Bij het kiezen van welk spel ik liever zou willen spelen, ben ik uitgegaan van wat ik nu graag zou willen spelen en/of onlangs gespeeld heb.

1. Dungeon Lords. Deze stond, net als de opvolger hieronder, ook in mijn eigen top 10, dus het verbaast me totaal niet dat deze hoog eindigen.
   
2. Dungeon Petz.
3. Lords of Waterdeep. Aanvankelijk leek me dit spel helemaal niet zo leuk, maar toen ik eenmaal overtuigd was om het eens te proberen, was ik verkocht! Dit speelt zo lekker weg, dat ik ook na een tijdje niet spelen, het zo weer op tafel kan zetten, zonder echt in de regels te hoeven kijken.
   
4. Gloomhaven: Jaws of the Lion. Dungeoncrawls/Adventuregames trekken me altijd, maar vaak blijkt het idee dan toch leuker dan de uitvoering. Bij dit spel is dat zeker niet aan de hand. Het ziet er leuk uit, de missies zijn spannend en je wordt stap voor stap meegenomen door de regels, wat het spel heel toegankelijk maakt.
5. Nefertiti. Dit is mijn favoriete veilingspel en stond ook in mijn lijstje van aanraders van een tijdje terug.
6. Puerto Rico. Deze hebben dit jaar weer eens op tafel gehad en dit blijft echt een heel goed spel. Hoewel mijn man wat minder blij wat dat ik zijn Kapiteinstrategie doorhad... Beurtvolgorde is wel echt een ding.
7. Glory to Rome. Dit kaartspel is een leuke puzzel, omdat je de kaarten op verschillende manieren kunt gebruiken, maar vaak meerdere manieren goed voor je kunnen zijn.
8. Race for the Galaxy. Dit kaartspel heeft een soortgelijk actieselectie mechanisme als Puerto Rico, maar omdat je de kaarten die je wilt spelen moet betalen door kaarten uit je hand af te leggen, voelt het wel echt anders. Ik speel deze het liefst met twee, omdat je dan elk twee rollen kunt kiezen, wat je extra mogelijkheden geeft. Weer een spel wat me is aangeraden, omdat ik het thema niet zo interessant vond, maar toen ik het eenmaal had gespeeld, bleef het niet bij één potje.
9. Dominant Species. Bij dit spel sprak vooral het thema me erg aan. Elke speler speelt een eigen soort, die ruimte moet claimen op het bord en voedsel moet verzamelen in een vijandige wereld.
   
10. The Castles of Burgundy: The Card Game. Nog een spelletje waarbij ik het eigenlijk niet wilde proberen, want het origineel vond ik niet veel aan. Het kaartspel blijkt echter veel minder random te voelen dan het bordspel, waardoor ik deze met veel plezier op tafel leg.

De keuzes van Matthias en mij lijken vooral overeen te komen op wat oudere spellen en op wat lichtere (kaart)spellen.

1. Mage Knight: the Boardgame. Dit is meteen een voorbeeld van een complex en lang spel, maar ik heb hier na het spelen echt het gevoel dat ik een avontuur beleeft heb met een begin, een oplopende spanningsboog en een climax aan het einde.
2. Dungeon Lords. Dit is duidelijk de grootste overeenkomst in onze smaak. Dit spel is best complex en heeft veel bewegende delen, maar het voelt wel als één geheel met een thematische focus. Daarnaast heeft het ook nog een unieke twist op het worker-placement mechanisme dat ik nog nergens anders heb gezien.
3. Dungeon Petz. Ook hier zijn we het heel erg eens. Dit spel is iets vergevingsgezinder dan Dungeon Lords, maar het briljante ei-systeem vormt een leuke focus die zowel mechanisch als thematisch goed werkt.
4. Through the Ages: A New Story of Civilization. Wat Martha schrijft over Adventure Games herken ik in mindere mate bij Civilization Games. Het idee klinkt vaak beter dan het in werkelijkheid speelt. Bij dit spel was ik bang dat het te abstract zou voelen, maar de balans is hier precies goed: het wordt niet onmogelijk onoverzichtelijk en het is ook niet zo gestroomlijnd dat het thema helemaal weg gepolijst is.
   
   Het valt vast wel op dat de top 4 spellen allemaal van de designer Vlaada Chvatil zijn. Deze designer is, naar mijn mening, één van de weinige die complexe spellen gefocust kan houden. Ik denk dat hij daarom ook succesvol is als bedenker van veel simpelere spellen zoals Codenames.
   
   
5. Concordia. Dit is een gestroomlijnd, interactief Eurospel dat spannend is tot het einde door de unieke manier van scoren. Dit is ook een schoolvoorbeeld van wat vroeger beschouwd zou worden als een complex Eurospel, maar juist verrassend vloeiend en soepel voelt als je modernere complexe Eurospellen hebt gespeeld.
6. Twilight Struggle. Ik denk dat iedereen wel een spel in de kast heeft staan dat ze heel leuk vinden, maar helaas niet zo vaak speelt als je zou willen. Dat is voor mij dit spel. Ik vind het een heel interessant en boeiend spel, maar de speelduur en het thema zorgen ervoor dat er toch een soort drempel is om het gespeeld te krijgen.
7. Lords of Waterdeep. Ik ben degene die Martha gezegd heeft dat ze dit spel toch echt moest proberen omdat het gewoon meer voelt dan de som van de delen terwijl het enorm makkelijk speelbaar is.
8. Mansions of Madness (2nd Edition). De eerste keer dat ik dit speelde was ik bang dat het spel zou voelen als een computerspel met niet-essentiële fysieke onderdelen. Al snel daarna volgde de gedachte: nou en? Ik speel spellen om een gezellige tijd te hebben met anderen en daarvoor voldoet dit prima. Het is ook een enorme verbetering ten opzichte van de eerste editie waarbij je vrij veel 'huiswerk' moest verrichten om een leuke sessie te hebben.
9. Glory to Rome. Dit spel zou ik ook vaker willen spelen dan dat ik nu doe. Het wordt namelijk steeds leuker naarmate je nieuwe combinaties vindt in de kaarten en je kunt zo soms explosieve sessies hebben. Ik zet het meteen op mijn lijst van spellen die ik binnenkort weer wil doen.
   
10. Endeavor. Ik heb de nieuwste editie van dit spel nooit gespeeld, maar de oorspronkelijke versie was al enorm goed. De opbouw van het spel is echt perfect, want je begint heel klein en overzichtelijk en krijgt gaandeweg steeds meer mogelijkheden. Dit zorgt ervoor dat je een focus houdt op je plan, maar de rest van het spel zorgt er ook voor dat het spannend blijft of je dat plan kan voltooien of toch een tactische ommezwaai moet maken.

De conclusie is wat mij betreft dat er nog genoeg spellen te vinden zijn die we beiden heel leuk vinden, maar dat onze smaken wel uit elkaar gegroeid zijn met de aanwas van alle nieuwe spellen die de afgelopen jaren uitgekomen zijn. Het is grappig om te zien dat grote spellen met veel conflict juist voor mij toegankelijker zijn geworden omdat er in die tak een enorme stroomlijning heeft plaatsgevonden en dat de meer opbouwende spellen juist complexer zijn geworden en ik daar dus tegenwoordig minder plezier aan beleef.