Soms heb je zin om een spelletje te doen, gewoon om dat het leuk is om ermee bezig te zijn. Winst of verlies maakt niet echt uit, het gaat om de reis, niet het eindpunt. A Gentle Rain is zo'n spelletje. Dus haal diep adem en ontspan...

Je zit aan de oever van een meertje en hoopt alle verschillende waterlelies tegelijk in bloei te zien. De bloemen openen alleen in de regen, dus je hebt maar de tijd totdat de regen stopt.
Je schudt de tegels en legt ze klaar in een trekstapel. Ook de bloesemfiches leg je binnen handbereik. Je trekt de eerste tegel en legt deze voor je op tafel. Het begin is daar. Je trekt een nieuwe tegel en bekijkt deze, waarna je hem aanlegt aan de tegel die er al ligt, op zo'n manier dat je één van de bloemen aan de rand afmaakt. Als de tegel niet past, leg je deze af, maar als je hem kunt plaatsen, moet je dit doen. Elke nieuwe tegel die je trekt, leg je aan een tegel die al in het spel is, waarbij alle bloemen op de randen moeten kloppen. Als je een vierkant van vier tegels afmaakt, ontstaat er in het midden een bloesem. Je neemt één van de bloesemfiches in de kleur van één van de vier bloemen op de zijden van het vierkant en plaatst deze in het midden.
Het spel eindigt als alle acht bloesemfiches geplaatst zijn of als de tegels op zijn en het stopt met regenen.
| Martha: Dit is echt een relaxend spelletje. Het ziet er mooi uit en je bent in no time klaar om te gaan spelen. Je kunt zoveel of zo weinig nadenken over het neerleggen van de tegels als je zelf wilt. De regels zijn simpel, maar het is zeker geen simpel spel. Het is me nog maar één keer gelukt om daadwerkelijk alle bloesemfiches te plaatsen, maar ik heb elke keer met veel plezier mijn vijver gevormd. Er wordt een scoremethode gegeven (hoeveel bloesemfiches je hebt geplaatst plus het aantal tegels dat je over hebt, als je ze allemaal hebt geplaatst), maar zo interessant vind ik dat bij dit spel niet. Het is goed gelukt om het meer over het spelen dan over het resultaat te laten gaan wat mij betreft. Ik verwacht dat ook dit nog vaak te spelen, gewoon voor een rustig momentje tussendoor. |
~ Martha
Escape Rooms zijn op verschillende manieren vertaald naar bord- en kaartspellen. Eén van de compactste versies is de Pocket Escape Room.

Als je het doosje opent zie je meteen de stapel kaarten. Alles wat je moet doen wordt op de kaarten uitgelegd. Begin met lezen van de eerste kaart, volg de aanwijzingen op en je kunt beginnen met puzzelen. Bijna alles wat je nodig hebt, zit in het doosje - je hebt alleen nog een potlood/pen en papier nodig en een klok om je tijd bij te houden.
Tijdens het spel ontvouwt het verhaal zich en kom je steeds verder door de puzzels op te lossen met behulp van de voorwerpen (kaarten) die je vindt. Uiteraard leidt het oplossen van de ene puzzel vaak naar weer een nieuw probleem! Het doel is uiteraard om het hele enigma te ontrafelen en te ontsnappen, indien nodig met wat hints van de bijgevoegde kaart.
| Martha: Van alle Escape Room bordspellen die ik geprobeerd heb, is dit verreweg de eenvoudigste wat betreft de uitvoering. Je krijgt alleen een stapel kaartjes en moet met behulp van de aanwijzingen op de kaarten (evt geholpen door pen en papier) proberen het verhaal tot een goed einde te brengen. In de meeste gevallen zijn de puzzeltjes interessant en met wat denkwerk en goed lezen prima op te lossen. Af en toe komt het voor dat het allemaal wel erg vergezocht is, maar gelukkig kun je altijd verder door een strafpunt te nemen. Ik heb me prima vermaakt met de Pocket Escape Rooms die ik gespeeld heb en zou ook zeker graag een nieuwe proberen. Herspelen werkt minder goed, want hoewel je niks kapot hoeft te maken, weet je na één keer spelen wel hoe de puzzels gaan en wat het verhaal is. |
| Yvette: Ieder Pocket Escape Room spel heeft duidelijk een heel eigen thema en de puzzels zijn elke keer weer anders! Van alle Pocket Escape Room spellen die ik tot nu toe heb gedaan, vond ik 'Achter het Gordijn' het leukst. Ik zal niks verklappen, maar de oplossingen van sommige puzzels vond ik in dat spel echt heel leuk gevonden. Het spel heeft wel redelijk wat ruimte nodig, want je hebt sommige kaarten later in het spel nog eens nodig. Dus het is handig als je een beetje ruimte hebt om die kaarten op uit te spreiden. Verder sluit ik me aan bij wat Martha al heeft gezegd; het is gemakkelijk om dit spel te spelen, want je hoeft er geen regels voor te lezen. Je maakt het doosje open en je kan direct beginnen! |
| Matthias Er zijn inmiddels erg veel verschillende Escape Room achtige spellenreeksen te vinden die allemaal hun eigen charmes hebben. Pocket Escape Room is daarvan verreweg het meest laagdrempelig omdat werkelijk alles op de kaarten staat. Er is daardoor geen spelsysteem omheen nodig, zoals bijvoorbeeld het wiel in de Exit spellen en de decoder van Escape Room: The Game. Daarnaast zijn de Pocket Escape Rooms in mijn ervaring vaak echt binnen een uur op te lossen (iets dat me bij de Exit spellen nog nooit gelukt is). Deze toegankelijkheid heeft ervoor gezorgd dat ik de Pocket Escape Room spellen vaak veel eenvoudiger op tafel krijg dan andere Escape Room spellen. De puzzels vind ik ook vrijwel altijd slim in elkaar zitten en niet te vergezocht, waardoor het echt een leuk tijdverdrijf is en nooit te lang voelt. Vanwege de lage prijs van deze spellen kan ik deze dan ook aan vrijwel iedereen aanraden, tenzij je echt een zeer zwaar Escape Room verslaafde bent. |
~ Yvette, Matthias & Martha
Het is lekker weer, tijd om van de tuin te genieten! In Botanik nemen twee spelers het tegen elkaar op om de beste tuin te maken. In Botanik is het de bedoeling dat je een machine maakt door vanaf jouw brontegel tegels met leidingen aan elkaar te koppelen, zodanig dat je jouw bloemen en planten water kunt geven.

Het speelbord wordt in het midden gelegd en elke speler krijgt een brontegel die hij voor zich neerlegt. De startspeler wordt bepaald. De tegels worden geschud, er worden vijf open gedraaid en in de middelste rij van het speelbord gelegd. Vervolgens worden er drie tegels opengedraaid en naast het speelbord gelegd, dit zijn de beschikbare tegels in deze ronde.
De startspeler kiest één van de beschikbare tegels en legt deze op het speelbord. Daarna is de andere speler aan de beurt om één van de twee overgebleven tegels te kiezen. Tenslotte plaatst de startspeler de laatste tegel. Hierna wordt de andere speler de startspeler, waardoor deze nu twee tegels mag plaatsen. Bij het plaatsen moeten de waterleidingen op elkaar aansluiten of de kanten zonder waterleiding.
Bij het plaatsen van een tegel op het speelbord heb je twee mogelijkheden. Je kunt de tegel aan jouw kant van het bord op een vrije plaats leggen, maar dit mag alleen als de tegel dezelfde kleur en/of soort is als de tegel in het midden van het speelbord waar je hem naast plaatst. Je kunt de tegel ook bovenop één van de tegels in de middelste rij leggen. De tegels die ernaast liggen aan de kanten van de spelers, die nu niet meer matchen, worden verwijderd en de spelers leggen deze in hun tuin.
Dit gaat zo door totdat alle tegels op het speelbord geplaatst zijn. De spelers kijken nu of al hun tegels door middel van de waterleidingen aan hun brontegel verbonden zijn. Tegels die 'los' zijn, worden verwijderd. De spelers krijgen nu punten voor het aantal ortagonaal grenzende tegels in dezelfde kleur, mits de groep uit minstens drie tegels bestaat. Tevens krijgen ze punten voor het aantal afgebeelde bloemen op hun creatie, waarbij de planten en groenten alleen punten opleveren als ze gevoed worden uit een waterleiding in dezelfde kleur. Degene met de meeste punten is de winnaar.
| Martha: Dit leek me meteen een leuk spelletje. Puzzelen vind ik altijd leuk en het systeem om aan de tegels te komen klonk interessant. Het kan nog best lastig zijn om te regelen dat jij de tegels krijgt die je goed kunt gebruiken, maar er ook voor te zorgen dat je niet te goede tegels weggeeft aan je tegenstander. Na meerdere potjes vind ik dit nog steeds een heel leuk spelletje. Ik verwacht dan ook dit nog vaak op tafel te zullen leggen. |
| Yvette: Ik vind dit ook een leuk spel en het idee erachter is ook origineel, dat je een soort van "tuin robot" aan het bouwen bent die de bewatering van de tuin regelt. In het begin vond ik het plaatsen van de tegels in de middelste rij wat onduidelijk, maar na twee keer het bijna fout te doen en weer uitleg te krijgen, ging het goed. (Thanks Martha!) Het is een vlot spel wat makkelijk even tussendoor kan, juist daarom zou ik het zeker nog een keer willen spelen. Ik denk ook dat het spel makkelijker speelt, nu dat ik het systeem ken en weet welke tegels er allemaal zijn. |
~ Yvette & Martha
ALERT! ALERT! ALERT!
Het geluid van het alarm laat je met een schok ontwaken in jouw stasiscapsule. Om je heen wrijven verschillende scheepsmaten in hun ogen om vervolgens ook verdwaasd om zich heen te kijken. Hun gezichten komen je vaag bekend voor, maar zoals altijd zorgt het tijdelijke geheugenverlies na de stasisslaap ervoor dat je eerst geen idee hebt waar je bent en wat jouw taken hier precies zijn. Deze gedachten worden echter heel snel naar achteren gedrukt als je ziet dat één van jouw collega's niet meer wakker zal worden. Zijn stasiscapsule is volledig vernield en bloed vloeit uit een gapend gat in zijn borst....
In Nemesis zijn de spelers bemanningsleden op een ruimteschip waar van alles mis is gegaan. Elk bemanningslid heeft zijn eigen speciale vaardigheden en voorwerpen, die gerepresenteerd worden door een uniek deck met actiekaarten en een unieke startuitrusting. Je speelt actiekaarten om jouw miniatuur door het ruimteschip te bewegen, kamers te doorzoeken, buitenaardse dreigingen aan te vallen, etc. Elk karakter heeft daarbij zijn eigen sterktes en zwakheden en iedereen moet daar goed rekening mee houden om effectief samen te kunnen werken.
Het hoofddoel is om in leven te blijven, terwijl een buitenaardse dreiging langzaam het schip overneemt. Elke keer dat je beweegt of bepaalde luidruchtige handelingen verricht, is de kans groter dat deze vooralsnog onzichtbare dreiging plotsklaps verandert in een zeer reële vijand. Deze vijanden komen in verschillende klassen, waarbij de koningin verreweg de gevaarlijkste is. Dit dodelijke monster zul je alleen maar kunnen verslaan als je met de andere bemanningsleden samenwerkt. Je moet echter ook de kleinste larven niet onderschatten, want deze kunnen je infecteren en uiteindelijk leiden tot een fataal geval van pijn op de borst.
Het probleem is echter dat je nog allerlei andere zaken moet doen om te overleven. Zo moet je kijken of het schip wel op weg is naar de aarde en, indien nodig, bijsturen. Tevens moeten de motoren gecontroleerd en eventueel gerepareerd worden en moeten er brandjes geblust worden om te voorkomen dat het schip in een enorme vuurbal verandert. Er zijn aan boord allerlei systemen die deze taken vereenvoudigen, maar minstens de helft daarvan is ook kapot en zal eerst gerepareerd moeten worden.
Al deze taken kosten tijd. Veel meer tijd dan je in jouw eentje hebt. Daarom moet iedereen samenwerken om te voorkomen dat het mis gaat, maar wie kun je daarbij vertrouwen? Iemand kan wel zeggen dat we naar de aarde vliegen of dat de motoren goed functioneren als hij gekeken heeft, maar spreekt deze speler wel de waarheid? Dat klinkt misschien gek, want waarom zou je niet zoveel mogelijk samenwerken als je geconfronteerd wordt met bloeddorstige monsters die jouw voortbestaan en mogelijk die van de hele mensheid bedreigen? Als je een paar sci-fi horror films hebt gezien, dan weet je het antwoord waarschijnlijk al. Iedereen heeft namelijk aan het begin van het spel twee geheime doelen gekregen en daarvan één moeten kiezen na het verschijnen van de eerste vijand. Deze doelen kunnen redelijk vredelievend zijn, zoals onderzoek plegen en het schip naar de aarde brengen, maar het kan ook betekenen dat jij moet zorgen dat een bepaalde speler het spel niet overleeft of dat je het schip stuurloos achterlaat terwijl jij er voor een schimmig bedrijf er met een ei vandoor gaat in een reddingssloep. Het vervullen van deze doelen moet je echter goed balanceren met samenwerking om te voorkomen dat jullie ruimtevlucht vroegtijdig eindigt in een grote vuurbal.
Daarnaast moet je het vervullen van de doelen goed timen. Ga je er te vroeg met een gestrekt been in, dan vertrouwt niemand je meer en kunnen de anderen je zelfs actief gaan tegenwerken. Wacht je te lang? Dan heb je kans dat iemand anders jou ineens in de steek laat voor zijn eigen doelen of met zijn acties jou bewust of onbewust dusdanig saboteert dat jij net te weinig tijd hebt om jouw doelen te voltooien. Dit aspect en de vele gevaren zorgen ervoor dat Nemesis spannend is van begin tot de allerlaatste ronde en zeker geen spel is voor tere zieltjes.
[Matthias Log_20212207]
Ik heb Nemesis verspreid over anderhalf jaar een aantal keer gespeeld en ik kan me elke keer nog levendig herinneren. Ik weet nog goed dat onze kapitein de onderzoeker in zijn rolstoel een kamer induwde en de deur achter hem sloot toen er gevaarlijke wezens bleken te zitten. Het besef dat jouw kapitein geen moreel kompas heeft, terwijl hij jou orders kan geven, is... ongemakkelijk. Dan was daar de soldaat die mij door het schip hielp zodat ik een operatie kon ondergaan om mijn infectie te stoppen. Ik was hem erg dankbaar totdat hij mij daar aan mijn lot overliet toen de kamer in brand vloog en er een monster verscheen. Mijn aanwezigheid bleek alleen handig te zijn om snel dichterbij de stasiscapsules te komen en de monsters af te leiden zodat hij met een gerust hart kon gaan slapen.
Uiteraard is mijn eigen gedrag ook niet altijd helemaal eerlijk en rechtvaardig geweest. Zo hackte ik op afstand de computer die mijn vrouw nodig had voor haar onderzoek, zodat ze daardoor niet meer genoeg tijd had om bij de reddingssloepen te komen. Dat was nodig, want ik kon door wat onverwachte brandjes zelf de reddingssloepen niet meer bereiken en ik wist dat het schip niet op weg was naar de aarde. Daar had ik eerder over gelogen tegen haar, maar nu was zij de enige die de bestemming nog op tijd wijzigen en dat moest ik dus forceren. Helaas hielp het niet, want uiteindelijk kon zij met wat slimme tactische zetten toch de reddingssloep bereiken en ging ik ten onder in het brandende ruimteschip dat op weg was naar Mars.
Tevens vergeet ik nooit hoe ik door een ongelukkige samenloop van omstandigheden heel erg in het
begin de koningin tegenkwam en ze mij onophoudelijk door het schip bleef
achtervolgen.
Zwaar gehavend heb ik me de rest van het spel alleen gefocust op mijn eigen overleven en iedereen accepteerde dat omdat ik duidelijk geen bedreiging meer voor de rest was. Gelukkig bleek ik ook geen doelwit te zijn van één van de andere bemanningsleden en kon ik daardoor redelijk ongestoord mijn gang gaan. Dit bleek de enige keer te zijn dat ik het spel levend beëindigde in de statuscapsule van het schip dat zowaar met werkende motoren op weg was naar de aarde. De spanning was bijna ondraaglijk toen ik mijn infectiekaarten scande, maar ik bleek helemaal schoon te zijn! Ik had mijn doelen niet bereikt, maar ik was veilig op weg naar de aarde en dat voelde voor mij net zo goed als een overwinning.
Als deze verhalen je doen gruwelen omdat je liever je tijd spendeert aan het opbouwen van een boerderij, goederen verscheept in het mediterraanse gebied of zelfs gewoon liever gele blokjes omzet in rode blokjes, blijf dan ver van dit spel vandaan. Het is gevaarlijk, oneerlijk en je sterft zeer waarschijnlijk vlak voor het einde van een vier uur lange sessie door sabotage of een ongunstige dobbelsteenworp. Vind jij het juist wel leuk klinken om vier uur lang jouw leven niet zeker te zijn? Dan is Nemesis een prachtig spel met een paar heel slimme en thematische mechanismen dat zijn prijs zeker waard is.
~ Matthias
Het vlotte kaartspel L.A.M.A. heeft een dobbelversie gekregen, namelijk: L.A.M.A.: het Dobbelspel. Dit spel leek ons leuk voor de vakantie, dus we hebben deze meteen op tafel gelegd om het te proberen.
De zeven kaarten met de zwarte lama-achterkant worden in het midden van de tafel gelegd en vormen de lamarij. De andere kaarten worden geschud, er worden zes aan elke speler gedeeld en iedereen legt deze open voor zich neer in een rij. De fiches worden naast de lamarij gelegd. De witte fiches tellen in het spel als 1 minpunt en de zwarte als 10 minpunten. De drie dobbelstenen worden aan de startspeler gegeven.
In jouw beurt moet je telkens kiezen om te dobbelen of uit te stappen. Als je kiest om te dobbelen, dan gooi je de drie dobbelstenen. Als ten minste één van dobbelsteen een waarde toont die je in jouw rij hebt liggen, dan moet je ten minste één van de kaartjes afleggen met een overeenkomende waarde. Per dobbelsteen leg je maximaal één kaartje af. Toont geen van de dobbelstenen een waarde die je in je rij hebt liggen, dan moet je een kaartje uit de lamarij pakken waarvan de waarde overeenkomt met één van de gedobbelde waarden. Als geen van de kaarten in de lamarij overeenkomt, dan moet je alle kaartjes uit de lamarij pakken. Als je drie lama's rolt, dan mag je één van jouw eerder verdiende minpuntenfiches afleggen, ongeacht of het een wit of een zwart fiche is. Daarna mag je doorspelen. Als je met jouw worp al jouw kaarten in de rij af kan leggen, dan mag je ook een wit of zwart fiche afleggen.
Als je kiest om uit te stappen, draai je alle kaarten in jouw rij om. Jij bent nu klaar voor deze ronde, maar de andere spelers mogen doorspelen. De laatste speler in de ronde mag ook door blijven spelen, maar moet vanaf nu de hele lamarij pakken zodra geen van zijn geworpen dobbelstenen een waarde uit zijn rij toont.
De ronde eindigt onmiddelijk zodra de lamarij leeg is, iemand al zijn kaartjes af heeft gelegd of alle spelers uitgestapt zijn. Iedereen telt dan zijn minpunten op van hun overgebleven kaarten. Voor de cijferkaarten krijg je zoveel minpunten als de waarde van de kaart. Lama's hebben een waarde van 10. Als je echter meerdere kaarten van dezelfde waarde hebt, dan krijg je maar één keer deze minpunten (bijvoorbeeld 3 kaartjes met de waarde 6, leveren maar 6 minpunten op). Iedereen pakt zijn verkregen minpunten in de vorm van de witte en zwarte fiches. Je mag op elk moment 10 witte fiches inwisselen voor één zwart fiche.
Als een speler veertig of meer minpunten heeft, dan eindigt het spel en wint de speler met de minste minpunten. Zo niet, dan wordt de lamarij weer neergelegd en de kaarten opnieuw geschud en uitgedeeld voor een nieuwe ronde.
| Martha: Dit was supergrappig om te doen. Ik begon heel goed, terwijl Yvette en Matthias wat meer minpunten moesten incasseren. Jammer genoeg hield mijn geluk niet aan en stond ik al vrij snel enorm achter. Met achtendertig minpunten moest ik wel doorgaan, want als ik zou stoppen had ik meteen verloren. Laat ik nu precies op dat moment een vier, zes en lama gooien waardoor ik al mijn kaarten in één keer kon weggooien! Jammer genoeg kon ik niet genoeg gebruik maken van mijn tweede kans om er met de winst vandoor te gaan. Ik heb tijdens het spel meerdere keren hardop zitten lachen. Er gebeurt een heleboel waar je niet heel veel controle over hebt, maar in dit spel is dat totaal niet erg. Het speelt lekker vlot en het is interessant wat de anderen doen, omdat dat invloed heeft op wat jouw opties zijn. Echt een spelletje voor een gezellige avond met een hapje en een drankje. |
| Matthias Het L.A.M.A. kaartspel was voor mij een grote verrassing. Toen ik de regels lag klonk het echt als een soort UNO kloon, maar de mogelijkheid om zelf te kiezen wanneer je past maakt dit spel zoveel interessanter (en korter). Zo kan één onschuldig ogende regel een groot verschil maken. Toch had ik bij L.A.M.A. Het Dobbelspel weer eenzelfde reservering: zou het dobbelelement er juist niet voor zorgen dat de geluksfactor te hoog wordt, zelfs voor zo'n kort en luchtig spelletje? Gelukkig kan ik rapporteren dat ook dit spel me hier op een aangename wijze verrast heeft. Het feit dat je elke beurt in principe weer elk getal kan gooien zorgt ervoor dat je niet afhankelijk bent van de volgorde van de getallen zoals bij het kaartspel. Als je dat koppelt met de immer aflopende compensatiemogelijkheden van de lamarij en de open rijen van jouw tegenstanders, wordt je elke ronde weer gesteld voor een inzichtelijke, maar interessante kansberekening. Dit vormt ook een solide basis om een inschatting te maken van wat jouw tegenstanders gaan doen. In het L.A.M.A. kaartspel wil iedereen altijd zo snel mogelijk van zijn kaarten afkomen, maar hier is dat niet altijd de beste keuze omdat de designer er wijselijk voor gekozen heeft om de lamasymbolen significant vaker voor te laten komen dan de getallen. Jouw laatste lamakaart afleggen scheelt je nog steeds potentieel 10 minpunten, maar een lamakaart in jouw rij zorgt er ook voor dat je met minder risico langer door kunt gaan en dus meer kans maakt om het ultieme resultaat van 3 lama's te werpen. Kortom: L.A.M.A. Het Dobbelspel is een zeer goed 'push-your-luck' dobbelspel dat ik persoonlijk hoger inschat dan de bekroonde klassieker Regenwormen. Dat is een groot, maar welverdiend compliment. |
| Yvette: Ook ik vind dit een super spel! Zoals jullie misschien inmiddels wel weten, hou ik wel van vlotte spelletjes die je 'even tussendoor' kunt spelen. L.A.M.A.: het Dobbelspel past precies in dit straatje. De eerste paar rondes ging ik heel goed. Lekker weinig minpunten en ik kon zelfs nog een keer wat minpunten terugleggen omdat ik 3 lama's had gerold. Ik ben zelfs nog een spannend duel aangegaan met Matthias, om te kijken wie er het langst durfde door te rollen. Hier hadden we allemaal veel lol om. Je kunt elkaar in het spel flink opjagen door er voor te kiezen om uit de ronde te stappen, je kunt een andere speler daar mee beïnvloeden. Daar hadden Matthias en ik een spannende strijd om gehad en ik heb die met 1 puntje verschil gewonnen! Helaas maakte ik een ronde later een speelfout, omdat ik een vrij belangrijke regel was vergeten. Oeps! En gelijk was daarmee ook pats-boem het hele spel afgelopen omdat ik in één keer meer dan 40 punten had! Tsjah, laten we het maar beschouwen als een leermomentje... Al met al dus een dikke aanrader. Het spel is pas gespeeld als de laatste kaart gespeeld is. Daardoor blijft het tot op het laatste moment spannend! |
~ Yvette, Matthias & Martha
Een aantal van ons zijn recentelijk naar de dierentuin geweest en dit bracht ons in de stemming om Animix eens te proberen.

Het spel heeft acht verschillende diersoorten en je selecteert daarvan evenveel als het aantal spelers + 1. De kaarten van de gekozen diersoorten schud je goed door elkaar en vervolgens vorm je daarmee het speelveld. Het aantal aantal rijen en kolommen is ook afhankelijk van het aantal spelers. De overgebleven kaarten worden gelijk verdeeld over de spelers en het restant gaat terug in de doos. Dan hoef je alleen nog bergfiches naast het speelveld te leggen en kun je beginnen.
Als je aan de beurt bent, heb je twee opties. Je kunt een dierkaart uit je hand omwisselen met een dierkaart op het speelveld of je kunt een kaart uit je hand op de kop voor je leggen. Als je voor de eerste optie kiest, dan leg je een bergfiche op de dierkaart die je in het speelveld legt. Dit fiche geeft aan dat deze kaart niet meer omgewisseld mag worden door de spelers en dat zijn positie in het speelveld dus vanaf nu vastligt. Met de tweede optie probeer je een meerderheid op te bouwen van één of meer diersoorten. Je kunt namelijk alleen de punten voor een diersoort verdienen als jij aan het eind van het spel de (eventueel gedeelde) meerderheid hebt van deze diersoort in de kaarten die je op de kop hebt gelegd.
De truc van het spel is dat alle dieren op een andere manier scoren op basis van hoe het speelveld op het einde eruit ziet. Zo kijken de apen naar hoeveel apen er in hun kolom zijn, willen dwergpapegaaien naast elkaar liggen en vormen de wolven een roedel met andere wolven in de rand van het speelveld. Door dus kaarten om te ruilen met het speelveld kun je niet alleen de kaartenn krijgen die je wilt hebben, maar leg je ook steeds meer vast hoeveel punten een bepaalde diersoort kan scoren. Je moet daarnaast echter voldoende kaarten van een diersoort overhouden om ze op de kop te kunnen leggen en dan hopelijk aan het einde van het spel deze punten te verdienen.
Als alle spelers al hun handkaarten op de kop voor zich hebben leggen, dan eindigt het spel en laat iedereen de kaarten zien die ze voor zich hebben verzameld. Per diersoort kijk je wie de meeste kaarten van deze diersoort heeft en deze speler verdient de punten die deze diersoort oplevert volgens het speelveld. Als meerdere spelers de meerderheid hebben, dan verdelen deze spelers de punten die deze diersoort oplevert. Iedereen telt dan vervolgens zijn verdiende punten op en de speler met de meeste punten heeft de meest succesvolle safari gehad.
| Martha: Dit is alweer zo'n spelletje wat er tof uitziet als je het op tafel legt. De illustraties van de dieren zijn mooi en lekker kleurrijk. We hebben twee keer gespeeld, want met drie spelers heb je dan precies alle dieren een keer gezien en het eerste potje nodigde zeker uit tot nog eens spelen. Ik heb me uitstekend vermaakt, hoewel ik beide keren het gevoel had niet zo goed bezig te zijn. De eerste keer klopte dat ook, ik had nul punten! In ons tweede potje dacht ik een grote fout gemaakt te hebben, maar bleek ik niet alleen wel gescoord te hebben, maar zelfs de meeste punten gehaald te hebben... Dit is meteen waarom ik niet super enthousiast ben. Ik ben niet zo goed in het inschatten van wat anderen aan het doen zijn en heb geen zin om heel goed op te letten wat iemand pakt en aflegt in zo'n vlot spelletje. Daardoor voelt het spel voor mij behoorlijk willekeurig, wat ervoor zorgt dat ik best af en toe nog eens zou willen spelen, maar het niet snel zelf zou voorstellen. |
| Matthias Animix is een spelletje dat me bij het lezen van de beschrijving al meteen leuk leek. Het is echt slim gedaan hoe je met één actie steeds meer het speelveld vastlegt en jouw hand verbetert (of tenminste niet verslechtert). Daarbij moet je ook rekening houden met de specifieke scoremogelijkheden van elke diersoort. Tel daarbij ook nog eens op dat de acties van jouw tegenstanders steeds meer hun plannen blootleggen en je hebt voldoende om over na te denken in dit supersnelle spel. Omdat het spel acht verschillende diersoorten heeft, zal ook geen enkel spel hetzelfde voelen, dus je zult na één potje vaak meteen nog een potje willen spelen om andere combinaties te proberen. Ik in ieder geval wel! |
| Yvette: Dit spel heeft mij verrast op een positieve wijze! Ik had het idee dat het een wat simpel spelletje zou zijn, maar niets iets minder waar. Animix zit goed in elkaar en je hebt naarmate het spel vordert steeds meer zaken om rekening mee te houden. Hoe meer kaarten er vast liggen, hoe lastiger het wordt! Tijdens het eerste potje heb ik nog een dikke fout gemaakt! Ik had alle juiste kaarten op hand om het goed uit te kunnen spelen, maar ik legde een verkeerde kaart neer waardoor ik niet meer de meerderheid van de dwergpapegaaien had, hierdoor is mijn winstpositie verloren gegaan. Je moet dus echt goed kijken wat je speelt, want je moet ook zorgen dat je een meerderheid in je hand houd van het beestje waar je punten mee wil scoren. Al met al dus echt een leuk spel en dankzij de vele verschillende dieren, kun je ieder potje weer anders laten zijn. |
~ Yvette, Matthias & Martha
Zodra we Beez binnenkregen wilde ik het graag een keer proberen, omdat het er gewoon zo leuk uitziet. Schattige bijtjes laten vliegen door een kleurrijk bloemenveld, daar word je vrolijk van!
De bloemen worden in het midden van de tafel gelegd om het speelveld te vormen. Op alle bloemen wordt nectar gelegd, waarbij de bloemen aan de buitenkant ook een grote nectar krijgen. De doelkaarten worden per soort geschud en van elk wordt er één opengelegd. Dit zijn de drie gemeenschappelijke doelen, die vertellen waar iedereen punten voor krijgt aan het eind van het spel. Elke speler krijgt ook nog één kaart van elke soort en kiest uit deze drie kaarten twee persoonlijke doelen waar alleen hij punten voor kan krijgen. Elke speler neemt ook een honingraat met telsteen op het vakje linksboven en een bijtje in zijn kleur. De speler rechts van de startspeler zet als eerste zijn bijtje op de starttegel, vervolgens de speler rechts van hem, totdat de startspeler zijn bijtje op de starttegel heeft gezet.
In jouw beurt kies je een richting op jouw bijtje waarin je wilt gaan vliegen. Op het voetje van jouw bijtje staat hoeveel vakjes je kunt vliegen in elke richting. Een bijtje kan niet recht naar voren vliegen, maar wel 3 vakjes naar achteren, 2 of 4 vakjes schuin naar achteren of 1 of 5 vakjes schuin naar voren. Je draait je bijtje in de gekozen richting en verzet hem. Land je op een waterdruppel op een blad, dan mag je meteen nog een keer vliegen. Als je naast een kleine nectar eindigt, mag je deze in je honingraat stoppen. Je moet de nectar daarbij op de juiste plek leggen, overeenkomstig met het aantal vakjes dat je gevlogen hebt om deze te bereiken. Als je op het midden van een bloem landt met een grote nectar erop, krijg je deze en mag je ook aangrenzende kleine nectar pakken. Voor elke nectar die je pakt, zet je jouw telsteen 1 vakje naar rechts. Zodra een speler zijn twaalfde nectar heeft gepakt, wordt de huidige ronde nog uitgespeeld en eindigt het spel.
Iedereen kijkt nu hoeveel punten hij krijgt voor zijn persoonlijke en de gemeenschappelijke doelen. Degene met de meeste punten wordt de favoriet van de bijenkoningin.

| Martha: Dit spel ziet er echt superleuk uit. De bijtjes zijn schattig en alles ziet er gewoon goed uit. Nadat ik de regels had gelezen, had ik wel wat twijfels, want het klinkt toch wel wat simpel. Kies een richting en verzet je bijtje. Pak evt nectar en stop het in je honingraat. Daarbij was ik echter even vergeten dat zo'n bijtje niet in elke richting hetzelfde aantal stappen kan zetten en dat je mogelijkheden in de toekomst afhangen van de keuze die je nu maakt... Omdat je vanaf het begin al verschillende doelen hebt om voor te gaan, zijn deze keuzes ook meteen relevant. Als het spel vordert, wordt dit alleen maar versterkt. Doordat de nectar al van sommige plekken gehaald is, zijn er steeds minders opties die je überhaupt iets opleveren, laat staan dat je nog precies die nectarkleur kunt halen die je nodig hebt om echt goed te scoren. Dit en het feit dat je niet precies weet waar je tegenstanders punten voor krijgen, zorgt ervoor dat het spel spannend blijft tot het einde. Ik heb het spel met z'n tweeën geprobeerd, waarbij we elk een kant opgingen en elkaar eigenlijk niet meer tegenkwamen tot helemaal op het einde. Dat was wel jammer, want wat meer interactie was leuk geweest. Mijn verwachting is dat je elkaar met meer spelers vaker zult tegenkomen, wat me leuk lijkt om eens te proberen. |
~ Martha
De nieuwe editie van For Sale was voor ons aanleiding om dit leuke biedspelletje (weer) eens op tafel te leggen. Samen gingen we eens lekker speculeren op de huizenmarkt, maar wist slim in te kopen en met flinke winst te verkopen?

De huiskaarten en chequekaarten worden apart van elkaar geschud en op twee trekstapels klaargelegd. Elke speler krijgt een startkapitaal in bankbiljetten gedeeld op basis van het aantal spelers.
In de eerste fase van het spel bieden de spelers met hun startkapitaal op de huizen. Elke ronde worden er evenveel huiskaarten opengelegd als er spelers zijn. In jouw beurt kun je een bod doen (als je niet de startspeler bent, moet het bod hoger zijn dan het bod dat er al ligt), of passen. Zodra een speler past, krijgt hij het huis met het laagste getal en neemt hij de helft van zijn bod terug. Je moet passen als je geen geld meer hebt. De laatste speler die in een ronde overblijft, krijgt het huis met het hoogste getal, maar moet zijn hele bod inleveren. Deze fase eindigt zodra alle huizen verhandeld zijn.
Daarna volgt de tweede fase, waarin de spelers hun huizen zo goed mogelijk proberen te verkopen. Elke ronde worden er nu evenveel chequekaarten open gelegd als er spelers zijn. Elke speler kiest daarna een huiskaart uit zijn hand en legt deze dicht voor zich neer. Zodra iedereen heeft gekozen, worden de gekozen huiskaarten omgedraaid. Degene die het huis met de hoogste waarde gespeeld heeft, krijgt de hoogste cheque, de tweede de een-na-hoogste, enz. Dit wordt herhaald totdat alle huizen weer verkocht zijn.
Nu is het tijd om te kijken wie het grootste kapitaal heeft vergaard. De spelers tellen de waarde van hun cheques en een eventueel overgebleven startkapitaal bij elkaar op. De rijkste speler wordt uitgeroepen tot de beste makelaar.
| Yvette: Dit was voor mij de eerste keer dat ik For Sale speelde en ik was vrij snel door mijn budget heen (zoals dat vaak gaat bij biedspellen die je voor het eerst speelt). In het begin had ik redelijk goede huizen bij elkaar weten te krijgen, maar zodra m'n budget opraakte... kreeg ik een put en een hondenhok om in te wonen. Toch iets minder chique dan de bedoeling was! Gelukkig kon ik het in de tweede fase van het spel nog redelijk rechttrekken, ook omdat ik de hoogste waardekaart van het spel in handen had. Eerlijk is eerlijk, ik vond het spel niet veel aan, maar ik zie zeker wel dat het een prima spel is. Juist omdat een fout in de eerste fase er niet voor zorgt dat je kansloos bent in de tweede fase. |
| Martha: For Sale is echt zo'n spelletje dat je met bijna iedereen kunt spelen, of ze nu helemaal into spelletjes zijn, of alleen maar af en toe voor de gezelligheid eens mee willen doen. Het is niet een spel wat ik snel zelf zou voorstellen, maar elke keer als iemand anders het voorstelt, vind ik het toch wel weer grappig om te doen. In de eerste fase is het interessant om te proberen niet teveel geld uit te geven, maar toch redelijk goede huizen te verzamelen, waarbij het soms helemaal niet erg is om juist een huis met een laag nummer te nemen, als je deze gratis kunt bemachtigen. In de tweede fase voelt het altijd alsof ik met huizen aan het bieden ben op geld, wat ik thematisch wat raar vindt, maar het is wel leuk als je met jouw slechtste huis een behoorlijk bedrag weet binnen te halen door deze op het juiste moment te spelen... Het helpt daarbij als je weet of jouw huizen 'hoog' zijn, waardoor het voor mij ook een beetje voelt als een slagenspel. Hoewel bieden niet echt mijn ding is, werkt het hier heel goed, juist omdat je niet alleen maar aan het inschatten bent wat anderen iets waard vinden (wat ik niet kan), maar je prima uit de voeten kunt met bepalen wat jij er zelf voor over hebt (dit lukt een stuk beter). Doordat je in de tweede fase moet bieden met de kaarten die je in de eerste fase verzameld hebt, kun je een hoop inschatten door te weten wie welke getallen heeft en daar op in te spelen (in beide fasen). En lage kaarten zijn helemaal niet erg als de cheques waar je op biedt allemaal hoog zijn... |
| Matthias In essentie heb je twee delen in het spel. Het eerste deel is een biedspelletje waar je tegen elkaar opbiedt door je bod steeds te verhogen of te passen en het tweede deel is biedspelletje waar je blind in één keer je definitieve bod moet plaatsen. Het briljante zit hem er in dat het resultaat van het eerste spelletje gekoppeld is aan het tweede spelletje. Dit slimme trucje zorgt ervoor dat het spel, zonder extra regels, meer voelt dan de som van de delen. Dat heb ik eigenlijk altijd zo gevoeld, maar ik ontdekte pas waarom toen ik Martha's uitleg zag. De wijze waarop de twee delen gekoppeld zijn, zorgt er inderdaad voor dat het laatste deel ook voelt als een slagenspel. Dit zorgt er voor dat één plus één als drie voelt en maakt mij een groot fan van het spel. |
~ Matthias, Martha & Yvette
Onlangs hebben we Calico binnengekregen: een kleurrijk spel met schattige katten, maar is het ook een goed spel? Met zo'n mooie uitvoering was het gelukkig geen probleem om dit eens op tafel te krijgen.

In Calico ga je een lappendeken maken, die je versiert met knopen. Als een patroon in jouw deken de katten bevalt, komen ze je gezelschap houden!
De lapjestegels worden op stapels klaargelegd of in de bijgeleverde zak gedaan. De drie (willekeurige of gekozen) kattegels worden klaargelegd met elk twee willekeurige patroontegels. Dit bepaalt onder welke voorwaarde je punten kunt scoren en met welke patronen. De spelers bepalen welke van hun scoretegels ze op hun spelersbord leggen en nemen twee lapjestegels in hun hand. Tenslotte worden er nog drie lapjestegels getrokken en opengelegd om de markt te vormen.
In je beurt kies je één van de tegels uit je hand en plaats je deze op een vrij veld op je spelersbord. Je controleert nu of je voldoet aan de voorwaarden om een knoop of een kat te krijgen. Om een kat te krijgen moet je voldoen aan de voorwaarde op de bijbehorende kattegel voor de patronen die bij deze kattegel horen. Voldoe je aan het juiste aantal en/of configuratie van de tegels in de juiste patronen? Dan trek je die kat aan en leg je deze op de gescoorde plek op jouw spelersbord. Om een knoop te krijgen moet je minstens drie tegels van dezelfde kleur aan elkaar laat grenzen. De verdiende knoop wordt ook op de gescoorde plek op jouw spelerbord gelegd om aan te geven dat deze groep tegels al gescoord is.
Daarna vul je je hand aan met één van de tegels uit de markt. Tenslotte wordt de markt aangevuld en is de volgende speler aan de beurt.
Het spel eindigt als iedereen zijn spelersbord heeft volgebouwd met lapjestegels. Vervolgend wordt bepaald hoeveel punten iedereen heeft. Er wordt nu gescoord volgens de scoretegels die je gekozen hebt. Deze tegels geven aan welke combinatie van omringende kleuren of patronen punten opleveren, bijvoorbeeld alles verschillend of drie paartjes van twee gelijke. Je krijgt punten als het je lukt om dit voor kleuren of patronen te doen, maar kunt meer punten verdienen als het je lukt om beide voorelkaar te krijgen. Tevens krijg je drie punten voor elke knoop die je hebt en geven de katten op je lapjesdeken je de punten die erop staan. Degene met het hoogste totaal heeft gewonnen!
| Martha: Na een filmpje gekeken te hebben, leek mij dit spel zo leuk, dat ik het heb gekocht nog voordat er een kans was om de demo eens te proberen. Het is een kleurrijke puzzel waar ik elke keer weer met veel plezier aan begin. Er worden suggesties gegeven voor welke katten en scoretegels je kunt combineren, maar je kunt ook willekeurige nemen, wat een hoop variatie oplevert. Ik heb alleen nog met twee spelers gespeeld en dat werkt erg goed. Na het eerste spel hebben we wel, zoals in de handleiding wordt aangeraden, een deel van de tegels uit het spel verwijderd, om de geluksfactor bij het trekken van de tegels kleiner te maken. Voor mijn gevoel is het daar nog iets spannender van geworden, omdat je iets beter kunt inschatten wat de kans is dat je die ene tegel nog gaat krijgen. Het spel heeft een leuke combinatie tussen een puzzeltje op je eigen bordje en kijken of je misschien niet een tegel moet pakken die jouw tegenstander toch wel heel erg nodig heeft. Maar dan zit je misschien weer met een tegel die niet zo goed voor jou werkt, dus is dat het wel waard? Ook de keuzes tussen gaan voor het aantrekken van een kat, het krijgen van een knoop of het voltooien van een scoretegel zijn interessant. Je bent de hele tijd aan het kijken wat het beste is en hoe je je opties open kunt houden voor misschien nog wel een veel betere score, zonder iets anders wat net iets minder goed is, onmogelijk te maken. Kortom: een heel leuk spel, wat ik met veel plezier speel en ook verwacht nog vaak weer op tafel te zullen leggen. |
| Yvette: Ik ben een echte kattenliefhebber (ik heb er zelf twee), dus ik was gelijk al verkocht zodra ik de doos van het spel zag. Uit ervaring weet ik dat katten nooit op de kleedjes en dekentjes gaan liggen die je voor hen koopt (zucht), maar gelukkig ging me dat in dit spel een stuk makkelijker af! Allereerst wat me van de regels opviel, is dat de geprinte stukjes 'halve' tegels op de randen van je spelersbord ook meetellen met de kleuren en patronen. Voor mij is dit het eerste spel wat ik speel waar dit zo is. Normaal gesproken is je spelersbord wat het is en doe je er niet iets speciaals mee, maar bij dit spel is je spelersbord gelijk al onderdeel van de puzzel. Dit maakt het leggen van je eerste lapjestegel al direct een uitdaging. Je hebt in dit spel een aantal manieren om punten te scoren. Ik ben mij gaan focussen op de scoretegels, want die opdrachten leken me goed te doen. Dacht ik... Ja, het is goed te doen, maar je moet met vrij veel zaken rekening houden (kleuren, patronen, knopen en katten). Naarmate het spel vordert, blijft er steeds minder ruimte over om je volgende tegel neer te leggen en word het echt knap lastig om nog aan de opdrachten te voldoen. Uiteindelijk is het me maar gelukt om 1 scoretegel succesvol te volbrengen. Ik denk wel, dat als je het spel vaker zal spelen, dat je dan beter weet welke kleuren en patronen er in voorkomen, zodat je het iets makkelijker kunt proberen uit te plannen. Ook ik ben erg enthousiast over het spel. Het zit goed in elkaar en de spelonderdelen zien er mooi uit. Ze hebben zelfs alle katten in het spel grappige namen gegeven! Welke dat zijn? Dat moet je zelf maar ontdekken ;-) |
| Matthias Ik ben meer een hondenliefhebber, maar ik moet toegeven dat dit spel er wel heel leuk uit ziet. Bij het lezen van de regels viel het me meteen al op dat je in dit spel allerlei verschillende, parallelle puzzels aan het maken bent en dat leek me een leuke uitdaging. Gelukkig bleek dit in werkelijkheid ook echt leuk te zijn. Zoals Martha al beschreef, probeer je zo lang mogelijk jouw opties open te houden en moet je daarbij zeker ook rekening houden met wat jouw tegenstander van plan is. Alleen dan kun je een goede inschatting maken of je een bepaald doel beter nu meteen op kan geven of nog even langer wacht. Daarnaast moet je ook goed opletten dat je niet te mooie opties voor jouw tegenstanders open laat liggen. Het feit dat de randen van de speelborden meetellen, zorgt er ook voor dat je dit vanaf de allereerste zet al kunt en moet doen, waardoor het spel een goede spanningsboog heeft. Al met al zorgt dit alles ervoor dat het spel een leuke uitdaging is waarbij je opportunistische tactieken afwisselt met een groter, strategisch plan. |
Coatl is een kleurrijk spel met mooie kunststof speelstukken en een interessant thema. Tijdens het spel maken de spelers namelijk kleurrijke Coatls om indruk te maken. Gelukkig kregen we een demo exemplaar dat we meteen konden uitproberen.

Het voorraadbord wordt midden op tafel klaargelegd en gevuld met koppen, staarten en rompdelen uit de respectievelijke zakjes. De voorspellingskaarten worden geschud en daarna worden er zes open gelegd om het aanbod te vormen. Elke speler krijgt ook een aantal van deze voorspellingskaarten (overeenkomstig zijn plek in de beurtvolgorde) en kiest er drie om te houden. De tempelkaarten worden geschud en elke speler krijgt hiervan ook één kaart. De rest wordt in twee open trekstapels klaargelegd op tafel. Ten slotte krijgt elke speler een spelersbord en drie offerfiches in zijn kleur.
Telkens als je aan de beurt bent, mag je Coatldelen pakken van het voorraadbord, voorspellingskaarten nemen, een Coatl bouwen, of één van je offerfiches inzetten.
Kies je voor het pakken van Coatldelen, dan pak je één kop, één staart of een setje van twee rompdelen van het voorraadbord. De gepakte onderdelen moet je op lege vakjes van jouw spelersbord plaatsen en je hebt daar plaats voor maximaal acht onderdelen. Als alle koppen en staarten of alle rompdelen van het voorraadbord genomen zijn, dan wordt het voorraadbord weer aangevuld met onderdelen uit de betreffende zak(ken).
Neem je voorspellingskaarten, dan mag je voorspellingskaarten toevoegen aan je hand uit het aanbod of van de dichte stapel. Hierbij mag je nooit meer dan vijf kaarten in je hand hebben. Als je klaar bent met pakken, dan wordt het aanbod weer aangevuld.
Ga je een Coatl bouwen, dan kun je kiezen om een nieuwe Coatl te beginnen of één van jouw onvoltooide Coatls uit te breiden. In beide gevallen mag je zoveel Coatl-delen van je spelersbord gebruiken als je wilt. Een Coatl kan echter maar één kop en één staart hebben. Als één of meerdere van jouw Coatls voldoet aan de voorwaarden van voorspellingskaarten in je hand, dan kun je deze voorspellingskaarten bij de betreffende Coatl(s) spelen.
Als je een Coatl voltooid, krijg je nog een laatste kans om voorspellingskaarten te spelen. Elke Coatl moet minimaal één voorspellingskaart hebben en maximaal vier. Je mag daarnaast ook een tempelkaart spelen. Dit kan de tempelkaart in je hand zijn, maar ook één van de twee bovenste kaarten op de openliggende tempelstapels. Alle gespeelde kaarten leg je vervolgens dicht bij de voltooide Coatl.
In plaats van de standaardacties kun je er ook voor kiezen om één van jouw offerfiches af te leggen om de daarop afgebeelde speciale actie uit te voeren. Eén van deze fiches staat je toe om uit één van de zakken precies de juiste kop, staart of rompdelen te zoeken voor jouw Coatl. Een ander fiche staat je toe om het aanbod van de voorspellingskaarten te verversen en dan daarmee jouw hand te verbeteren en het laatste fiche laat je één van de open tempelkaarten aan je hand toevoegen.
Als een speler zijn actie heeft uitgevoerd, is de volgende speler aan de beurt. Het spel eindigt zodra een speler zijn derde Coatl voltooid heeft, of als er helemaal geen rompdelen meer in de voorraad zijn. Iedereen krijgt nu nog een aantal beurten afhankelijk van hoe het spel eindigde en waar hij in de beurtvolgorde zit. Als iedereen zijn laatste beurt heeft uitgevoerd, volgt de eindtelling. Daarbij bepaalt iedereen hoeveel punten hun Coatls opleveren door te controleren hoe goed deze voldoen aan de voorwaarden op de voorspellings- en tempelkaarten die er bij gespeeld zijn. De speler met de meeste punten wordt uitgeroepen tot de nieuwe hogepriester en wint het spel.
| Martha: Het spel is me goed bevallen. Het is leuk om de Coatls te bouwen, het ziet er super uit als je een voltooide Coatl voor je hebt liggen, zeker omdat je ze een beetje kunt laten kronkelen. Het was een leuke puzzel om te proberen de juiste delen te verzamelen, genoeg kaarten te voltooien en dit allemaal snel genoeg te doen, zodat je wel al je Coatls af hebt aan het einde van het spel. Iets minder vond ik het regelboek, er staat bijvoorbeeld niet in wat je met de zakken moet doen. Uiteindelijk kwamen we er wel uit, maar in eerste instantie zat ik een beetje raar te kijken. Toen we eenmaal de onduidelijkheden hadden opgelost, was het geen probleem meer en speelde het spel vrij vlot weg. Af en toe waren er wat denkmomenten, waarop iemand toch even goed moest kijken naar de opties, maar dit werd nooit vervelend, omdat je die tijd prima kunt gebruiken om zelf ook alvast te plannen. We hadden verschillende momenten waarop niemand delen uit de voorraad wilde pakken, omdat je dan de anderen weer extra mogelijkheden geeft. Dit zorgt ervoor dat het interessant blijft wat de anderen doen. Als er veel aanbod is, hoop je dat ze niet wegpakken waar jij op zit te wachten, als er niet zoveel meer ligt, hoop je dat ze het opmaken, zodat jij weer volop keuze hebt. Sowieso is het handig om een beetje door te hebben welke kleuren wel of niet interessant zijn voor je tegenstanders, zodat je daar rekening mee kunt houden. Het spel heeft wel een leuke mix tussen strategie en tactiek. Aan de ene kant kies je voor bepaalde kleuren/patronen als je eenmaal een Coatl begonnen bent, maar je bent ook aan het kijken wat je verder kunt gaan doen, waarbij het zeker helpt als je in kunt spelen op wat er toevallig beschikbaar is. Ik zou dit spel zeker nog eens willen spelen. Het valt voor mij ongeveer in dezelfde categorie als Azul, een gestroomlijnd, abstract spel met mooie onderdelen, wat je leuk even kunt spelen als je een uurtje hebt. |
| Yvette: Coatl is echt een leuk spel! Het is kleurig, simpel, duurt niet al te lang en de art style in Maya thema vind ik erg mooi. Ik had een wat lastig begin, ik had namelijk helemaal geen goede voorspellingskaarten in m'n hand in combinatie met de spelonderdelen die op het voorraadbord lagen. Ik had besloten om mijn eerste Coatl te bouwen met enkel groene en rode rompdelen. Maar natuurlijk... Martha, die naast me zat en eerder aan de beurt was, ging ook voor groen, dus zij kaapte elke keer de groene onderdelen voor m'n neus weg! Uiteindelijk heb ik met deze rood/groene Coatl wel redelijk wat punten verdiend, maar ik was al vrij gauw overgestapt naar een andere Coatl, Al spelende had ik namelijk voorspellingskaarten gepakt die meer een blauw thema hadden, een kleur die Martha en Matthias allebei niet gebruikten. Slim besluit, want met deze Coatl kon ik vrij m'n gang gaan en heb ik een boel punten gescoord! De offerfiches vind ik een leuke toevoeging aan het spel, het kan een zetje de juiste richting op geven. Of het kan er nét voor zorgen dat jij niet degene bent die het voorraadbordje leeg moet pakken. Want uiteraard wil je je medespelers niet helpen! ;-) Zeker een aanrader, al is het maar alleen omdat je een toffe Coatl in elkaar mag puzzelen! |
| Matthias Coatl deed mij denken aan een ander toegankelijk spel met fraaie gekleurde onderdelen, namelijk Reef. In beide spellen bouw je een leuk bouwwerkje met gekleurde onderdelen en moet je afwisselend je focussen op het verzamelen van onderdelen of het verzamelen van scoringskaarten. In beide spellen moet je ook goed opletten wat jouw tegenstanders van plan zijn en kun je soms voor jouw tegenstanders gunstige zetten blokkeren door ze zelf uit te voeren. Toch zijn er ook een aantal verschillen die Coatl net iets uitdagender maken. Zo is daar bijvoorbeeld de spannende dans wie ervoor gaat zorgen dat de onderdelen weer aangevuld worden en dus zijn tegenstanders veel nieuwe opties geeft. Soms wil je dit moment toch even uitstellen door een andere (vaak suboptimale) actie uit te voeren. Een ander interessante keuze is wanneer je de voorspellingskaarten bij jouw Coatls speelt. Doe je dat vroeg, dan heb je namelijk een legere hand en kun je flexibeler nieuwe voorspellingskaart verzamlen. Het nadeel is dan echter dat je jouw plannen vroeg blootlegt en je tegenstanders beter weten wat je van plan bent en dit plan effectiever kunnen blokkeren. Deze extra spanningsvelden gaan een klein beetje ten koste van de elegantie van het spel. Er zijn net wat meer kleine regeltjes die je moet onthouden. Het regelboek helpt daar soms ook niet in mee. Alle regels staan er zeker in en worden ook voldoende herhaald in opsommingen. Om de één of andere reden kon ik echter altijd net een opgezocht regeltje niet vinden in de opsomming waar ik hem zou verwachten en moest ik dus meer door het boekje bladeren. Dat laatste is echter maar een klein nadeeltje, want het spel is echt niet heel moeilijk en ik verwacht dat je na het 2e spel al niets of nauwelijks nog iets moet opzoeken. Gezien hoe snel het speelt en hoe leuk het is, zal dat dus geen probleem zijn. |