We hebben gisteren het spel Noctiluca gespeeld. In het bordspel Noctiluca duiken spelers om de beurt in het diepe water om zeldzame en prachtige Noctiluca (dobbelstenen) te vangen. Spelers verzamelen deze waardevolle wezentjes in kruiken.

Je verdient punten door je kruiken precies met de juiste kleuren dobbelstenen te vullen, de waarde van de dobbelsteen maakt hierbij niet meer uit. Als je een kruik hebt gevuld, leg je deze aan de kant en mag je een nieuwe kruik pakken van één van de vier stapels. Elke gevulde kruik levert je ook een bonusfiche van deze soort kruik op. Deze fiches worden steeds meer waard, maar je kunt ook gaan achterlopen als je te lang wacht.

Aan het eind tel je alle punten op van jouw kruiken en scoringsfiches. Vervolgens controleer je wie de meerderheid heeft van elk type scoringsfiche en worden de overgebleven fiches als enkele punten verdeeld over de spelers die de meerderheid hebben. De laatste (en belangrijke) klapper is de kleur waar jij in het geheim voor speelt. Elk vakje in jouw kleur op de door jou verzamelde kruiken levert je namelijk een bonuspunt op. Tel alles op en roep de winnaar uit van dit vlotte spel.

Hoewel Noctiluca een beetje buiten onze huidige reeks artikelen over solospellen lijkt te vallen, hebben we toch er voor gekozen om dit leuke spel nu te beschrijven. In de regels wordt namelijk een leuke, puzzel-achtige solovariant beschreven die je met dit spel kunt spelen.

~ Yvette, Matthias & Martha

Als je bij het thuiswerken toch het kantoor begint te missen, is Klus Geklaard! misschien iets voor jou. In dit spel moet je namelijk naar het kantoor om documenten te sorteren. Gelukkig zijn daar koffie en snoepjes om jezelf scherp te houden. Lukt het je om op tijd alle documenten op volgorde te leggen?

Aan het begin van het spel schud je de kaarten en leg je kaart 48 onderop. Je krijgt zeven kopjes koffie en zeven snoepjes om je energieniveau op peil te houden. Het doel van het spel is om in maximaal acht ronden de kaarten te sorteren van 1 tot 48.

In je beurt trek je de bovenste drie kaarten van de stapel en legt ze voor je neer. Als een kaart je een snoepje geeft, krijg je die meteen. Als een kaart op de gesorteerde stapel past, leg je deze daar neer en trek je een nieuwe kaart van de stapel. Daarna mag je snoepjes betalen om de acties op de kaarten te activeren. Op deze manier kun je extra kaarten trekken, kaarten verschuiven om ze pas in een volgende beurt te gebruiken, kaarten naar of uit het afleggebied te verplaatsen of kaarten onder de stapel leggen zonder ze eerst af te leggen.

Als je geen acties meer kunt of wilt gebruiken, mag je de kaarten nog sorteren en vervolgens worden ze naar het afleggebied geschoven. Liggen er nu meer dan drie kaarten in het afleggebied, doe je de oudste kaarten in volgorde gedekt onder de stapel tot er nog drie kaarten liggen. Op het moment dat je kaart 48 naar het afleggebied schuift, is de ronde afgelopen en moet je een kopje koffie drinken om wakker te blijven. Is de koffie op? Dan heb je helaas de deadline niet gehaald.

Mijn exemplaar van dit spel ziet er behoorlijk gebruikt uit, want ik heb het meer dan tachtig keer gespeeld. Desondanks blijf ik het een erg leuk spelletje vinden. Proberen om de kaarten slim op volgorde te krijgen zodat je een hele hoop in één keer kunt sorteren, maar ook zorgen dat je de 48 niet te snel in het afleggebied legt, zodat je het drinken van koffie zo lang mogelijk kunt uitstellen, heeft mij al een heleboel uurtjes vertier opgeleverd. Het blijft eigenlijk nooit bij maar één potje, zeker niet als het me niet lukt om te winnen!

~ Martha

Door de maatregelen zitten we natuurlijk veel meer thuis dan normaal. Mensen uitnodigen voor spelletjes zit er helaas niet in en wellicht blijkt de spelletjes-tolerantie van jouw partner kleiner nu jouw aanvraag groeit. Vrees niet, want om deze redenen gaan we voorlopig een aantal solospellen extra onder de aandacht brengen.

We trappen af met het zeer compacte Squire for Hire. In dit spel ben je niet de dappere held die de monsters of schurken verslaat, maar zijn trouwe schildknaap. Jij moet zorgen dat alle verzamelde buit efficiënt in de tas gepakt wordt, zodat je zoveel mogelijk kunt dragen en jouw held de handen vrij heeft om nieuwe queesten te voltooien.

Aan het begin van het spel kies je één van vier verschillende schildknapen om te spelen die elk een eigen specialisatie en scoremogelijkheden hebben. De 14 buitkaarten worden geschud en je krijgt een beginkaart om jouw tas mee te beginnen. De overige kaarten worden met de queeste kant naar boven midden op tafel gelegd en de bovenste twee bovenste buitkaarten worden opengedraaid als mogelijke beloningen voor het oplossen van de queeste die nu zichtbaar is.

Je lost de een queeste op door ofwel de benodigde waarde van het gevraagde type al in je tas te hebben, ofwel het gevraagde voorwerp te gebruiken door deze volledig te bedekken met één van de zichtbare buitkaarten. Als je de queeste kunt oplossen, kies je één van beide openliggende buitkaarten en voegt deze toe aan je tas. Daarbij moet minstens één van de voorwerpen op de zojuist verkregen kaart volledig op de buitkaarten liggen die je al in je tas had. De queeste die je net hebt opgelost wordt omgedraaid en komt in de plaats van de buitkaart die je genomen hebt. Als je de queeste niet kon oplossen, wordt de kaart ook omgedraaid en plaats je deze op één van beide open buitkaarten.

Als je alle queesten hebt opgelost of omgedraaid, is het tijd om punten te tellen. Je krijgt één punt voor alle zichtbare voorwerpen in je tas en verliest één punt voor elk stuk rommel dat zichtbaar is. Verder krijg je een extra punt voor elk paar identieke voorwerpen en voor de specialisatie van jouw karakter. Als het je lukt om 25 of meer punten te halen, heb je gewonnen.

~ Matthias & Martha

Tapestry is één van die spellen die er geweldig uitzien, waardoor ze meteen de aandacht trekken. Matthias wilde deze ook wel eens uitproberen, dus een spelletjesavond was snel geregeld!

In Tapestry kiest elke speler een volk en een plek voor de hoofdstad van zijn beschaving, die ze tijdens het spel tot bloei proberen te brengen. Je bouwt je hoofdstad op met verschillende gebouwen, ontwikkelt je op verschillende gebieden en ontdekt de wereld om je heen. Dit levert je steeds meer mogelijkheden op om jouw beschaving nog beter te maken.

In jouw beurt kies je elke keer om te ontwikkelen of inkomen te krijgen. Als je kiest voor inkomen, krijg je grondstoffen, verbeter je een techkaart en krijg je punten voor hoever je je hebt ontwikkeld in verschillende categorieën. Tevens gebruik je de eigenschap van jouw volk als deze van toepassing is en speel je een tapestrykaart die je bijvoorbeeld punten of een speciale eigenschap voor het nieuwe tijdperk oplevert.

Als je gaat ontwikkelen gebruik je jouw grondstoffen om vooruit te gaan op één van vier verschillende ontwikkelingssporen: ontdekkingsreis, wetenschap, technologie en militair. Het ontdekkingreisspoor zorgt ervoor dat je boerderijen kunt bouwen en de wereld om je heen kunt ontdekken. Het wetenschapsspoor laat je huizen bouwen en zorgt ervoor dat je verder kunt komen op de ontwikkelingssporen. Het technologiespoor geeft je techkaarten en laat je markten bouwen. Op het militaire spoor heb je de mogelijkheid om gebieden te veroveren en pakhuizen te bouwen. Tevens krijgt de eerste persoon die bepaalde velden op een ontwikkelingsspoor bereikt een bezienswaardigheid voor zijn hoofdstad.

De gebouwen en bezienswaardigheden die je tijdens het spel krijgt, plaats je in jouw hoofdstad. Je probeert daarbij zoveel mogelijk vakjes te bedekken. Volgebouwde wijken leveren je namelijk een extra grondstof naar keuze op en bij volle rijen of kolommen krijg je punten bij elke inkomensronde.

Nadat je drie tapestrykaarten hebt gespeeld en je niet meer kunt of wilt ontwikkelen, krijg je nog een laatste inkomensronde waarbij je nog punten krijgt. De andere spelers die nog niet zover zijn, spelen gewoon door, totdat ook zij hun laatste inkomensronde gehad hebben. De speler met de meeste punten is de winnaar.

~ Matthias & Martha

Een tijdje terug kwamen er vijf verschillende mooie blikjes binnen met daarin een nieuw spel in de wereld van Abyss: Conspiracy: Abyss Universe. Mijn interesse was gewekt en nadat ik me wat meer in het spel verdiept had, heb ik er één aangeschaft (de paarse uiteraard ;)). Een vlot spelletje dat me ook erg leuk leek om eens met mijn collega's te spelen, dus zo gezegd, zo gedaan!

In Conspiracy probeer je de meest invloedrijke personen uit vijf verschillende facties in jouw senaat te verzamelen en zo de macht over te nemen. Tijdens zijn beurt trekt een speler één tot drie nieuwe personen van de trekstapel en kiest daar één van om toe te voegen aan zijn senaat. De kaarten die hij niet kiest, komen in het midden te liggen en zijn beschikbaar voor de andere spelers. Als er kaarten in het midden liggen, kan een speler er namelijk ook voor kiezen om alle kaarten in dezelfde kleur te nemen en toe te voegen aan zijn senaat, in plaats van het trekken van de stapel. Dit zorgt ervoor dat je goed moet bedenken of je echt meer keuze wilt, want hoe erg help je je tegenstander met de kaarten die jij niet kiest?

De kaarten die zo verzameld worden, worden in een omgekeerde piramide neergelegd. De kaarten hebben allemaal een effect, sommige laten je kaarten van plek ruilen, of zorgen ervoor dat je een extra kaart moet opendraaien, andere geven je parels of sleutels. Degene met de meeste parels aan het eind van het spel verdient vijf extra punten. Elke keer als je twee gelijke, of drie sleutels in totaal hebt, mag je een locatiekaart pakken. Ook daarbij kun je weer kiezen uit de openliggende locaties, of één tot drie locatiekaarten van de stapel trekken, er één kiezen en de overige open leggen. Locaties geven je soms extra mogelijkheden tijdens het spel en leveren extra punten op aan het eind van het spel.

Aan het eind van het spel scoor je punten voor de invloedrijkste persoon uit elke factie, de locaties, parels (als je de meeste hebt) en voor de grootste aaneengesloten groep van dezelfde factie in jouw senaat. Degene met de meeste punten, is de winnaar.

~ Matthias, Martha & Yvette

Je opent je ogen en ontdekt dat je een geest bent geworden! Onderzoekers verzamelen zich bij jouw ontzielde lichaam. Kan jij aan hen duidelijk maken wat er is gebeurd in Paranormal Detectives?

In dit spel neemt één speler de rol van de geest op zich en krijgt een volledige beschrijving van zijn dood. De andere spelers zijn paranormale detectives die moeten ontdekken hoe hij gestorven is. Zij gaan de geest vragen stellen over details van zijn dood en geven middels één van hun interactiekaarten aan hoe de geest deze vragen moet antwoorden. Zo kunnen ze de geest laten antwoorden door tarotkaarten te spelen, een woordpuzzel neer te leggen, een vorm te maken met de twee touwtjes, met de hand van een onderzoeker een tekening te maken, etc. Elke onderzoeker heeft zijn eigen onderzoekmethoden en heeft dus een eigen set interactiekaarten.

Als een detective een antwoord op zijn vraag heeft gekregen, dan kan hij proberen de zaak op te lossen. Hij moet hierbij aangeven wie verantwoordelijk is voor de dood, waar deze plaatsvond, hoe de geest gestorven is, wat het motief of de reden is van de dood en welk voorwerp de dood veroorzaakt heeft. Als de detective alle juiste antwoorden geeft, dan wint hij direct samen met de geest. Zo niet, dan schrijft de geest in het geheim op het bordje van de detective hoeveel van de antwoorden correct waren en heeft hij de optie om een extra hint te geven voor alle onderzoekers.

Elke detective kan tijdens het spel echter maar twee keer proberen de zaak op te lossen en alleen jouw beste poging telt. Je wilt dus vrij zeker zijn van jouw zaak voordat je een gokje waagt. Als echter niemand alle juiste antwoorden gegeven heeft voor het einde van het spel, dan wint de speler die als eerste de meeste juiste antwoorden gaf.

~ Gerwi, Matthias, Martha & Yvette

Spelletjes spelen is één van mijn favoriete manieren om mijn vrije tijd door te brengen. Het is natuurlijk altijd gezellig om samen om de tafel een bordspel te spelen, maar ook met een computerspel kan ik me uitstekend vermaken. Een bordspel met een computerspelthema vind ik dan ook altijd interessant om te bekijken. Toen vorige maand de hack-and-slash RPG als bordspel Sanctum uitkwam, wilde ik deze dan ook zeker proberen kopen. De uitgever had al eerder een leuke omzetting van een computerspel naar bordspel gemaakt in Adrenaline en ook veel van hun andere spellen vinden we erg goed.

In Sanctum nemen twee tot vier helden het op tegen de demonische koning die bezit heeft genomen van de stad Sanctum. Op weg naar de stad komen ze hordes demonen tegen die ze moeten verslaan om ervaring op te doen, nieuwe vaardigheden te leren en betere uitrusting te verzamelen.

In zijn beurt kan een speler verder lopen richting Sanctum, waarbij hij een groepje demonen aantrekt. Hij kan er ook voor kiezen om te vechten met de demonen die hij eerder heeft aangetrokken. Daarbij gooit de speler met een aantal dobbelstenen en moet hij de waardes die op de demonen staan exact halen. Gelukkig heb je verschillende mogelijkheden om dobbelsteenworpen aan te passen. Demonen die je verslaat, geven je de mogelijkheid nieuwe vaardigheden te leren en geven je nieuwe uitrusting. Demonen die je niet verslaat, doen je schade als je je niet kunt verdedigen. Het gebruiken van je uitrusting kost echter focus en/of uithoudingsvermogen. Gelukkig kun je die terugkrijgen door de derde optie te kiezen: rusten. Daarbij herstel je niet alleen je focus en uithoudingsvermogen, maar kun je ook je uitrusting aanpassen.

Als de spelers zijn aangekomen bij de muren van Sanctum, hebben ze zich hopelijk goed genoeg kunnen ontwikkelen en voorbereiden om het op te nemen tegen de demonische koning. Deze is uiteraard niet blij dat jullie hem komen storen en brult tegen iedereen om jullie schade te doen of anderszins te hinderen. Iedereen gaat vervolgens zijn eigen gevecht aan waarbij je een rij van negen kaarten krijgt om te verslaan. Elke tweede kaart is een woedekaart, waarop een tegenaanval van de demonische koning staat. Als geen van de helden zijn gevecht weet te winnen is Sanctum verloren. De held die zijn gevecht weet te winnen en nog de meeste levenspunten over heeft, wint het spel.

We hebben Sanctum al meerdere keren gespeeld en ik heb het al als alle vier de helden opgenomen tegen de demonische koning.

Bij ons eerste spel was ik de Huntress (groen), die de mogelijkheid heeft om verkregen juwelen te gebruiken als focus of uithoudingsvermogen en uitrusting van het eerste niveau kan dragen zonder daarvoor juwelen in te zetten. Helaas kwam ik net één beurt te kort en stierf mijn Huntress een anonieme dood. Gelukkig wist de andere speler wel te winnen, waardoor in ieder geval Sanctum wel gered werd.

De uitdaging wordt dan natuurlijk om het volgende potje wel te overleven, dus ging ik het als de Outlaw (beige) nog een keer proberen. Hij heeft de beschikking over een extra drankje om focus of uithoudingsvermogen te regenereren. Jammer genoeg ging het eindgevecht deze keer nog slechter en ook mijn Outlaw ging kansloos ten onder. Wederom had mijn medespeler meer succes en was Sanctum veilig.

Yvette had ondertussen aangegeven het spel ook te willen proberen, waardoor ons volgende potje met vier spelers was. Deze keer kroop ik in de huid van de Slayer (rood), die veel uithoudingsvermogen heeft en een kort lontje heeft. Woede zorgt ervoor dat je met één dobbelsteen altijd raakt. Deze keer lukte het me niet alleen om het gevecht winnend af te sluiten, maar ik had ook nog eens het meeste leven over. Eindelijk had ik een keer bijgedragen aan het bevrijden van Sanctum!

Zo'n overwinning smaakt uiteraard naar meer en er was één held die ik nog niet gespeeld had: de Dancer (blauw). Zij heeft de mogelijkheid uitrusting waar focus voor gebruikt wordt twee keer te activeren en kan elke keer een extra dobbelsteen gebruiken als ze de worp aanpast met haar uitrusting. Deze keer was ik de held van de dag: door mijn Dancer ging Sanctum niet ten onder aan de demonen.

Martha:
Wat ik erg leuk vind is dat alle helden binnen hetzelfde spelsysteem andere mogelijkheden en speelstijlen hebben. Het is elke keer weer een leuk puzzeltje om de juiste demonen te verslaan zodat je de juiste uitrusting kunt vinden, maar ook op te letten dat je daarmee wel de juiste vaardigheden kunt leren en voldoende juwelen vrijspeelt om je gevonden uitrusting te kunnen dragen. De Huntress is de enige held waarmee het nog niet gelukt is om het eindgevecht te winnen, maar dat maakt haar juist ook tot een leuke uitdaging. Bovendien kunnen we, als we het spel ooit makkelijk gaan vinden, in plaats van op het normale niveau ook nog op de niveau's moeilijk, nachtmerrie en inferno spelen, waardoor ik verwacht dat we er nog veel speelplezier aan zullen beleven.

Yvette:
Ook ik speel in mijn vrije tijd regelmatig computerspellen naast bordspellen, wat mijn interesse in Sanctum gelijk aanwakkerde. Ik was aangenaam verrast hoe goed ze elementen van een computerspel in een bordspel hebben verwerkt. Met name de rust optie waarbij je je uitrusting kan aanpassen om je karakter nóg beter te laten vechten en verdedigen tegen de hordes demonen deed mij erg denken aan computerspellen.
Zoals Martha beschreef heb ik gespeeld met de Huntress (groen), waar nog nooit een spel mee gewonnen is. Ook ik vond het een lastig karakter om mee te spelen, maar dat komt denk ik met name doordat ik niet de goede vaardigheden heb gekozen. Bij de laatste ronde van het spel heb ik hopeloos verloren, omdat mijn verdediging zwaar ondergeschikt was tegen de demonen. Ik denk dat als ik me de volgende keer meer richt op betere vaardigheden en aanvallen, het spel nog wel eens heel anders zou kunnen verlopen.
Ik ben vastberaden om het spel nog een keer te spelen met de Huntress, want het moet toch mogelijk zijn om ook met dat figuurtje toch minstens één keer te winnen!

~ Martha & Yvette

Elk jaar ga ik met plezier een dagje (of twee) naar Spiel in Essen. Lekker nieuwe spellen kijken en uitproberen! Eén van de spellen die hoog op mijn probeerlijstje stond, was het nieuwe spel in de Azulreeks, Summer Pavilion/Zomerpaviljoen.

Tijdens het spel bouwt iedereen zijn eigen tegelvloer bestaande uit zeven sterren: zes in verschillende kleuren en één met zes verschillende kleuren in het midden. Om een segment van een ster te kunnen bouwen, heb je zoveel tegels in de juiste kleur nodig als het getal dat in het segment staat.

Deze tegels verzamel je door van de verzamelplaatsen alle tegels van één kleur te pakken en de overige tegels naar het midden te schuiven. Zodra er tegels in het midden liggen, mag je daar ook alles van één kleur vandaan pakken. De eerste speler die dit doet krijgt zoveel minpunten als het aantal tegels dat hij pakt, maar wordt ook de startspeler in de volgende ronde. Elke ronde is er één jokerkleur, hiervan mag je maximaal één steen pakken, maar als er stenen in de jokerkleur liggen als je een andere kleur pakt, krijg je er één steen in de jokerkleur gratis bij.

Zodra alle tegels gepakt zijn, plaatsen de spelers om de beurt één tegel op hun eigen tegelvloer. Daarbij kan het handig zijn om zo te bouwen dat je bepaalde vakken tussen de sterren helemaal omringt met tegels om zo bonusstenen te mogen pakken voor extra mogelijkheden. Bij het bouwen krijg je meteen punten voor het aantal aangrenzende tegels in de ster. Aan het eind van het spel zijn er bonuspunten te verdienen voor het betegelen van alle segmenten met 1,2,3, of 4 en voor het helemaal af hebben van sterren in dezelfde kleur. Degene die aan het eind van het spel de meeste punten heeft verzameld, is de winnaar.

Uiteraard was ik niet de enige die nieuwsgierig was en het spel graag eens wilde proberen, maar met wat geduld lukte het om een plekje te bemachtigen aan een van de vele speeltafels. Mijn medespelers waren ook al bekend met de eerdere versie(s) van Azul, dus na een korte uitleg konden we van start.

Uiteraard waren de verzamelplaatsen met tegels in de jokerkleur populair. Er werd enthousiast verzameld en uiteindelijk moest er ook uit het midden gepakt worden, wat een boel minpunten opleverde voor mijn linkerbuur en mij dus tot de laatste speler in de volgende ronde maakte. Toch jammer als er maar een paar tegels in de jokerkleur liggen... Maar ja, uit het midden pakken is ook wel veel minpunten, dus ik koos eigenlijk altijd toch maar voor het pakken van een verzamelplaats. Wat mijn linkerbuur dan weer de gelegenheid gaf om startspeler te worden met de bijbehorende stapel tegels en minpunten. Dit zorgde ervoor dat hij gedurende het hele spel een beetje achteraan hing in de score, terwijl de anderen ongeveer gelijk op gingen.

Totdat er opeens iets misging bij mijn rechterbuur, hij kon niet meer zoveel bouwen, waardoor hij achterbleef op het scorespoor. Tegelijkertijd ging mijn linkerbuur met een boel bonustegels wel heel lekker en haalde ons weer bij. Ondertussen realiseerde ik me dat het wel heel leuk was om de 1,2,3 en 4 segmenten van bijna alles al volgebouwd te hebben tegen het einde van het spel, maar dat dat er ook voor zorgt dat je je eigen mogelijkheden tot verder bouwen wel erg beperkt. De laatste ronde was daardoor erg spannend - zou ik de juiste tegels kunnen pakken om alle 3 en 4 ook vol te bouwen, of zou ik blijven zitten met een hoop tegels die ik niet kon plaatsen en daar een hoop minpunten op scoren?

Uiteindelijk wist ik gelukkig voldoende tegels in de juiste kleuren te verzamelen om alles vol te bouwen en had ik maar één tegel over. Na een klein uurtje eindigde de zeer geslaagde demo met een score van 111 - 98 - 60 - 58.

~ Martha

Microgames, zoals Love Letter, de Ultra Tiny reeks en de Lost Legacy reeks, zijn altijd intrigerend. Het is interessant om te zien hoe een uitgebreider spelconcept teruggebracht wordt naar de essentie en in een paar componenten gepresenteerd kan worden. Helaas gaat dit vaak wel ten koste van de diepgang en herspeelbaarheid. Toen Quined Games aankondigde dat ze Circle the Wagons en Sprawlopolis gingen uitbrengen, was de interesse meteen gewekt, want deze voormalige Print & Play spelletjes zijn hooggewaardeerd en leken dat ook na verloop van tijd te blijven. Een goed teken!

Beide spellen bestaan uit slechts 18 dubbelzijdige kaarten en werken grotendeels volgens hetzelfde principe. Eén kant van elke kaart toont een gebied met vier gekleurde zones en de andere kant toont een doel waarmee je (min)punten kunt verdienen. Tevens plaats je in beide gevallen gebiedskaarten naast elkaar of (deels) op elkaar om een stad te bouwen en daarbij zo groot mogelijke aaneengesloten gebieden in dezelfde kleur te krijgen. De overeenkomsten houden daar op, want Sprawlopolis is een coöperatief spel voor 1-4 spelers en bij Circle the Wagons nemen 2 spelers het tegen elkaar op.

CIRCLE THE WAGONS

In Circle the Wagons worden 3 willekeurige kaarten met de doelzijde open in het midden van de tafel neergelegd. Dit bepaalt waarmee je in dit spel bonuspunten kunt verdienen of hoe je met minpunten opgezadeld kan worden. De rest van de kaarten wordt met de gebiedszijde open in een cirkel om de doelkaarten heen gelegd. Eén speler wordt de startspeler en de andere speler bepaalt bij welke gebiedskaart het spel gestart wordt.

Elke keer dat je aan de beurt bent, heb je de keuze om de eerstvolgende gebiedskaart uit de cirkel te pakken of één of meer gebiedskaarten over te slaan om een andere gebiedskaart te pakken. Op het moment dat je voor de tweede optie gaat, dan moet je echter alle overgeslagen gebiedskaarten aan jouw tegenstander geven. Vervolgens moeten beide spelers eventueel verkregen gebiedskaarten in hun stad plaatsen. Je mag daarbij eerder geplaatste gebiedskaarten in jouw stad (deels) overlappen en de kaarten 180° draaien.

Je probeert jouw gebiedskaarten op dusdanige wijze te plaatsen dat je zo groot mogelijke gebieden van gelijkgekleurde zones krijgt, want dit levert je punten op. In de situatie hierboven krijg je aan het einde van het spel bijvoorbeeld 6 punten voor de grootste woestijd (rood) en 3 punten voor de grootste vlakte (geel). Daarnaast probeer je de symbolen op de kaarten dusdanig te plaatsen dat ze zo goed mogelijk voldoen aan de doelen die in het begin van het spel opengelegd zijn. Als alle kaarten geplaatst zijn, dan tellen de spelers hun score op met behulp van het scoreblokje en wint de speler met de meeste punten.

SPRAWLOPOLIS

Ook bij Sprawlopolis worden er drie doelen open gelegd, maar ditmaal staan er getallen bij. Het totaal van de getallen op de doelen bepaalt de doelscore die jullie minimaal met jullie stad moeten verdienen om het spel te verslaan. Iedere speler krijgt één gebiedskaart in de hand en de startspeler trekt er twee extra. De bovenste gebiedskaart van de stapel wordt in het midden van de tafel gelegd als beginpunt van de stad waar jullie samen aan gaan bouwen.

De startspeler kiest één van de gebiedskaarten uit zijn hand en speelt deze naast of (deels) op de stad volgens dezelfde regels als bij Circle the Wagons. De twee ongespeelde kaarten worden doorgegeven aan de volgende speler en er wordt een nieuwe gebiedskaart getrokken. De volgende speler herhaalt dit proces en er wordt op deze wijze doorgespeeld tot alle kaarten in de stad gespeeld zijn.

Bij Sprawloplois probeer je weer zo groot mogelijke gebieden van gelijkgekleurde zones te maken en zoveel mogelijk aan de doelen te voldoen om punten te scoren. Nieuw is echter dat je een minpunt krijgt voor elke (doorlopende) weg in jouw stad. Tijdens het plaatsen moet je dus goed opletten dat je niet teveel nieuwe wegen start die je later niet meer met elkaar kunt verbinden. Als de score van de gebieden, doelen en wegen bepaald is, dan vergelijk je deze met de doelscore en wordt bekend of de stad goedgekeurd is.

~ Matthias, Martha & Yvette

Soms kan een spel precies datgene doen wat er op de doos staat en je toch verrassen. Bob Ross: The Art of Chill Game is zo'n spel. Het speelt net zo eenvoudig als Bob Ross lijkt te schilderen, maar het is ook veel leuker dan de meeste spellen die voor een TV-licentie ontwikkeld zijn.

De basis van dit spel is zogenaamde set-collectie. Je krijgt elke beurt drie acties en gebruikt die voornamelijk om de juiste verf en kwast te verzamelen en dan het benodigde setje in te leveren om de blije boompjes, wollige wolkjes en wonderbaarlijke watertjes te schilderen op het getoonde Bob Ross schilderij. Als je een element schildert, dan scoor je punten voor de gebruikte kleuren en krijg je eventueel bonuspunten als je één van de eerste spelers bent die dit element geschildert heeft.

Dit zou op zichzelf al een prima spel zijn dat niet mistaat tussen andere spellen met TV-licenties, maar net zoals Bob Ross nooit bang was om op een al prima schilderij een grote klodder verf te smeren, hebben de designers nog een paar extra mechanieken toegevoegd die het spel naar een hoger niveau tillen. De eerste is de Bob dobbelsteen die elke speler rolt voor hij of zij drie acties uitvoert. Er is daarbij 50% kans dat Bob een effect op de spelers heeft en vooruitgang maakt op het schilderij. De effecten zijn net zo positief als Bob Ross zelf, maar je moet wel blijven doorschilderen om niet achter te lopen op Bob en extra bonuspunten te missen. Ik had persoonlijk bedenkingen over dit schijnbaar willekeurig gekozen willekeurig element, maar het geeft je soms leuke opties om een gokje te wagen. Het andere toegevoegde element is dat je technieken kunt leren die je in de toekomst meer punten op kunnen leveren, maar je op korte termijn kostbare acties en kaarten kosten. Dit versterkt het push-your-luck element van het spel nog verder en geeft je meer beslissingsmomenten.

Het resultaat is een spel dat je heel relaxt kunt spelen, maar dus zeker niet saai is. De balans voelt precies goed. Omdat de speelduur net zo lang is als Bob Ross over een schilderij deed, denk ik dat dit spel in menige spellenkast thuishoort en dan ook zeker vaak op tafel komt.

~ Matthias