nu opnieuw opgebouwd met de eerder gebruikte tegels, aangevuld met één willekeurige nieuwe padtegel. Vervolgens wordt een nieuwe seizoenskaart opengedraad en wordt het daarop afgebeelde nieuwe weerpatroon op de padtegels gelegd. Tevens leest iedereen welke speciale regel voor het seizoen geldt en wordt een nieuwe ronde gespeeld.
Na vier ronden eindigt het spel en telt iedereen de punten op zijn gekochte parkkaarten, voegt daar één punt aan toe voor elk van zijn genomen foto's en kijkt of hij de bonuspunten krijgt voor de geheime opdracht op zijn jaarkaart. De startspeler tegel is ook nog één punt waard. De speler die de meeste punten verdiend heeft, heeft de meest interessante wandelingen uitgevoerd en is dus de winnaar van het spel.
| Yvette: Ik vond het een prachtig spel. De artwork van de kaarten en de houten, duurzame uitvoering van de diertjes en andere tokens pasten heel mooi bij het thema van het spel. Mijn strategie was om op de wandelroutes een beetje achteraan te blijven hangen met mijn wandelaars, zodat ik rustig m'n items zou kunnen verzamelen en zo minder last te hebben van mijn medespelers (dacht ik). Het nadeel is wel dat de andere spelers je kunnen opjagen als zij wel snel naar het einde racen. Achteraf gezien was dit dan ook zeker niet de beste strategie. Ik had beter één wandelaar een flink eind vooruit kunnen sturen en met de andere wat langzamer te wandelen, maar dat is iets wat ik een volgende keer zal uitproberen! Juist omdat er vrij veel manieren zijn om punten te scoren, maakt het voor mij dat ik het spel graag nog eens zou uitproberen. Zo heb ik me bijvoorbeeld helemaal niet bezig gehouden met het maken van de foto's. Wie weet wat voor een effect dat zou hebben op mijn eindscore! Parks is een absolute aanrader, zeker als je houdt van natuur. Bij ieder verkocht exemplaar gaat er ook nog eens een deel van de opbrengst naar de Nationale Parken over de hele wereld, dus alleen daarom zou je het spel al willen aanschaffen! |
| Martha: In het eerste seizoen heb ik één van mijn wandelaars vrij snel naar het einde van het pad gestuurd om een foto te maken en het park met de mooie uil erop te reserveren voordat iemand anders deze kon bezoeken. Deze paste niet bij het doel op mijn jaarkaart, maar dat maakte me niet zoveel uit. Ik vond het vooral leuk om mooie plaatjes te verzamelen en dat werkte nog verassend goed ook! Tijdens het spel heb ik nooit het gevoel gehad dat ik echt lastige keuzes moest maken, meestal kon ik wel ongeveer doen wat ik bedacht had, of was er prima alternatief beschikbaar. Voor mij was het geen zware hike in moeilijk terrein, maar meer een rustige boswandeling. Lekker zen naar mooie dingen kijken - wat trouwens uitstekend past bij het thema! |
| Matthias Het eerste dat je opvalt als je Parks open maakt, is hoe prachtig het spel geproduceerd is. De illustraties zijn bijvoorbeeld heel mooi en divers, maar ook de bakjes voor de fiches zijn fraai vormgegeven in de vorm van een boomstam. Er is duidelijk van begin tot eind nagedacht over hoe het thema het best weergeven kan worden. Dat is belangrijk, want het spel zelf is redelijk abstract en je doet effectief vier keer hetzelfde. Dat kan snel saai worden, maar hier voelt elke nieuwe wandeling als een leuke puzzeltocht die je toch langs nieuwe panorama's leidt. Dit alles maakt dat Parks in mijn ogen één van die zeldzame spellen is die geschikt is als een familiespel of als een spel dat ervaren spelers voldoende uitdaagt terwijl ze een ontspannende avond hebben. |
Na de drukke tijd voor en na de kerstvakantie was het tijd om weer eens een spelletje uit te proberen. Toevallig hadden we net Aqualin binnengekregen, dus dat was meteen een goede kandidaat!
Twee spelers nemen het tegen elkaar op om het rif te vullen met kleurrijke zeebewoners. De ene speler probeert groepen te maken van dezelfde kleur, de ander groepen van dezelfde diersoort.
Het speelbord wordt tussen de spelers gelegd en de stenen worden gedekt geschud en naast het speelbord gelegd. Er worden zes stenen opengedraaid, deze vormen het gemeenschappelijke aanbod.
Als je aan de beurt bent mag je eerst een zeebewoner op het rif verplaatsen. Deze mag dan in zijn rij of kolom maximaal zover worden verschoven tot hij een ander dier of de rand van het bord tegenkomt. Daarna moet je een nieuwe zeebewoner op een leeg veld naar keuze zetten. Tenslotte vul je het aanbod aan door een nieuwe steen uit de voorraad te trekken. Nu is de ander aan de beurt om hetzelfde te doen. Als alle zeebewoners een plekje op het rif hebben gekregen, eindigt het spel. De spelers tellen hoeveel punten ze krijgen voor de door hun gevormde groepen en degene met de meeste punten is de winnaar.
| Yvette: Ik vond het een super leuk spel! Ondanks het feit dat het mega simpel is, bood het uiteindelijk toch een hoop uitdaging. Het begin van Aqualin is vrij simpel en er is dan nog weinig te plannen en vooruit te denken, maar dit verandert al best snel. Zoals hierboven beschreven mag je maar één keer een steen schuiven, maar wat hebben we vaak geroepen dat we zouden willen dat we twee keer mochten schuiven! Vaak is één keer schuiven en één steen plaatsen net niet genoeg om je tegenstander genoeg dwars te zitten. Ook vond ik de stijl van Aqualin er goed uit zien. Je speelt met stevige kunststof stenen en de afbeeldingen van de zeedieren zijn in een mozaïek stijl. Op moment van schrijven is het al een dag later en we praten nu nog steeds over andere manieren van spelen; "Wat nou als ik dit zo had gedaan?" of "De volgende keer ga ik dit proberen". Het feit dat we het nu nog steeds over dit snelle spelletje praten is een goed teken en laat duidelijk merken dat ik het zeker nog eens wil spelen. |
| Martha: Het is altijd leuk om te zien hoe met simpele regels er toch een spannend spel kan worden gemaakt. Maar wat een moeilijke keuzes levert 'schuif een steen - plaats een steen' op! In het begin zijn er nog niet zoveel dieren op het rif, dus is het redelijk overzichtelijk om in te zien wat een goede zet zou kunnen zijn. Maar doordat er veel ruimte is, is het ook weer makkelijker voor je tegenstander om jouw plannen in de war te schoppen. Zodra het echter voller begint te worden, moet je steeds meer gaan opletten wat je doet. Moet je de groepen van je tegenstander verbreken, of juist gaan voor grotere groepen voor jezelf? Of kun je een plekje vinden waar het allebei kan? Of is het beter om jouw groep te beschermen, zodat je zeker bent van een aantal punten? Er is dus veel om in gedachten te houden, maar toch speelt het vlot. Je kunt al een beetje vooruit denken en proberen in te schatten wat je tegenstander zal gaan doen, waardoor er geen heel lange denkpauzes ontstonden. En het is wat mij betreft altijd een goed teken als je het achteraf nog over je potje hebt en/of jezelf erop betrapt dat je aan het verzinnen bent wat je tactiek voor het volgende potje zou moeten zijn... Kortom: Ik vond het een erg leuk spelletje, wat er ook nog eens heel mooi uitziet! |
| Matthias In deze drukke tijden is het natuurlijk perfect om een spelletje te spelen dat je leert terwijl je het regelblad voorleest. Aqualin is echt zo simpel dat je binnen 5 minuten na het openen van de doos kunt gaan spelen. Ik onderschatte echter duidelijk de diepgang van het spel, want ik heb direct tweemaal kansloos verloren. In dit spel moet je namelijk steeds bepalen of je nog echt voor die grote groep kunt gaan die je heel veel punten oplevert, of dat het beter is om jouw verlies te pakken en ergens anders kansen en punten te pakken. Dat is duidelijk iets waar ik niet zo goed in ben, want ik wil onherroepelijk voor die meesterzet gaan die me de winst zal brengen. In werkelijkheid spat deze zeepbel op het laatst echter helemaal uiteen en blijft maar met de helft van het gedroomde puntentotaal over. Ik wil dit leuke en mooie spel zeker nog vaker spelen, maar dan hoop ik wel dat ik het beter ga doen dan nu. ;) |
Het is bijna een jaar geleden dat onze eerste Games@Work verscheen. In het afgelopen jaar hebben we met veel plezier een aantal spellen geprobeerd om er daarna een stukje over te schrijven en onze mening te delen. Maar welke spellen waren nu onze favorieten van het jaar? In deze column geven we daar antwoord op.
| Yvette: Mijn favoriete spel van dit jaar is toch echt wel Tiny Towns. Ik heb dit spel van m'n collega's gekregen voor mijn verjaardag in oktober. Wat ik vooral leuk vind aan het spel, is dat het elke keer anders is. Er zijn best veel verschillende opdrachtkaarten waardoor het spel lang speelbaar blijft. Wat ik ook een sterk pluspunt vind, is dat het ook met meer dan vier spelers te spelen is. Er zijn redelijk wat spellen voor grotere groepen, maar deze is het leukst! Tiny Epic Dinosaur is een spel wat ik zeker nog vaker wil spelen volgend jaar. Worker placement achtige spellen vind ik sowieso al leuk en dit spel past zeker in die categorie. In dit spel kun je leuk op je eigen speelbordje aan de puzzel en moet je er goed op letten dat je dino's niet ontsnappen of elkaar opeten. Juist dit puzzelelement in combinatie met het worker placement aspect, maakt dat dit spel een plek in dit lijstje heeft gewonnen. Het zou wel nóg beter zijn, als het spel groter zou zijn uitgebracht. Wat mij dit jaar zeker ook is bij gebleven is Solar Storm. Ik vind coöperatieve spellen heel leuk, maar vaak duren ze me net iets te lang. Solar Storm bevat alles wat een standaard co-op spel biedt en toch is het allemaal net wat compacter en vlotter te spelen. Zeker een aanrader! Geven en Nemen vind ik nog steeds het beste Roll & Write spel wat ik heb gedaan dit jaar. De regels waren wel even lastig, maar uiteindelijk viel het allemaal reuze mee. Ik kan niet precies pinpointen waarom ik dit nou zo'n goede Roll & Write variant vind. Ik denk dat het 'm er in zit dat je het spel echt samen, tegelijk speelt en je hoeft niet te wachten op een ander. Het is namelijk zo dat als je de dobbelstenen vaker dan één keer gooit. dan kunnen de anderen er ook profijt van hebben en het is dan luist leuk om daar strategisch mee om te gaan. Een ander spel waar ik erg enthousiast over ben is Small World of Warcraft. Wat ik er het leukste aan vind, is dat ieder ras een eigen 'ability' heeft, een specialiteit waar je soms veel aan hebt. Naarmate het spel vordert is het verstandig om een ander ras te kiezen en het spel veranderd daardoor weer dusdanig dat het interessant blijft. Omdat het spel keuze biedt uit vrij veel rassen (die je ook nog eens kunt combineren), kun je het langere tijd blijven spelen. |
| Martha: Dit jaar heb ik veel vaker een spelletje solo gedaan dan voorgaande jaren, vooral Cartographers heb ik veel gespeeld. Deze flip and write is niet alleen solo erg leuk, maar werkt ook goed met zowel gelegenheidsspelers als veelspelers. Puzzelige spellen zijn zeker wel mijn ding en Tiny Towns is daarvan een erg goed voorbeeld. Ik heb ondertussen ook de uitbreiding Voorspoed aangeschaft, die ons ook erg goed bevalt. Naast extra kaarten die voor nog meer variatie zorgen, krijg je ook munten. Je kunt deze verdienen door twee of meer gebouwen tegelijkertijd te plaatsen. Als je een bepaalde grondstof liever niet wilt plaatsen, kun je een munt betalen om een andere te krijgen. Dit zorgt aan een kant voor meer mogelijkheden, doordat je niet altijd hoeft te plaatsen wat iemand anders kiest, maar doordat je langer wilt wachten met het plaatsen van gebouwen om de munten te kunnen verdienen, blijft het toch spannend. Ook Tapestry is me zo goed bevallen dat ik de uitbreiding heb gehaald. Plannen en Complotten voegt een boel nieuwe variatie toe door je nieuwe kaarten en volken te geven. Daarnaast krijg je ook een gebouw dat alleen jij kunt bouwen als je aan de voorwaarde voldoet. Dit spel heeft een combinatie van interactie en prutsen op je eigen bordje die me zeer goed bevalt! Voor mijn verjaardag heb ik van mijn lieve collega's Jaws of the Lion gekregen en dat was een schot in de roos! Samen met mijn man ben ik op zoek naar wat er voor duistere dingen gebeuren in Gloomhaven. Het verhaal is tot nu toe spannend, de scenario's interessant en afwisselend en het verbeteren van je karakter zorgt voor steeds leukere mogelijkheden. Ik ben erg benieuwd of we alles tot een goed einde kunnen brengen... Dit jaar was ook wel het jaar van de spellen waarbij de speler die achteraan op een spoor staat, aan de beurt is. Naast Nova Luna, Glasgow en Glen More II heeft ook High Rise dit mechanisme, dat me gemiddeld erg goed bevalt. In High Rise verzamel je grondstoffen om gebouwen te kunnen bouwen, huurders die je speciale eigenschappen geven en probeer je het hoogste gebouw in verschillende wijken te bouwen om er uiteindelijk met de winst vandoor te gaan. De keuzes zijn interessant en ik kan me nu al verheugen op het volgende spel om een andere strategie te proberen. Al deze spellen zijn echt superleuk, maar ik denk dat mijn topfavoriet van dit jaar Underwater Cities is. Dit spel hadden we al eens bekeken op Essen toen het net uit was, maar het leek ons toen te ingewikkeld met teveel kleine onderdeeltjes. Later had manlief eens gezegd dat het hem toch wel een goed spel leek, dus toen Matthias me een exemplaar met een beschadigde doos voor een leuk prijsje aanbood, kon ik geen nee zeggen ;). We hebben het ondertussen meerdere keren gespeeld en ook van dit spel de uitbreiding gekocht. Het spel geeft je in drie fasen de opdracht om jouw onderwatersteden zo goed mogelijk te ontwikkelen. Elke ronde krijg je drie acties, waarbij je ook drie keer een kaart kunt spelen. Als de kleur van de kaart en het actieveld matchen, mag je de kaart ook uitvoeren of bouwen. Na een aantal rondes is de huidige fase afgelopen en krijg je geld en grondstoffen op basis van hoe jij je stad hebt gebouwd en moet je je steden van voedsel voorzien. Daarna begint de volgende fase en komen er nieuwe, krachtigere kaarten in het spel. Aan het eind van de derde fase volgt nog een eindtelling. Het is bij dit spel elke keer weer een interessante keuze of je de actie zwaarder laat wegen en er dan maar de kaart bij speelt die toevallig de juiste kleur heeft, of dat je die goede kaart speelt en dan maar een minder optimale actie doet... In het ideale geval weet je het uiteraard zo te plannen dat dit allebei tegelijk lukt. Maar dan heb je ook nog tegenstanders die acties kunnen bezetten die je toch echt wilde doen... Door de vele verschillende kaarten is elk spel anders en de uitbreiding zorgt voor nog meer variatie door extra kaarten en speelborden toe te voegen. Ik verwacht dit spel nog vaak en met veel plezier te spelen. |
| Matthias Soms weet je van te voren al dat een spel echt iets voor jou zal zijn. Dan is het eigenlijk vooral nog de vraag of het daadwerkelijk aan jouw hoge verwachtingen kan voldoen. Voor mij was dat spel dit jaar Nemesis. Dit spel is al een tijdje geleden verschenen, maar was meteen helemaal uitverkocht. Ik heb er (samen met onze klanten) bijna een jaar langer op moeten wachten voordat er een eindelijk een exemplaar overbleef voor mijn eigen collectie. Gelukkig was het spel echt het wachten waard en belooft het precies die spannende ervaring waar ik op gehoopt had. Geen moment voel je je veilig, want achter elke deur kan een monster verschijnen en jouw teamgenoten zijn ook niet te vertrouwen. Sterker nog: je kunt soms jezelf niet vertrouwen voordat de scanner je eindelijk de opluchting brengt dat je niet geinfecteerd bent. Elk spel was spannend van het begin tot het einde en levert echt een verhaal op dat je lang bij zal blijven. Een ander spel waar ik naar uitkeek, is Glen More II: Chronicles. Zoals ik in onze column al schreef, ben ik een groot fan van het origineel en was ik wel benieuwd naar deze nieuwe versie. Gelukkig bleek deze versie voldoende anders te zijn dan het origineel om beiden te houden, maar ook zelf een erg leuke speelervaring te zijn. Wat wel grappig was, is dat daarna ook nog Glasgow verscheen dat leuk in dit rijtje past omdat het de twee belangrijkste mechanieken van Glen More gebruikt (tegels leggen en een beurtvolgorde op basis van hoe ver je gaat op het spoor) een zich ook in Schotland afspeelt. Eclipse: 2nd Dawn for the Galaxy is een ander spel waarvan ik meteen wist dat ik het wilde hebben, maar ditmaal was er geen twijfel of het aan de verwachtingen zou voldoen. Ik heb al jarenlang Eclipse in mijn collectie en het is altijd één van mijn favorieten geweest en deze versie is simpelweg een verbeterde versie van het origineel. Er zijn maar heel weinig veranderingen gemaakt ten opzichte van het origineel, maar het zijn allemaal verbeteringen in mijn optiek. Het belangrijkste verschil is echter te merken in de componenten. De extra miniaturen zijn leuk, maar vooral de Game Trayz zorgen ervoor dat je dit spel zo snel opgezet hebt, dat het echt weer mogelijk wordt om dit op een avondje te spelen. Met zo'n grote collectie is het erg moeilijk voor een spel om mij te verrassen met innovatie. Toen ik echter over Rurik: Dawn of Kiev las, was ik echter meteen geïntrigeerd door de methode waarmee je hier acties selecteert. De spelers plaatsen om beurten adviseurs op een bord waarbij een adviseur met een hogere waarde ervoor zorgt dat je bovenaan komt te staan bij de betreffende actie en dus de krachtigere vorm uit mag voeren. De volgorde van het uitvoeren van de acties is echter juist andersom. De adviseurs met de lagere getallen worden uitgevoerd voordat de hogere adviseurs aan de beurt zijn. Je moet dus bij het plaatsen van elke adviseur bepalen hoe begeerlijk deze actie voor andere spelers is, welke vorm van de actie je minimaal nodig hebt en oppassen dat je niet achter de feiten aanloopt. Dit is dus een beetje of je tegelijkertijd een actie aan het selecteren bent, aan het bieden bent en de speelvolgorde aan het bepalen bent en dat is een zeer interessant mechaniek. Veel ontwerpers zouden na het bedenken van dit mechaniek al snel de rest van het spel er een beetje bij verzinnen, maar dat is hier zeker niet het geval. Alle andere spelmechanieken zijn weliswaar minder uniek, maar zeer gepolijst en grijpen op zeer interessante wijze in elkaar. Verder is het spel ook uitstekend gemaakt en ziet het er fantastisch uit. Het is mij dan ook werkelijkwaar een raadsel waarom dit spel niet dezelfde aandacht krijgt als een spel zoals Scythe. En dan zijn er nog een aantal eervolle vermeldingen over van spellen die mij wisten te verrassen, ondanks dat ze gebruik maken van bekende mechanieken of in genres vallen die mij normaal gesproken veel minder aanspreken:
|
Als jullie nog suggesties hebben voor welke spellen we in de toekomst in onze column kunnen behandelen, horen we dat graag - laat je reactie achter onder dit blog.
We wensen jullie fijne kerstdagen en een gelukkig en gezond nieuwjaar!
~ Matthias, Gerwi, Martha & Yvette
Vorig jaar op Essen was Nova Luna een spelletje wat me leuk leek om eens te proberen. Het zag er leuk uit, het is een Rosenberg en het is een puzzeltje, allemaal zaken die mijn interesse wisten te wekken. Gelukkig lukte het ook om het spel te proberen en we hebben het na de demo ook meteen aangeschaft, want het bleek erg vermakelijk. Nadat we het ook een keertje met Yvette hadden gespeeld, vonden we het allebei tijd om deze titel ook eens met Matthias te proberen...
Aan het begin van het spel worden de tegels geschud en op gedekte stapels gelegd. Het bord wordt in het midden gelegd en de maan wordt op de beginpositie gezet. Vervolgens worden rondom het bord tegels open neergelegd en zetten de spelers één van hun schijfjes op het maanspoor bij de maan. De overige schijfjes vormen de voorraad van de speler.
De speler die achteraan op het maanspoor staat (of bovenop ligt als er meerdere schijfjes op dezelfde plek liggen), is altijd aan de beurt. In jouw beurt pak je één van de drie volgende tegels vanaf de maan en zet je jouw steen op het maanspoor zoveel plaatsen vooruit als het getal op de tegel, waardoor andere mensen zeer waarschijnlijk hierna eerst weer aan de beurt zijn. Als er in jouw beurt nog maar twee of minder open tegels om het bord liggen, mag je ervoor kiezen om eerst de tegels aan te vullen met nieuwe tegels van de stapels voordat je een tegel kiest.
Je legt de gekozen tegel vervolgens voor je neer, waarbij deze orthogonaal moet grenzen aan jouw eerder geplaatste tegels. Daarna kijk je of je opdrachten op jouw tegels voltooid hebt. De opdrachten op een tegel worden weergegeven in de vorm van een cirkeltje met gekleurde stippen. Elke stip geeft aan welke kleur tegel je orthogonaal naast deze tegel moet plaatsen om de opdracht (deels) te vervullen. Als een tegel bijvoorbeeld een opdracht met 1 blauwe, 1 gele en 1 rode stip heeft, dan moet je direct naast deze tegel 1 blauwe, 1 gele en 1 rode tegel plaatsen om deze opdracht te vervullen. Als er meerdere stippen in dezelfde kleur in een opdracht staan, dan moet je (een reeks van) tegels in de juiste kleur aan één of meerdere zijdes leggen om de opdracht (deels) te vervullen. Zo kun je bijvoorbeeld een opdracht met 3 blauwe stippen vervullen door aan drie verschillende kanten een blauwe tegel te leggen, maar ook door een blauwe tegel aan één kant en een aaneengesloten reeks van 2 blauwe tegels aan een andere kant te leggen of zelfs een reeks van 3 blauwe aaneengesloten tegels aan één kant te leggen.
Als je slim puzzelt, dan kun je zelfs meerdere opdrachten in één keer vervullen. Dat is belangrijk, want elke keer dat je een opdracht vervult, plaats je één van jouw schijfjes op de opdracht om hem af te dekken en de winnaar van het spel is degene die als eerste al zijn schijfjes geplaatst heeft.
Nova Luna heeft ook een solovariant. Je verdeelt daarbij jouw schijfjes in een stapel van acht en een stapel van dertien voor de twee verschillende fases.
Er worden tegels om het bord gelegd zoals in het spel voor meer spelers. In de eerste fase probeer je met behulp van de tegels om het bord zo snel mogelijk alle acht de schijfjes uit je eerste stapel te plaatsen. De regels voor het pakken en plaatsen zijn ongewijzigd. Als je alle acht schijfjes geplaatst hebt, tel je de getallen op de geplaatste tegels op en noteer je dit getal. Als je niet alle schijfjes hebt kunnen plaatsen, tel je tien op bij dit getal per overgebleven schijfje.
Nu vul je de tegels om het bord weer aan en begint de tweede fase. Je neemt weer tegels en probeert de rest van jouw schijfjes te plaatsen. Het spel eindigt nu als je alle schijfjes geplaatst hebt of de tegels op zijn. Je telt nu wederom de getallen op de in deze fase geplaatste tegels op (eventueel verhoogd met tien per overgebleven schijfje) en telt daarbij het getal uit de eerste fase op. Als je onder de honderd blijft, dan win je het spel.
| Yvette: Eindelijk hebben we tijd gemaakt om Nova Luna te spelen. Ik heb het al vaker gespeeld en het leek Martha en mij leuk om het dit spel op te nemen in de Games@Work blog. Wat ik met name leuk aan vind aan Nova Luna is dat het zo makkelijk lijkt, maar naarmate je verder puzzelt wordt het steeds lastiger en lastiger. Je probeert enigszins vooruit te plannen met de opdrachten die je al voor je hebt liggen, maar je moet dan maar net het geluk hebben dat je de juiste kleur tegel mag pakken. Zo niet, dan zorgt dat voor grote irritatie. Zeker als net iemand "jouw" tegen voor je neus wegkaapt grrrr! De solo variant heb ik nog niet geprobeerd, maar dat wil ik spoedig wel gaan doen. De uitleg van Martha over de solo variant heeft m'n enthousiasme verder aangewakkerd. Juist omdat het spel solo én met meerdere mensen is te spelen maakt het een echte aanrader! |
| Martha: Dit is echt een leuk puzzeltje. Ik heb al heel vaak een potje solo gespeeld, wat eigenlijk altijd uitloopt op drie potjes, omdat dan ongeveer alle tegels gebruikt zijn en het lekker vlot speelt. Het is leuk om te proberen om zo slim mogelijk de tegels te plaatsen en daarbij goed rekening te houden met welke tegels je later nog gaat krijgen. Ook met meer spelers vind ik dit een erg leuk spelletje. Je hebt dan opeens iemand anders die misschien 'jouw' tegel afpakt, of juist een tegel pakt die net verder ligt dan de tegel die jij wilde, waardoor deze tegel voorlopig onbereikbaar is. En ook de keuze van de tegel en de hoeveelheid stapjes die erbij hoort kan lastig zijn. Want wil je die goeie tegel die je veel kost, of neem je toch een minder goede, maar goedkopere tegel zodat je sneller en/of vaker aan de beurt komt? Het feit dat het een race is, zorgt ervoor dat je niet alleen op je eigen speelveld moet letten, maar ook een beetje in de gaten moet houden wat de anderen aan het doen zijn (hoe kun je ze anders effectief dwars zitten ;)). |
| Matthias Ik zal eerlijk zijn: ik was niet super enthousiast om dit spel te proberen. De doos en het grafische design spreken me om de één of andere reden niet aan en het 'thema' doet me helemaal niets. Toch waren zowel Martha als Yvette erg enthousiast over het spel en tilde mijn liefde voor Patchwork me over de streep. Ben ik even blij dat ik het toch geprobeerd heb. Wat een leuk spel en wat zit dit goed in elkaar! Mijn eerste beurten gingen nog moeizaam, omdat ik om onverklaarbare reden moeite had om mijn spelsituatie goed en snel te lezen vanaf mijn geplaatste tegels terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is. Het koste mij dus ook beduidend meer moeite en tijd om te bedenken welke zet voor mij het beste was. Na enkele moeizame beurten (en bijbehorende fouten) begon ik er in te komen en kon ik echt gaan puzzelen en vooruit denken. Weer een paar beurten later begon ik ook beter te kijken naar welke tegels ik voor andere spelers beschikbaar maak met mijn zet en klikte alles op zijn plaats. Zoals gezegd, is Patchwork één van mijn favoriete spellen, maar je kunt het alleen met z'n tweeën spelen. Uwe Rosenberg ontwikkelde daarna nog trilogie van spellen met polyomino tegels die wel met meer spelers gespeeld konden worden, maar die misten voor mij allemaal de vonk van Patchwork. Nova Luna lukt het wel om mij het gevoel van Patchwork met meer spelers te geven, ondanks dat de polyomino's helemaal verdwenen zijn. De andere soort tegels zorgt er ook nog eens voor dat de interne puzzel van het spel voldoende anders is dan die van Patchwork, waardoor ik zeer blij ben om beide spellen in mijn collectie te hebben. |
~ Matthias, Martha & Yvette
The Castles of Burgundy staat al jarenlang bekend als een klassieker onder de spellenliefhebbers en er zijn zowel een kaartspelversie als een dobbelversie van verschenen. Toch werd ineens The Castles of Tuscany aangekondigd en werd gesuggereerd dat dit spel gebaseerd was op zijn illustere voorganger. Aan ons om te ontdekken of dat daadwerkelijk zo is en of het ook echt iets nieuws toevoegt.
Iedereen krijgt in dit spel een spelersbordje en 3 regioborden die naar keuze aan elkaar worden gelegd tot één regio. Iedereen plaatst vervolgens zijn startkasteel op één van de donkergroene velden in de eigen regio. Daarnaast ontvangt iedereen zijn eigen setje regiotegels die in 3 stapels van 7 stuks op de velden van zijn spelerbordje worden gelegd. De 2 puntentellingsfiches van elke speler worden op veld 0 van het groene en rode puntenspoor gelegd. Elke speler begint het spel met 5 regiokaarten en een bonustegel naar keuze die hem een permanent voordeel oplevert (hierover later meer). Al het andere algemene speelmateriaal wordt in het midden neergelegd en er worden 8 regiotegels open gedraaid in een display.
Als je aan de beurt bent, mag je één van deze drie acties uitvoeren:
Het plaatsen van een regiotegel vormt het hart van het spel, want dit levert zeer belangrijke effecten op die jou verder vooruit helpen in de opbouw van jouw regio. Welk effect is afhankelijk van de kleur/soort van de regiotegel:
Het plaatsen van een regiotegel is tevens waarmee je de bulk van jouw punten verdient. Als je namelijk een gelijkgekleurd gebied in jouw regio helemaal volbouwt met regiotegels, dan ga je 1, 3 of 6 punten vooruit op het groene puntenspoor (afhankelijk van of dit gebied 1, 2 of 3 velden groot is). Tevens ga je nog verder vooruit op het groene puntenspoor als jij als eerste alle gebieden van dezelfde kleur in jouw regio bebouwd hebt. Deze bonus wordt daarna verlaagd voor de andere spelers en verdwijnt helemaal nadat de verlaagde bonus door iemand is verdiend. Hoe eerder je deze verhogingen op het groene puntenspoor voor elkaar krijgt, hoe beter. Je krijgt namelijk in elk van de drie telronden de actuele punten op het groene puntenspoor bijgeschreven op jouw rode puntenspoor en jouw groene puntenspoor wordt daarna niet teruggezet op 0.
Na de derde telling volgt nog een kleine telling waarbij iedereen nog een punt krijgt voor overgebleven regiotegels, jokertegels, marmer, arbeiders en elke 3 kaarten in zijn hand. Wie dan de meeste punten op het rode puntenspoor verzameld heeft, wordt uitgeroepen tot de machtigste persoon van Toscane.
| Matthias Ik ben een groot fan van The Castles of Burgundy, maar misschien nog wel meer van het kaartspel. Het kaartspel bereikt naar mijn mening namelijk 75% van de ervaring van het bordspel met 50% van de regels en speelduur. Toen ik de regels van The Castles of Tuscany las, kreeg ik wederom het gevoel dat The Castles of Burgundy tot zijn essentie gedistilleerd werd in een paar andere spelmechanismen, dus was ik erg benieuwd hoe dit zich zou verhouden tussen het kaartspel en het bordspel. Tijdens het spelen van The Castles of Tuscany herkende ik direct de wortels van The Castles of Burgundy. Alles speelt echter net wat soepeler weg en de regels zijn duidelijk simpeler uit te leggen. De beurten zijn ook vlotter omdat iedereen maar kan kiezen uit 3 acties (in plaats van 4) en omdat iedereen maar 1 actie per keer uitvoert (in plaats van 2). De twee verschillende puntensporen zijn niet echt vernieuwend, maar passen hier heel goed en geven op elegante wijze dezelfde tijdsdruk die je in The Castles of Burgundy altijd voelt. Daar staat tegenover dat je wel iets aan thema inlevert (op een spel dat al niet bekend staat om zijn aansprekende thema) en het daardoor iets mechanischer aanvoelt. Hierdoor ben ik bij The Castles of Tuscany duidelijk meer gefocust op de puzzel dan op het thema dan ik bij de voorganger was. Dit resulteert er in dat ik The Castles of Tuscany zie als een prima alternatief voor The Castles of Burgundy wanneer je minder tijd hebt of een net wat simpeler spel wilt spelen. Het kaartspel wordt hiermee echter niet vervangen, want dat geeft mij een meer thematisch gevoel in ongeveer dezelfde speelduur en het is maar ietsje complexer. Dat moet je echter zeker niet als een direct nadeel voor The Castles of Tuscany zien, want het Castles of Burgundy kaartspel is bij mij, samen met Star Realms, het hoogst gewaardeerde kaartspel in mijn hele collectie. |
| Martha: Ruim zes jaar geleden kwam Matthias heel enthousiast met een (voor mij) nieuw spel aanzetten: Castles of Burgundy. Ik hou wel van eurospellen waarbij je lekker op je eigen bordje dingen aan het bouwen bent, dus hij verwachtte echt een spel voor mij meegebracht te hebben... Helaas was dit totaal niet mijn ding. Ik vond het saai, te lang en langzaam. Het prutsen op je eigen bordje was niet genoeg om dit goed te maken. Een jaar of drie later waren we een weekendje weg met een vriendengroep en een van de spelletjes die daar gespeeld werd, was Castles of Burgundy: The Card Game. Wederom een spelletje wat in mijn straatje zou moeten passen, maar ja, die ervaring met het bordspel was ik nog niet vergeten... Nu kan Matthias goed lullen, dus met wat overredingskracht moest ik er toch aan geloven: we gingen het kaartspel proberen! Met succes, want dit vond ik juist heel leuk. Het speelt vrij vlot, je hebt interessante keuzes en de geluksfactor is prima te managen. We hebben dit dan ook nog vaak en met veel plezier gespeeld. Toevallig zijn er weer ongeveer drie jaar verstreken en was er wederom een nieuwe titel in deze reeks: Castles of Tuscany. Hoewel ik niet meer zo sceptisch was als bij het kaartspel, had ik toch wel mijn twijfels. Zou het weer zo'n langdurige, saaie boel worden? Of zouden de veranderingen juist zorgen voor een vlotter spel? Gelukkig was dat laatste zeker het geval. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik te lang op m'n beurt moest wachten of dat er geen interessante beslissingen te nemen waren. Het prutsen op je bordje om te proberen om slim gebouwen neer te zetten die je weer extra mogelijkheden opleveren, is een leuk puzzeltje. Ik vond het jammer dat zowel in het trekken van de kaarten als in het verkrijgen van nieuwe tegels toch wel een behoorlijke geluksfactor zat. Het is een aantal keer gebeurd dat iemand bij het aanvullen van de display precies die gewilde tegel draaide waar iedereen op zat te wachten, die dan vervolgens naar de linkerbuur ging. Mazzel voor die persoon, pech voor de rest... Al met al heb ik me best vermaakt en zou ik Tuscany ook best nog eens spelen als iemand dat graag wil. Maar als ik zelf mag kiezen, zal ik altijd voor het kaartspel gaan. |
| Yvette: Het begint een beetje voorspelbaar te worden, maar ook dit spel was weer geheel nieuw voor me. Ik ken geen enkele van de andere, vergelijkbare spellen die Matthias en Martha zojuist hebben benoemd. Dus ik stap er weer blanco in... Ik vond het een super leuk puzzel spel! Er waren allerlei poppetjes, blokjes en schijfjes om mee te knooien wat mij altijd aanspreekt. En nog voordat het spel goed en wel begonnen was, mocht ik al gelijk aan de puzzel om m'n drie regioborden zo effectief mogelijk aan elkaar te leggen. Je weet al dat je een bepaald aantal punten krijgt voor de hoeveelheid vlakken in dezelfde kleuren, dus probeer je zo vaak mogelijk drie keer de zelfde kleur bij elkaar te krijgen. Dat was nog niet eens zo gemakkelijk... Door de uitgebreide uitleg leek het me in het begin een vrij ingewikkeld spel, maar niks was minder waar. Het speelt vrij makkelijk weg en je hebt genoeg opties om je mee bezig te houden. Ik was begonnen om zo snel mogelijk een lijn van links naar rechts te leggen op mijn bordje, zodat ik snel van één kleur alle vakjes kon bedekken. Helaas ging dat niet zo snel als ik wilde, je mag namelijk (meestal) maar één actie per beurt doen. Kaarten pakken, een tegel pakken óf een tegel leggen. Dit ging veel te traag, waardoor ik op een gegeven moment van die strategie afstapte en me meer ging focussen op de grotere (2 of 3) gebieden van een aaneengesloten kleur. Ik vind het wel een aanrader, zeker omdat ik als beginnend speler er weinig moeite mee had. Juist daarom zou ik het spel nog wel eens willen spelen. Dan zou ik beter opletten op wat de andere spelers doen, om misschien toch iets meer te dwarsbomen wanneer mogelijk. |
~ Matthias, Martha & Yvette
Bijna drie jaar geleden kregen we pallets vol van een nieuw, populair (en zeer zwaar) spel: Gloomhaven. In dit spel ga je als avonturiers op onderzoek om te ontdekken wat er speelt en je karakter te ontwikkelen. Tijdens het spel maak je permanente aanpassingen naar aanleiding van gemaakte keuzes en de afloop van missies. Hoewel dit me erg aanspreekt, heb ik nooit de sprong gewaagd om zelf een exemplaar aan te schaffen. Ergens twijfelde ik of we ooit zo'n groot en intimiderend spel zouden (kunnen) uitspelen...

Eerder dit jaar verscheen echter de eenvoudiger opgezette prequel: Jaws of the Lion. Dit spel speelt zich af voor de gebeurtenissen van Gloomhaven en is veel laagdrempeliger. Vijf tutorialscenario's leren je namelijk stap-voor-stap de regels, waarna je naar hartenlust verder op avontuur kunt in de overige missies. Dit leek me dan ook een prima moment om toch eens in de wereld van Gloomhaven te duiken. Matthias had dat echter ook al bedacht, dus voordat ik überhaupt het spel aan kon schaffen, kreeg ik hem voor mijn verjaardag!

Sindsdien ben ik, samen met manlief, in de huid gekropen van twee huurlingen uit de Jaws of the Lion groep om mysterieuze verdwijningen in Gloomhaven te onderzoeken... Als Hatchet en Demolitionist nemen we het op tegen uiteenlopende vijanden, die het ons soms behoorlijk lastig maken!
Het spel wordt gespeeld in het scenarioboek. Dit boek toont de kaart waarop je het huidige scenario speelt en beschrijft precies wat je deze keer nodig hebt en hoe je alles moet opbouwen. Als je alle monsters, vallen en schatten hebt klaargezet, moet je je karakter nog voorbereiden. Alles wat je nodig hebt voor het spelen van jouw karakter, zoals jouw persoonlijke deck, zit in een doosje en je karakter zelf is een leuke miniatuur. Deze miniatuur zet je op één van de beginvelden en dan kun je beginnen met het lezen van het verhaal en wordt het doel van de missie uitgelegd.
Elke beurt kies je twee kaarten uit je hand om te spelen. Elke kaart heeft een boven- en een onderkant met een verschillende vaardigheid. De bovenkant heeft meestal iets met vechten van doen, de onderkant met bewegen. Van de ene kaart die je hebt gespeeld gebruik je bovenkant, van de andere de onderkant. Je kiest welk van de twee getallen op de kaarten jij deze keer als jouw initiatief wilt laten gelden. Als er monsters op het bord staan, wordt voor hen ook een kaart opengedraaid die het initiatief bepaalt en aangeeft welke acties zij gaan doen. Vervolgens voert iedereen zijn acties uit in volgorde van initiatief. De monsters bewegen naar hun focus (meestal de avonturier die ze het makkelijkst kunnen bereiken) en vallen vaak aan als ze binnen bereik zijn. Je moet je kaarten slim kiezen, want als je ze gebruikt hebt, moet je ze afleggen en krijg je ze pas terug als je jouw karakter laat rusten. Maar ook het initiatiefgetal kan een groot verschil maken, want soms kan de situatie heel erg veranderen door de acties van de anderen...
Rusten is verplicht als het niet meer lukt om twee kaarten te kiezen. Je kunt dan kiezen om een korte of lange rust te nemen. Bij een korte rust schud je je aflegstapel en verlies je één willekeurige kaart voor de rest van het scenario. Daarna kies je weer twee kaarten uit de kaarten die je nu nog over hebt en speel je je beurt zoals gebruikelijk. Bij een lange rust kost je dit je hele beurt, maar krijg je twee levenspunten terug en mag je zelf kiezen welke kaart je dit scenario niet meer kunt gebruiken. Een karakter dat geen twee kaarten meer kan spelen (of al z'n levenspunten kwijt is) is uitgeput en uitgeschakeld voor de rest van het scenario.
Om de missie succesvol te beëindigen moet je telkens de afweging maken over welke kaarten op welk moment handig zijn, niet alleen voor deze ronde, maar ook voor de toekomst. Ook moet je goed met je medespeler overleggen wie wat gaat doen, zodat je elkaar niet in de weg loopt en je handig gebruikt maakt van de sterke punten van alle karakters. Elke missie is een nieuwe puzzel die je met goed samenwerken zult moeten oplossen. Je werk is echter niet zo makkelijk gedaan, want om de vermissingen in Gloomhaven op te lossen, wacht telkens iets nieuws om te onderzoeken...
| Martha: We hebben net het vijfde scenario uitgespeeld en zouden nu dus alle regels moeten kennen. Gelukkig is er naast het boek met de regels voor de eerste vijf scenario's waarin je stap voor stap leert hoe het spel werkt, ook nog een naslagwerk waarin je makkelijk kunt opzoeken hoe het ook alweer zat. Alles wordt duidelijk uitgelegd en we konden lekker snel beginnen met spelen. Het systeem van het kiezen van twee kaarten werkt erg goed. Het kan best lastig zijn om te bepalen wat je op welk moment moet spelen. Het komt ook zeker voor dat ik dan een beurt of twee later opeens denk: 'daar had ik toch een kaart voor' om erachter te komen dat ik die al voor iets anders had gebruikt en deze dus in mijn aflegstapel ligt. Wat er dan weer voor zorgt dat je moet verzinnen of die ene vaardigheid het waard is om op dit moment al te rusten.... Als het scenario vordert hou je steeds minder opties over, wat voor een leuke spanningsboog zorgt. Gaat het nog lukken om op tijd het doel te halen, of val je uitgeput op de grond? We hebben tot nu toe nog maar één keer een scenario hoeven overdoen omdat we het doel niet gehaald hadden, maar ik heb zeker niet het idee dat het te makkelijk is. Bovendien kun je de moeilijkheid ook nog naar boven of beneden bijstellen door het niveau van de monsters aan te passen. Ik vind het een heel leuk spel en kijk ook alweer uit naar ons volgende avontuur... |
~ Martha
Het was hoog tijd om weer eens een wat groter spel te spelen, maar het is de laatste tijd zo druk geweest dat daar eigenlijk geen tijd voor was. Dat leidde tot het idee om eens een spel uit de Tiny Epic reeks te spelen, want dat zijn grote spellen in kleine doosjes met een bescheiden speelduur. Toen Tiny Epic Dinosaurs recent binnenkwam, was de keuze dus snel gemaakt.
In dit spel zijn de spelers de leiders van bedrijven die dinosauriërs fokken voor de verkoop aan pretparken. Daar kan veel mee verdiend worden, maar het is natuurlijk niet zonder gevaren en uitdagingen.

Zoals al op het plaatje te zien is, zit er heel veel in het kleine doosje van Tiny Epic Dinosaurs. In het centrum van de tafel worden de actiematten zo neergelegd dat de juiste acties getoond worden voor het aantal deelnemende spelers. Tevens worden er publieke contract- en uitvindingkaarten opengedraaid en worden de dinosauriërs en hekken klaargelegd. Elke speler krijgt daarnaast een eigen mat met daarop de velden van zijn fokkerij en vier ranchers (waarvan één grote) die hem helpen om de fokkerij te runnen. Daarnaast krijgen ze nog een privécontract die alleen zij mogen vervullen.
Elke speelronde begint met de grondstoffen fase. Alle spelers ontvangen planten, vlees en kratten op basis van elk veld in hun fokkerij dat niet bezet is door een dinosaurus. Daarna zullen alle spelers om beurten hun ranchers inzetten op de actievelden in het midden om dinosauriërs te verzamelen, grondstoffen en hekken te verkrijgen, contracten te vervullen en onderzoek uit te voeren. Hierbij mag je op een veld staan dat al bezet wordt door één of meer ranchers van andere spelers, maar dan moet je meer ranchers inzetten. Jouw grote rancher telt hierbij als twee normale ranchers. Als er extra kosten bij het actieveld staan, dan moet je die eerst betalen voordat je de actie mag uitvoeren.
Als je een dinosaurus wilt verzamelen, dan kun je een gokje wagen door er eentje proberen te vangen. Dit levert je altijd een dinosaurus op, maar soms ook gratis een tweede dinosaurus (dit is niet altijd een voordeel) of een gewonde rancher (dit zorgt ervoor dat je deze dinosaurus zeker niet meer deze beurt in jouw fokkerij kunt krijgen om een contract te vervullen). Als je wat meer zekerheid wilt, dan kun je ook het andere actieveld kiezen. Dan moet je echter een krat betalen voor jouw dinosaurus. Verkregen dinosauriërs komen terecht in de wachtruimte van jouw fokkerij.
Alle dino's in jouw fokkerij moeten natuurlijk geplaatst en gevoerd worden. Daarvoor zijn er diverse actievelden die je hekken, extra eten en kratten geven. Tevens kun je met deze actievelden de startspeler worden in de volgende ronde of een dinosaurus direct vanuit jouw wachtruimte in jouw fokkerij plaatsen. Dat kan essentieel zijn om een publiek contract eerder te vervullen dan jouw tegenstanders.
De contracten tonen allemaal een aantal verschillende soorten dinosauriërs en hoeveel punten dit contract oplevert als je deze dinosauriërs uit jouw fokkerij inlevert. Als je een actie gebruikt om een publiek contract te vervullen, dan mag je daarna ook meteen jouw privécontract vervullen als je nog de juiste dinosauriërs over hebt. Naast dat dit je dus belangrijke punten oplevert, zorgt het er ook voor dat je weer meer ruimte in jouw fokkerij hebt en dus meer grondstoffen krijgt in de volgende ronde.
Als je een actie gebruikt om onderzoek te plegen, dan kun je één van de beschikbare uitvindingen verkrijgen. Deze uitvindingen geven je allemaal extra punten, maar ook een speciaal voordeel. Soms is dit in de vorm van een voorwerp, maar vaak ook in de vorm van een unieke dinosaurus die je in jouw fokkerij moet plaatsen voordat je van de voordelen gebruik kunt maken.
Als iedereen al zijn ranchers ingezet heeft, dan krijgen de spelers hun ranchers weer terug en moet iedereen de verzamelde hekken en dinosauriërs uit zijn wachtruimte in zijn fokkerij plaatsen. In een omheind veld mogen alleen dinosauriërs geplaatst worden van dezelfde soort, maar voor unieke dinosauriërs zijn geen omheiningen nodig. Als je niet alle dinosauriërs kunt plaatsen, dan zullen deze uit jouw fokkerij ontsnappen (met alle gevolgen van dien!). Daarna moeten alle dinosauriërs in jouw fokkerij gevoerd worden. Elk van de dinosauriërs heeft daarbij zijn eigen dieet van planten en/of vlees. Kun je een dinosaurus niet te eten geven? Dan zal hij ontsnappen. Als laatste stap zullen alle dinosauriërs die samen in één omheining staan, zich voortplanten. Heb je geen plaats voor de baby? Dan zal deze dus ook ontsnappen.
Ontsnappende dinosauriërs kunnen jouw plan lelijk in de war gooien, want een ontsnappende planteneter sloopt een hek in jouw fokkerij en een ontsnappende vleeseter zal een andere dinosaurus in jouw fokkerij opeten. Als zowel een planteneter als een vleeseter ontsnapt, dan kun je de schade beperkt houden door de ontsnappende vleeseter de planteneter op te laten eten voordat die ontsnapt.
Aan het einde van elke ronde, worden de contracten aangevuld en de uitvindingen ververst. Aan het einde van de vierde ronde, krijgt elke speler een extra privécontract en een extra rancher. Aan het einde van de zesde ronde worden de voltooide contracten van elke speler opgeteld en ontvang je ook nog punten voor jouw overgebleven dinosauriërs. Daarna zal duidelijk zijn wie de meest succesvolle fokkerij heeft gerund.
| Yvette: Voor mij was dit de eerste keer dat ik een Tiny Epic spel heb gespeeld. Er was me al verteld dat ik het moest zien als een normaal "groot" spel, maar dan in een klein doosje. Niks was minder waar! Ik vond het echt een leuk spel met een hoop opties en lagen om punten te verzamelen. Het voelde wat dat betreft absoluut als een normaal bordspel De kleine mini dino's vond ik al helemáál super cute en dat terwijl ik helemaal niet zo van de dinosaurussen ben. Ik ben altijd al een fan geweest van worker placement games, dus deze paste helemaal in mijn straatje. De regels waren niet moeilijk en vrij snel duidelijk. Het enige nadeel zijn wel de kaarten met tekst, omdat het zo'n kleine uitvoering van een spel was, waren die soms erg slecht leesbaar. We moesten dan echt om de beurten de kaartjes op te pakken om ze te kunnen lezen. Ja, het is een nadeel, maar ik stoorde me er niet zo heel erg aan. Mijn bordspellen kennis is nog niet zo heel groot, maar ik begon het al vrij snel te vergelijken met Tiny Towns, omdat je daar ook met een grid werkt dat je tactisch moet opvullen. Alleen was het bij dit spel een stuk lastiger, omdat je bijvoorbeeld geen twee dino's van dezelfde soort bij elkaar in één ruimte mag plaatsen. Al met al een hoop gepriegel en gepuzzel, maar ik raad het spel wel degelijk aan! |
| Martha: Dit was de eerste titel uit de Tiny Epic reeks die ik geprobeerd heb. Het valt meteen op dat alle componenten klein zijn, maar al met al heeft het spel toch nog een behoorlijk grote tafel nodig. Vooral bij de researchkaarten vond ik het onhandig dat het wel heel kleine kaarten met kleine lettertjes waren, waardoor eigenlijk iedereen de kaarten naar zich toe haalde om ze te kunnen lezen. En aangezien er elke beurt nieuwe kaarten gedraaid worden, vond ik dat toch wel vervelend. Zeker omdat ik niet echt zie waarom het spel zo klein moet zijn (afgezien van dat het Tiny Epic heet). Kortom: de uitvoering had van mij niet zo klein gehoeven. Uiteindelijk is het natuurlijk belangrijker of een spel leuk is om te spelen dan of het perfect is uitgevoerd. Gelukkig was het fokken van dino's en het bouwen van weides om ze in te houden een leuke bezigheid. Ik vond het een vrij relaxed spel, waarbij je eigenlijk altijd wel iets goeds kon kiezen, omdat het lastig is om geblokkeerd te worden door de andere spelers. Voor mij is dat echter ook meteen een nadeel, ik vond het nooit echt spannend. Het is ondertussen een weekje geleden dat we het gespeeld hebben en ik heb geen moment teruggedacht aan het spel omdat ik opeens bedacht dat ik toch ergens een andere keuze had moeten maken, of bedacht wat ik in een volgend potje voor strategie zou willen proberen. Kortom: ik zou meedoen als iemand anders graag zou willen spelen, maar het spel niet zelf voorstellen. |
| Matthias De Tiny Epic reeks stond in het begin synoniem voor spellen die op een gestroomlijnde manier een speelervaring bieden die je normaal gesproken alleen in grotere, langere spellen kon vinden. Er werden slimme trucs uitgehaald met de componenten, waardoor ze meerdere functies hadden en de regels waren over het algemeen ook behoorlijk gestroomlijnd voor hoeveel verschillende dingen er mee bereikt werden. Dit is de reden dat ik Tiny Epic Galaxies met veel plezier op vakanties heb gespeeld en zelfs de extreem kleine Ultra Tiny Epic Kingdoms mee heb genomen op een wandelvakantie waarbij ik alle bagage zelf op mijn rug moest dragen. De nieuwere Tiny Epic releases deden echter qua complexiteit en hoeveelheid componenten niet onder voor 'normale' spellen. Eigenlijk was vooral het formaat van de componenten nog wat deze spellen 'tiny' maakte. Tiny Epic Dinosaurs is daar geen uitzondering op. Er is eigenlijk geen goede reden waarom dit spel niet op een groter formaat uitgebracht kon worden en misschien was dit een betere keuze geweest (ook al met ik zeggen dat de mini-dino's erg goed gemaakt zijn). Maar, het belangrijkste is natuurlijk: is Tiny Epic Dinosaurs een leuk spel? Gelukkig kan ik daar positief op beantwoorden. Ik geef direct toe dat ik gevoelig ben voor het thema, maar ik vind het spel zelf ook goed in elkaar zitten en had het ook leuk gevonden als het ergens anders over ging. Initieel was ik wel bang dat dit spel een beetje teveel hetzelfde zou voelen als Dinosaur Island of Duelosaur Island. Na het lezen van de regels was ik bang dat het heel vergelijkbaar zou zijn met Agricola: All Creatures Big and Small. Gelukkig bleken deze angsten ongegrond omdat het thema van een fokkerij heel duidelijk naar voren komt. Je wilt wel dinosauriërs verzamelen, maar je wilt er ook weer zo snel en efficiënt mogelijk vanaf omdat je anders al snel ruimte en grondstoffen te kort. Sterker nog: soms baal je als je een gratis extra dinosaurus krijgt bij het vangen. Als iemand anders het contract onder jouw neus wegkaapt dat je wilde vervullen, dan kan dat dan ook verstrekkende gevolgen hebben. Dat maakt het vervullen van jouw privécontract ook zo'n hachelijke onderneming, want dan moet je nog meer dino's verzamelen totdat je alles tegelijk kunt inleveren. Al met al levert dit voor mij een leuke spanning op en dit spel krijgt dus ook zeker een permanent plekje in mijn collectie. |
~ Matthias, Martha & Yvette